March 11, 2009
ஏன் எமது சினிமாக்கள் இப்படி இருக்கின்றன?
சரி, சினிமாத் தொழில் என்பது சூதாட்டம் போன்றது என்பது தெரிந்தும் எதற்காக சினிமாக்கள் எடுக்கப்படுகின்றன? நாட்டிலே உள்ளவர்களுக்கெல்லாம் ஜாலியாகப் பொழுதுபோகட்டும் என்கிற பரந்த மனப்பான்மையாலா? பக்கத்து மாநிலங்களில் எல்லாம் எடுப்பதால் நாம் எடுக்காமல் இருந்தால் நம்மைத் தொழில் தெரியாதவர்கள் அல்லது தற்குறிகள் என்று சொல்லிவிடுவார்கள் என்கிற வீராப்பாலா? சினிமா எடுப்பதைத் தவிர வேறு கூலிவேலைகள்கூட செய்யத் தெரியாத பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களும் கலைஞர்களும் சோத்துக்கு சிங்கியடிக்கக்கூடாதே என்கிற பெருந்தன்மையாலா? பருவக்குட்டிகள் 'பப்'களில் ஆடினால்தானே அடிக்கிறார்கள், திரையில் ஆடினால் எப்படி அடிக்கிறார்கள் என்று பார்க்கலாம் என்கிற சமயோசிதத்தாலா?
இந்தக் கேள்விக்கான பதில் மிகவும் சிரமமானது. எதற்காக ரொட்டிகள் சுடப்படுகின்றன? என்கிற கேள்வி எவ்வளவு எளியதாக இருக்கிறது பாருங்கள், ரொட்டிகள் இரண்டு காரணங்களுக்காக சுடப்படுகின்றன. முதல் காரணம், விற்பதற்கு. இரண்டாவது காரணம் சாப்பிடுவதற்கு. வேண்டுமானால் மூன்றாவதாக ஒரு மறைமுகக் காரணம்கூட சொல்லலாம், உயிர் வாழ்வதற்கு! இவ்வளவுதான் பதில். ஆனால் சினிமா என்பது அப்படி ரொட்டி போல மென்மையானதுமல்ல, அடுமனை அடுப்பில் வெந்ததுமல்ல. ஒவ்வொரு சினிமாவும் எடுக்கப்படுகிற சூழல் ஒவ்வொரு விதமாகவே இருந்து வருகிறது. காலம் மாறும்போது அது ஒட்டுமொத்தமான மாற்றத்தை எதிர்கொள்கிறது என்றபோதும், எந்தக் காலத்திலும் ஒரேமாதிரியான காரணங்களுக்காக சினிமாக்கள் எடுக்கப்படுவதில்லை என்பதே உண்மை.
உங்களுக்கு சினிமாத் தொழில் மீது ஒருவிதமான அக்கறையும் இல்லை என்பதாகவே வைத்துக் கொள்ளுங்கள், திடீரென்று ரஜினிகாந்திடமிருந்து உங்களுக்கு ஒரு ஃபோன் வருகிறது. நான் உங்களுக்கு கால்ஷீட் தருகிறேன், நீங்கள் படம் எடுங்கள் என்று அவர் சொல்கிறார். அதற்கப்புறம் நீங்கள் படம் எடுக்காமல் எப்படி இருக்க முடியும்? எடுக்கவில்லையானால் தமிழ்நாட்டுக்கு எந்த நஷ்டமுமில்லை, ஆனால் நீங்கள்தான் வலிய வந்த சீதேவியை வாய்க்காலில் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டு வேகுவேகென்று வெய்யிலில் நடந்து போகிறீர்கள் என்று அர்த்தம். ஆக, ரஜினிகாந்த்தின் படங்கள் எடுக்கப்படுவதற்கான காரணம், ரஜினி தருகிற கால்ஷீட்தான். குழப்பமாக இருக்கிறதா?
மிஸ்டர் ரோமியோ என்று ஒரு படம் வந்தது உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கலாம், அதே நேரத்தில் வெளிவந்தது லவ்டுடே! மிஸ்டர் ரோமியோவில் பிரபுதேவா ஹீரோ. லவ்டுடேயில் விஜய். அப்போது அவர் இளைய தளபதியெல்லாம் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். ஒரு சாதாரண ஹீரோ. ஆனால் பிரபுதேவா முக்கியமான ஹீரோவாக இருந்த காலம் அது. இதில் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் இரண்டு படங்களும் ஒரே நிறுவனத்தால் ஒரே நேரத்தில் தயாரிக்கப்பட்டவை. மிஸ்டர் ரோமியோ பெரும் பொருட்செலவில் தயாரிக்கப்பட்டது. லவ்டுடே மிகக் கடுமையான பட்ஜெட்டில் தயாரிக்கப்பட்டது. இந்த விஷயம் அந்த சந்தர்ப்பத்தில் மிகவும் பரவலாக சினிமா வட்டாரத்தில் பேசப்பட்ட ஒன்று.
லவ்டுடே படத்துக்கு இயக்குனர், நண்பர் பாலசேகரன். இவர் கேட்ட இசையமைப்பாளரைக்கூட தயாரிப்பாளர் கொடுக்கவில்லை. சிவா என்று புதிய இசையமைப்பாளர்தான் அந்தப் படத்துக்கு இசையமைத்தார். ஆனால் மிஸ்டர் ரோமியோவுக்கு ஏயார்ரகுமான் இசை! டெக்னீஷியன் வரிசையும் முதல் தரம். லவ் டுடேக்கு எந்த சலுகையும் கிடையாது. அதிக லொகேஷன் செலவுக்கு அனுமதியில்லை, பெரிய ஸ்டார்கள் இல்லை. சினிமாஸ்கோப் கூட இல்லை. ஆனால் மிஸ்டர் ரோமியோவில் காஸ்ட்யூம், லொகேஷன், ஆர்ட்டிஸ்ட் என்று ஒரே அமர்க்களம். இதில் இந்தியிலிருந்து அழைத்துவரப்பட்ட ஷில்பா ஷெட்டிவேறு ஹீரோயின்! இதெல்லாம் போதாதென்று மிஸ்டர் ரோமியோவை எடுத்தவரைக்கும் போட்டுப் பார்த்துவிட்டு தயாரிப்பாளர் இன்னும் இரண்டு பாட்டை வெளிநாட்டில் எடுங்கள் என்று வேறு சொன்னார் என்பதாக அப்போது பேசிக்கொண்டார்கள்.
பாலசேகரனுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்? ஒரு கண்ணில் வெண்ணெய் மறு கண்ணில் சுண்ணாம்பு கதை போல எதற்கு இத்தனை வெஞ்சன்ஸ் என்றுதான் பலரும் அந்த சமயத்தில் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். பெரிய ஹீரோ படமென்றால் செலவு பெரியதாகத்தான் இருக்கும், வளர்ந்துவரும் ஹீரோவுக்கு இதுபோதும் என்று பொதுவாக ஒரு காரணத்தை பலரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்களே தவிர உண்மையை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை.
தயாரிப்பாளர் தன் நெருங்கிய நண்பர்களிடம் தெரிவித்த உண்மையான காரணம் பின்னாளில் இன்டஸ்டரியில் பெரும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. அது இதுதான், லவ்டுடே எவ்வளவு மோசமாக எடுக்கப்பட்டாலும் கண்டிப்பாக ஓடும். ஏனென்றால் அதன் கதை அவ்வளவு வலிமையானது. ஆனால் மிஸ்டர் ரோமியோ ஆடம்பரத்தைக் கொண்டு ஓடவைக்கப்பட்டால்தான் உண்டு!
இந்த உதாரணத்திலிருந்து ஏன் சினிமாக்கள் கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்து எடுக்கப்படுகின்றன என்கிற கேள்விக்கு பதில் தெரியக் கிடைக்கிறது. அதேபோல்தான் காதலே நிம்மதி என்று ஒரு படம். புதிய இயக்குனர். அவ்வளவாக பிரலமாகியிராத சூர்யா நாயகன், இன்னொரு நாயகன் முரளி. புதுமுக ஹீரோயின். இந்தப் படம் ஒரு முக்கிய பிரச்சினையை எதிர்கொண்டது. அது ஃபுட்டேஜ் பற்றாக்குறை!
இயக்குனர் தெளிவாக தன் ஸ்கிரிப்டை ஷுட் செய்து எடிட் செய்து படத்தை முடித்துவிட்டார். ஆனால் படம் இரண்டு மணிநேரம்கூட வரவில்லை. அதற்காக அவர்கள் மெனக்கெடவே இல்லை. க்ளைமாக்ஸில் முன்பாதியில் வந்த சில காட்சிகளை ஃப்ளாஷ்பேக்காகப் போட்டு படத்தை கொஞ்சம் நீட்டி ஒருவிதமாக ரிலீஸ் செய்துவிட்டார்கள். அந்தப் படத்துக்கு அதற்குமேல் செலவு செய்ய வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் அது அதனளவில் சுமாராக ஓடித்தான் தீரும் என்கிற தீர்மானம்!
கிட்டத்தட்ட இதே மாதிரியான பிரச்சினை இயக்குனர் மணிரத்தினத்துக்கு வந்தபோதுதான் மௌனராகம் எனும் அவரது இரண்டாவது தமிழ்ப்படம் பெரும் மாற்றத்தை எதிர்கொண்டது. மௌனராகம் படத்தின் ஒரிஜினல் கதை, ஜாலியாக காலேஜுக்குப் போய்க்கொண்டு, குழந்தைபோல் மழையில் நனைந்து குதூகலித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணை திடீரென்று சம்பந்தமேயில்லாத ஒருவனுக்கு கல்யாணம் செய்து கொடுத்து பாஷை தெரியாத ஊருக்கு அவனோடு ரயிலிலேற்றி அனுப்பி வைத்தால் என்ன நடக்கும் என்பதுதான்! எமது பெண்களுக்கு தொன்று தொட்டு நடந்துவரும் வெங்கொடுமை இது! தாலிகட்டிய கணவனின் கரம் மேலே பட்டால் கம்பளிப் பூச்சி ஊர்வதுபோலிருப்பதாக அவள் தெரிவிக்கிறாள். கல்யாண தினப் பரிசாக கணவன் டைவர்ஸ் பத்திரத்தை அளிக்கிறான் என்பதாக ஒரு இத்தாலியப் படம்போல வெளிவந்திருக்க வேண்டிய இந்தப் படம், டிஸ்ட்ரிபியூட்டர்களால் ஆக்ஷன் இல்லை அது இல்லை இது இல்லை என்று புறக்கணிக்கப்பட்டபோதுதான் அந்தப் படத்தில் கார்த்திக் பாத்திரம் நுழைக்கப்பட்டது என்பது அப்போது யாவரும் பேசிக்கொண்டிருந்த செய்தி!
கார்த்திக் பாத்திரம் நுழைந்ததும் படம் பரபரப்பை அடைந்துவிடுகிறது. அந்தப் பாத்திரம் மற்றும் காட்சிகளுக்காக மணிரத்தினம் கொஞ்சமும் சிரமப்படவில்லை. அவரது முதல் படமான கன்னடத்தில் வெளிவந்த பல்லவி அனுபல்லவி படத்தில் அனில்கபூரை வைத்து எடுக்கப்பட்டிருந்த அதே ஸ்க்ரிப்டை சாதுர்யமாக இந்தப் படத்தில் நுழைத்து படத்துக்கு ஒரு ஆக்ஷன் சாயம் பூசி சமாளித்தார். இந்த சாதுர்யம் எல்லாம் சரிதான், ஆனால் இதனால் என்ன நிகழ்ந்தது என்பதைப் பாருங்கள், கதை தலைகீழாக மாறிவிட்டது.
சம்பந்தமில்லாத ஓர் ஆண்மகனை கணவனாக ஏற்கத் தயங்கும் இளம்பெண்ணின் உள்ளப் போராட்டத்தைப் பற்றிய உன்னதமான கதை, இறந்துபோன காதலனை நினைத்து கணவனை மறுக்கும் சாதாரண சினிமாத்தனமான மனைவியின் கதையாக உருமாறிவிடுகிறது. இது வினியோகஸ்தர்களின் கைவண்ணத்தால் நிகழ்ந்த கொடுமை. மணிரத்னம் அந்தத் தரத்தில் இதுவரைக்கும் வேறொரு படம் கொடுக்க முயலாததற்கு இதுவே காரணமாக இருக்க வேண்டும்.
ஆக, தரமாகப் படமெடுக்க விரும்பும் மணிரத்தினம் தைய தைய தையா என்று ரயில் மீது குயில் ஆடுவதுபோல காட்டுவதைத் தவிர்க்கவே இயலாத நிலையிலேயே இருக்கிறார். மும்பைக் கலவரங்களைக் காட்டப் புகுந்தாலும் அந்த அரபிக் கடலோரம் என்று ஒரு பாட்டு போட்டுத் தொலைக்கிறார். இனி மணியின் படத்தில் கூத்தடிக்கிற காட்சிகள் வந்தால் அவரை வையாதீர்கள்.
ஆனால் காமடியன்களோடு கவர்ச்சி நடிகைகளைக் கட்டிப்போட்டு கசமுசா செய்ய வைத்த வகையில் அவர் அடித்த லூட்டி சகிக்க இயலாதது. படம் எடுத்த பிறகு படத்தில் காமெடியே இல்லை என்பதற்காக பல படங்களில் அவர் காமெடி ட்ராக் என்கிற ஒன்றை தனியாகச் செருகி நம்மை இம்சைக்குள்ளாகியதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. அதுவும் இந்தப் பழம்பெரும் நடிகர் வீகேயார், ரெக்கார்ட் டான்ஸ் மேடைக்கு முன்னால் மணலில் உட்கார்ந்துகொண்டு ஆவென்று வாயைப் பிளந்துகொண்டு செய்த சேஷ்டைகள் இருக்கின்றனவே, அவற்றுக்காக ஒரு அஞ்சாங்கிளாஸ் வாத்தியாரை ஏவி மணியை ஒரு மணி நேரமாவது வெய்யிலில் முட்டி போட்டு நிற்கச் சொல்லலாம்.
இந்த அவசியம் எதனால் அவருக்கு வருகிறது? சினிமா என்பது மசாலாத்தனமானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்கிற பதிவொன்று வினியோகஸ்தர்களின் நெஞ்சில் பதிந்து தொலைத்துவிட்டதனால்தான் இந்த அவலம் நேர்கிறதே தவிர, ரசனை, கலைஞன் ஆகிய ஒன்றுக்கும் இவற்றோடு எவ்விதமான தொடர்பும் இல்லை. வந்த கோபத்தில் பாலுமகேந்திரா இந்தாங்கடா என்று வைப்பதற்கு பதில் நீங்கள் கேட்டவை என்று டைட்டில் வைத்து சிலுக்கு சுமிதாவை ஹீரோயினாகப் போட்டு ஒரு படம் தரவில்லையா? நல்ல கலைஞனுக்கு கை நமநமவென்று அரித்துக்கொண்டேதான் இருக்கும் என்கிற வகையில்தான் அதில்கூட களரிப்பயிட்டு, இளையராஜா மற்றும் கேஜேயேசுதாசின் ஆல் டைம் டிலைட்டான கனவு காணும் காட்சி யாவும் கலைந்து போகம் கோலங்கள் எனும் தத்துவப் பாடல் என்று கலந்து கட்டி அடித்திருப்பார் அவர். அந்தப் படம் யார் கேட்டபடி வந்தது என்று கேட்டால் அதற்கு பதில் சொல்ல யாருக்கும் திராணி இராது.
ஆக, ஒட்டுமொத்தத் தேவை வெற்றி! அதாவது யார் நஷ்டப்பட்டாலும் சரி, வினியோகஸ்தர்கள் நஷ்டப்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதுதான் படம் வெற்றி தோல்வி என்பதை நிர்ணயிக்கும் புள்ளி என்பதாக ஒரு நிலைப்பாடு எழுந்துவிட்டது. ஒரு படத்தைக் கனவு கண்டு அதை அற்புதமாக உருவாக்கித் தரும் கலைஞன் வெற்றியடையவேண்டியதில்லை. உடலையும் மூளையையும் வருத்தி அதில் பணியாற்றிய நடிகர்களும் டெக்னிஷயன்களும் வெற்றி பெற வேண்டியதில்லை, முக்கியமாக தலையை அடமானம் வைத்து பணத்தை முதலீடு செய்து வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக்கொண்டு ப்ரிவ்யூ ஷோ போட்டுக் காட்டும் தயாரிப்பாளன் வெற்றி பெற வேண்டியதில்லை. அந்தப் படத்தை வைத்துக்கொண்டு வியாபாரம் மட்டும் செய்யும் வினியோகஸ்தர்கள் மட்டும் தோல்வி அடைந்துவிடக்கூடாது. இதனால்தான் ரஜினிகாந்த்கூட தன் பாபா படத்துக்காக வினியோகஸ்தர்களுக்கு பணத்தைத் திருப்பித் தர வேண்டி வந்தது. (அதற்கு பதிலாக படத்தை உருப்படியாக எடுத்திருக்கலாமே பாபா!)
ஆக, பாலசேகரன் நல்ல ஸ்க்ரிப்ட் வைத்திருந்தால் அதை மேலும் வலுவாக்கக்கூடிய அளவுக்கு செலவு செய்து அந்தப் படத்தை மிகப் பெரிய வெற்றிப் படமாக்க இங்கே தயாரிப்பாளர் இல்லை. கதையில்லை என்பதற்காக செலவு செய்வது என்பது எந்த ஊர் நியாயம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. கதையில்லாமற்போகத்தானே சிவாஜி என்று ஒரு கிரிமினல் வேஸ்ட் தயாரிக்கப்பட்டது எமது மொழியில்! முதல்வன் நன்றாகத்தானே இருந்தது! சரியான கதை, அதற்கு சரியான செலவு இந்த இரண்டும் சேர்ந்திருந்ததனால் அந்தப் படம் அதற்குத் தகுந்த வெற்றியை ஈட்டியது. ஆனால் சிவாஜி?
ஆக, ரஜினிகாந்த் கால்ஷீட் கொடுத்தாலும் நல்ல படம் எடுக்க வேண்டும் என்கிற ஆத்மார்த்தம் இல்லையானால் கிருஷ்ணபரமாத்மாக்கள்கூட குசேலர்களாக அலைய வேண்டியதுதான் என்பதுதானே நமக்கு இதிலிருந்து தெரிகிறது! ஆனால் ஒன்று மட்டும்தான் புரியவே மாட்டேனென்கிறது, 'அப்புறமும் ஏன் எமது சினிமாக்கள் இப்படி இருக்கின்றன!'
March 05, 2009
திரைக்கதை விவாதமும் வசன வியாக்யானமும்
ஆதாம் ஏவாள் காலத்தில் ஸ்டுடியோக்களின் பிடியில் சினிமா இருந்தபோது கதை இலாகா என்பதாக ஒரு துறையே இருந்தது. (ஆதாம் ஏவாள் காலம் என்றால் ஆதாமும் அவரது தாலிகட்டாத மனைவியான ஏவாளும் வாழ்ந்ததாக விவிலியம் கூறும் காலத்துக்கெல்லாம் போய்விடக்கூடாது, சினிமாவின் ஆதிகாலம் என்பதாகக் கொள்ளவேண்டும்.) இந்தக் கதை இலாகா குறித்து விகடனில் ஜோக் கூட படித்ததாக ஞாபகம் வருகிறது. கதை இலாகா என்று ஒரு போர்டு மாட்டியிருக்கிறது. வாசலில் கையில் கதையுடன் பீமன் நின்றுகொண்டிருக்கிறான். அருகில் நிற்கும் ஒருவர் சரி நீங்க ஒரிஜினல் பீமனாவே இருக்கலாம், ஆனா இது நீங்க சொல்ற கதை இலாகா இல்ல என்று பேய் முழி முழித்தவராக சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்.
கதை விவாதங்களில் நடக்கிற கூத்தோடு ஒப்பிட்டால் இந்த ஜோக் மிகச் சாதாரண ரகம்தான். ஏனென்றால் ஒரு சினிமாவுக்கான கதை என்ன என்பதை ஒரு போஸ்ட் கார்டில் எழுதிவிடலாம். அதை உருட்டிப் பிரட்டி திரைக்கதையாக மாற்றுவது எல்லோருக்கும் எளிதான வேலையல்ல. இதனாலேயே இந்த விவாதம் என்கிற வம்புக்குள் வந்து விழ வேண்டியிருக்கிறது. பழைய படங்களில் இந்த விவாதக்குழுவின் பெயர்கள்கூட டைட்டிலில் இடம் பெற்றுவந்தது. அப்புறம் அந்த வழக்கம் ஒழிக்கப்பட்டு கதை: கதை இலாகா என்று தங்கள் நிறுவனத்தின் பெயரை முன்னால் போட்டு டைட்டிலில் காட்ட ஆரம்பித்தார்கள். அதாவது கதை என்பதை ஒருவர் எழுதவில்லை. ஒரு கும்பல் சேர்ந்து எழுதியது என்பது அர்த்தம்.
இப்போது இந்தப் போக்கு வேறு விதமாக மாறியிருக்கிறது. என்னதான் கதை விவாதம் என்பது தவிர்க்கப்பட இயலாதது என்றபோதும் இப்போது கதை விவாதத்தில் ஈடுபடுபவர்கள் பெரும்பாலும் அந்தப் படத்தின் உதவி இயக்குனர்கள்தான். இவர்கள் சினிமாவின் அத்தனை வேலைகளையும் கற்றுக்கொள்ளும்பொருட்டு ஆதி முதல் அந்தம் வரை கூடவே அலைபவர்கள். கற்றுக்கொண்ட பின்னால் இயக்குனரின் வேலை பளுவைக் குறைத்துக் கொடுப்பவர்கள். இதனால் கதை விவாதத்திலும் இவர்கள் இடம் பெறுவது அவசியமானதுதான் என்பதில் மறுப்பேதும் இல்லை. ஆனால் இந்தக் கதை விவாதத்தில் அமரும் அத்தனை பேரும் கதை குறித்த சரியான பார்வை கொண்டவர்கள்தானா? ஊர்கூடி தேரிழுத்துவிட்டு பயில்வான்தான் இழுத்தார் என்று சொல்வது நியாயமானதுதானா? இப்படி இஷ்டத்துக்கு ஆளுக்காள் இழுத்தால் கதை ஜவ்வு மாதிரி நீண்டுகொண்டு போகாதா என்று ஆயிரம் கேள்விகள் உதிக்கின்றன அல்லவா! சரி, பார்க்கலாம்.
சினிமாவில் சேரவேண்டும் என்கிற ஆசையில் சென்னை மண்ணை நான் தொட்டபோது ஒருசில கதைகள் வெளிவந்து கொஞ்சம் பேருக்கு என் பெயர் தெரிந்திருந்தது. அதில் முக்கியமானவர் நான் பணியாற்றிய இயக்குனர். அவருக்கு என் மீது அபரிமிதமான நம்பிக்கை இருந்தது. நான் இப்போது ஒரு சீரியலில் கமிட் ஆகியிருக்கிறேன். உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லையென்றால் அதில் நீங்கள் பணி புரியலாம் என்று அவர் சொன்னார். அவர் பத்திரிகையாளராக இருந்து சினிமாவுக்கு வந்தவர் என்பதாலோ என்னவோ, என் மீது அந்த அளவுக்கு மரியாதை வைத்திருந்தார். நான் அந்த சீரியலில் உடனடியாக இணைந்துகொண்டேன்.
அன்றிலிருந்து பத்தாவது நாள் ஷøட்டிங் ஆரம்பிப்பதாக ஏற்பாடு. ஆர்ட்டிஸ் முதல் லொகேஷன் வரைக்கும் எதுவுமே தீர்மானிக்கப்படாத நிலையில் ஒரு சிறு அறையில் ஐந்தாறுபேருடன் நானும் அடைக்கப்பட்டு, டைரக்டர் கதையை சொன்னார். கதை இதுதான், நாயகன் ஒரு அனாதை இளைஞன்! அனாதை விடுதியில் வளர்ந்து, எம்பியே படித்து ஒரு நிறுவனத்தில் சேர்ந்து அந்த நிறுவனத்திற்கே ஜெனரல் மேனேஜர் என்கிற அந்தஸ்தில் இருக்கிறான். அவனுக்கு ஒரு கூட்டுக் குடும்பத்தில் திருமணம் செய்துகொண்டு நிறைய சொந்தங்களோடு வாழவேண்டும் என்பது ஆசை. நாயகி ஒரு கூட்டுக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தவள். ஏகப்பட்ட சொந்தக்காரர்களுடன் ஒரே வீட்டில் வசிப்பவள். அவளுக்கு சொந்தங்களே இல்லாமல் தனியாக வாழ்கிற ஒருவனைக் கல்யாணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஆசை. இவர்கள் இருவருக்கும் கல்யாணம் நடக்கிறது. என்னென்ன சிக்கல்கள் வருகின்றன என்பதுதான் கதை! -இவ்வளவுதான் இயக்குனர் சொன்னார். அவருக்கு ஷøட்டிங் ஏற்பாடுகள் பலவும் இருந்த வகையில் திரைக்கதை தயாராக்குங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு அவர் பாட்டுக்கும் போய்விட்டார்.
இதற்குப் பிறகுதான் ஆரம்பிக்கிறது கதை! அந்தக் காலகட்டத்தில் இப்போதுமாதிரி ஆயிரக்கணக்கில் எபிசோட்கள் உள்ள தொடர்கள் வந்திருக்கவில்லை. 13 எபிசோட் சீரியல்கள்தான் பாப்புலராக இருந்தன. வாரம் ஒரு எபிசோட் என்கிற வகையில் மூன்று மாதத்தில் அவை முடிந்துவிடும். எங்கள் சீரியல் 26 எபிசோட் வருகிற ஆறு மாத சீரியல். அதே காலகட்டத்தில்தான் முதல் 52 வார சீரியல் சக்தி (பானுப்பிரியா நடித்தது) வந்தது. இந்த போஸ்ட் கார்டு சைஸ் கதையை சுவாரஸ்யமான காட்சிகளாக 24 எபிசோடுகளுக்கு வளர்க்கவேண்டும். விளம்பரங்கள், டைட்டில்கார்டு, ரீகேப்ஸ் எல்லாம் போக ஒதுக்கப்படும் அரை மணிநேரத்தில் பத்து நிமிடங்கள் போக, இருபது நிமிடங்கள் தேறும். இருபதை இருபத்து நாலால் பெருக்கினால் 480நிமிடங்கள். ஒரு சினிமா அதிகபட்சம் 3 மணிநேரம் ஓடினாலும்கூட மொத்தமே 180 நிமிடங்கள்தான். ஆக இந்த சீரியல் கிட்டத்தட்ட மூன்று சினிமாக்களுக்குத் தேவையான திரைக்கதையைக் கோருகிறது. சினிமாவிலாவது பாட்டு சண்டை என்று பல விஷயங்களால் கிட்டத்தட்ட நாற்பது நிமிடங்கள் போக மீதமுள்ள நேரத்திற்கு மட்டும் திரைக்கதை செய்தால் போதும். நாங்களோ 480 நிமிடங்களுக்கும் திரைக்கதை செய்தாக வேண்டும். அதிலும் ஒவ்வொரு எபிசோடின் முடிவும் அடுத்த எபிசோடைப் பார்க்கத் தூண்டுகிற வகையில் ஒரு ஜெர்க்கை ஏற்ப்படுத்துவதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் நான் பிரமாதமாக யோசித்துக்கொண்டு விவாதத்தில் கலக்க ஆரம்பித்தேன்.
ஆனால் முதல் நாளே எனக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்துவிட்டது. அந்த விவாதத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவர்களில் ஒருத்தரோ ரெண்டுபேரோ வேண்டுமானால் தேறலாம். அனாவசியமாக நாலு பேர் உட்கார்ந்துகொண்டு கதையை வளர விடாமல் சொதப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். கதையின் முடிவு குறித்து முதல்நாளே விவாதம் எழுந்தது. அப்போது எனக்குத் தோன்றிய சில முடிவுகளை அவை முட்டாள்தனமானவை என்பதாக நான் ஒதுக்கிவிட்டேன். வெளியே சொல்லவில்லை. முதல் கதை விவாதம் என்பதால் மிகுந்த தயக்கத்தோடு லாஜிக் உதைக்கிற இடங்களை மட்டும் சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அதற்கு அவர்கள் மிகச் சாதாரணமாக சொன்னார்கள், "லாஜிக்கெல்லாம் பாக்கக்கூடாது சார்" எனக்கு அடப்பாவிகளா என்றிருந்தது. அதன்பிறகு எனக்கு வாயைத் திறக்கவே பயமாக இருந்தது. முழுக்க முழுக்க ஓட்டையாக ஒன்று உருவாகிக்கொண்டிருக்கையில் அதற்குள் எதையும் இட்டு நிரப்ப முடியாது என்பதாலும் நான் அதிகம் வாயைத் திறக்கவேயில்லை.
பத்தாம் நாள் அவர்கள் ஒரு க்ளைமாக்ûஸ கண்டுபிடித்தார்கள். இயக்குனர் அடக்கம் அத்தனை பேரும் அந்த க்ளைமாக்ûஸ கை தட்டி வரவேற்றார்கள். எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. அந்த க்ளைமாக்ஸ் எனக்கு முதல்நாள் முதன்முதலில் தோன்றியது. மிகவும் அபத்தமானது என்பதால் நான் வெளியே சொல்லாமல் விட்டவற்றில் முதலாவது அது! ஆக பத்து நாள் விவாத சாதனை ஒரு அபத்தமான க்ளைமாக்ஸ் மட்டும்தான்.
அதைத் தொடர்ந்து ஷøட்டிங் தேதி மேலும் பத்து நாட்கள் தள்ளிப்போடப்பட்டது. அடுத்த கட்டமாக மதிய உணவுக்காக வந்து உட்கார்ந்துகொண்டு கதையைக் குழப்பிக்கொண்டிருந்த உதவி இயக்குனர்கள், வசனகர்த்தா, பல படங்களில் பணியாற்றியவர் என்கிற அந்தஸ்தோடு வந்து அமர்ந்திருந்த மூத்த இணை இயக்குனர் ஒருவர் என எல்லோரும் இயக்குனரால் வேறு வேலைகளுக்கு அனுப்பப்பட்டு, நானும் அந்த சீரியலின் இணை இயக்குனர் ரவிச்சந்திரனும் மட்டும் மிஞ்சினோம். இயக்குனர் பத்து நாட்களில் முழு ஒன்லைன் ஆர்டரையும் செய்யவேண்டியது எங்கள் பொறுப்பு என்று நம்பி விட்டுவிட்டு மற்ற வேலைகளுக்குப் போனார். அதன்பிறகுதான் எபிசோட் வாரியாக ஒழுங்காக எழுதி பத்தே நாட்களில் அந்த ஒன்லைன் ஆர்டரை எங்களால் முடிக்க முடிந்தது.
ஒவ்வொரு எபிசோட் முடிந்ததும் அதை வசனகர்த்தாவுக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருந்தோம். அவர் வீட்டில் உட்கார்ந்து வசனம் எழுதிக்கொண்டிருந்தார். எல்லாம் சரியாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது. முதல்நாள் ஷøட்டிங்கில்தான் வசனங்களை இயக்குனர் முதலில் பார்த்தார். பிரேக்டவுன் பிரகாரம் முதல் காட்சி ஷூட் செய்யப்பட்டது. பாதிகூட முடிந்திருக்கவில்லை. டைரக்டர் என்னை அழைத்தார். அடுத்த சீன் என்ன? என்று கேட்டார். ஷøட்டிங் ஸ்பாட்டில் இப்படி கேட்டால் பிரேக்டவுன் பிரகாரம் அடுத்த சீன் என்ன என்பது அர்த்தம். அந்தக் காட்சி இருபதாவது காட்சி என்றால் அடுத்தது இருபத்தொன்று என்று சொல்லக்கூடாது. பிரேக்டவுன் என்பது நட்ட நடுரோட்டில் நின்று போகிற பஸ்ஸை குறிப்பது அல்ல. எமது சினிமா பாஷையில் அன்றைக்கு எடுக்கப்போகிற காட்சிகளின் வரிசை. லொக்கேஷன், ஆர்ட்டிஸ்ட் கால்ஷீட், ப்ராப்பர்ட்டீஸ், எக்யூப்மென்ட்ஸ் என்று இருப்பை வைத்து அவை எந்தெந்த காட்சிகளில் ஒத்து வருகின்றன என்கிற அடிப்படையில் தயாரிக்கப்படுவதுதான் பிரேக்டவுன் என்கிற அன்றைய ஃபுட்டேஜ். நான் அடுத்த காட்சி எது என்று கூறினேன். டைரக்டர் அடுத்த காட்சிக்கான வசனத்தை நீங்கள் எழுத முடியுமா என்று கேட்டார்.
எனக்கு இது என்னடா வம்பு என்று இருந்தது. ஏனென்றால் அந்த வசனகர்த்தா அந்தக் கூட்டுக் குடும்பத்தில் எம்மார்ராதா செய்கிற கேரக்டர் மாதிரி ஒரு கேரக்டரில் நடித்துக்கொண்டுவேறு இருந்தார். ஆசாமி அருகில் இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. இது இல்லாப் பொல்லாப்பு அல்லவா!
ஆனால் அந்த காட்சி எடுத்து முடிக்குமுன் நான் அடுத்த காட்சியை எழுதி முடிக்க வேண்டி இருந்தது. இயக்குனர் வாங்கி ஒரு பார்வை பார்த்தார். அப்படியே ஷாட் பிரிக்க ஆரம்பித்தார். இன்னிக்கு பிரேக்டவுன் சீன்ஸ் எல்லாம் நீங்களே எழுதிடுங்க என்று சொல்லிவிட்டு அவர் பாட்டுக்கும் ஷாட்டுக்குப் போய்விட்டார். இப்படி எனது முதல் சீரியல் முழுக்கவும் ஒரு அறையில் ஷூட்டிங் நடந்தால் அதற்கடுத்த அறையில் உட்கார்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த முதல் பத்துநாள் விவாதக் கூத்து மட்டும் நடக்காமல் இருந்திருந்தால் ஷூட்டிங் போகுமுன் இந்த வசனப் பிரச்சனை வேறு ரூபத்தில் திரும்பியிருக்கும்.
நான் முதன்முதலில் இயக்குனரை சந்தித்தபோதே அவர் என்னிடம் சொன்னது அதுதான். நீங்கள் கடைசி நேரத்தில் வந்திருக்கிறீர்கள். இல்லாவிட்டால் வேறு பொறுப்பை கொடுத்திருப்பேன் என்று! அது என்ன பொறுப்பு என்பது போகப் போகத்தான் புரிந்தது. வசனம் எழுதுகிற வேலை. இருபத்தைந்து நாட்கள் ஷூட்டிங் நடந்தது. முடிந்து பார்த்தபோது முன்னூறு பக்கங்களுக்கும் மேல் என் கைப்பிரதி இருந்தது. இதில் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், நான் காட்சிவாரியாக வசனம் எழுதவில்லை. பிரேக்டவுன் வாரியாக எழுதியிருக்கிறேன். முதல் முதலாக எழுத வருகிற ஒருவர் இவ்வளவு கச்சிதமாக எந்தக் காட்சியிலும் வசனம் பிசகாது எழுதுவது சாத்தியமேயில்லை என்று இயக்குனர் என்னிடம் வியப்பைத் தெரிவித்தார்.
நான் வசனம் எழுத ஆரம்பித்த ஒரே வாரத்தில் அந்த வசனகர்த்தாவுக்கும் எனக்கும் பிரச்சனை வந்து பிறகு நல்ல நண்பர்களாக ஆனபோது அவரும் இதே கருத்தைத் தெரிவித்தார். ஆரம்பத்தில் கோபித்துக்கொண்ட அவர் பிற்பாடு நல்ல நண்பராக ஆனதற்குப் பின்னணியிலும் ஒரு முக்கிய காரணம் இருந்தது.
அந்த சீரியலுக்கு வசனம் என்று வந்தது என் பெயர் அல்ல, அவரது பெயர்!
February 27, 2009
பத்திரிகையாளர்களின் பிடியில் சினிமா
பேசாப் பொருளைப் பேசுவது என்பதாக ஒரு phrase உண்டு! நான் இப்போது பேசப்போகிற பொருள் பேசக்கூடாதது. அப்படியென்ன பெரிய National Secret என்று கேட்பவர்கள் தொடர்ந்து படிக்கலாம்.
சினிமா நாளுக்கு நாள் நலிவடைந்துகொண்டே போவதற்கான முக்கிய காரணங்களில் பத்திரிகைகள் மற்றும் மீடியாக்களின் போக்கும் கவனத்தில் கொள்ளப்படவேண்டும். அறுபதுகளிலோ எழுபதுகளிலோ இந்தப் பத்திரிகைகளை நம்பி சினிமா இருந்திருக்கவில்லை. சினிமாவை நம்பித்தான் சினிமா பத்திரிகைகள் என்று சில வந்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் இப்போது விஷயம் அப்படியே தலைகீழ்!
இன்றைக்கு ஒரு சினிமா வெற்றிபெறவேண்டுமானால் அதற்கு மிக முக்கிய தேவை பப்ளிசிடி என்று சொல்லப்படுகிற பரவலாக அறிவிக்கப்படல். அது போஸ்டர்கள், பத்திரிகை விளம்பரங்கள், டீவி ட்ரெய்லர்கள் என்பனவற்றோடு அடங்கியிருந்த காலம் இப்போது மலையேறிவிட்டது. ஒரு படம் பூஜை போடப்படும்போதே போஸ்டர்கள் ஒட்டப்படுகிற அவசியம் இப்போது நேர்ந்துவிட்டது. அதே நேரம், அந்தப் படத்தைப் பற்றிய செய்திகள், புகைப்படங்கள் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்தேயாக வேண்டிய கட்டாயத்துக்குள் தமிழ் சினிமா தன்னைத்தானே வலுக்கட்டாயமாக செலுத்திக்கொண்டும் விட்டது.
படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளரும்போதும் -அது ஆயிரம் கிலோமீட்டர் தூரத்தில் நடக்கும் வெளிப்புறப் படப்பிடிப்பாக இருந்தாலும் சரி - பத்திரிகையாளர்களை செலவு செய்து வரவழைத்து, 'கவனித்து', புகைப்படங்களையும் செய்திகளையும் கொடுத்து, படப்பிடிப்புக்கு இடையூறாக இருந்தாலும் நடிக நடிகைகளை கேரவனுக்குள் வைத்தாவது பேட்டி கொடுக்க வைத்து - இந்தக் கைங்கர்யங்களால் தின, வார, மாதப் பத்திரிகைகளில் செய்திகளாகப் பொங்கிப் பிரவகித்துதான் ஒரு சினிமா வெற்றி பெற வேண்டிய சூழல் இன்றைக்கு இருக்கிறது.
நாம் அன்றாடம் பத்திரிகைகளில் வாசிக்கும் நடிக நடிகையரின் பேட்டிகளைக் கூர்ந்து கவனித்துப் பார்த்தோமானால் இந்த உண்மை எளிதில் விளங்கும். குலுமனாலியில் ஷுட்டிங் ஸ்பாட்டில் குளிருக்கு இதமாக பச்சைக் கலர் கோட்டு அணிந்துகொண்டு சூடாக காஃபி பருகிக்கொண்டிருந்த படத்தின் நாயகன் வினோத் வியாஸிடம் படத்தின் கதை என்ன என்று நாம் கேட்டபோது... என்று ஒரேவிதமான ரிப்போர்ட்டிங்கை நாம் திரும்பத் திரும்ப்ப் படித்து சலித்துக்கொண்டுதானே இருக்கிறோம். முன்பெல்லாம் இந்த shooting spot visit என்பது பத்திரிகைகளைப் பொறுத்தவரை desk workகாக இருந்தது. இப்போது அப்படியில்லை. நாயகனாக மட்டுமல்ல, சினிமா பத்திரிகையாளராக இருந்தாலும் உங்களுக்கு இந்த லொகேஷன் லொகேஷனாகப் பார்க்கக்கூடிய வாய்ப்பு எளிதில் கிடைத்துவிடுகிறது.
ஒரு சினிமாவுக்கு இயக்குனர் என்பதாக ஒருவர் தேவையோ இல்லையோ, 'பீயாரோ' என்பதாக ஒருவர் கண்டிப்பாகத் தேவை என்கிற நிலைப்பாடு இன்று வலிதே உலவுகிறது. பொருள் ஏதாக இருந்தாலும் அதற்கு விளம்பரம் என்பது தேவைதான் என்கிற அவசர யுகத்தில்தான் நாம் வசிக்கிறோம். ஆப்பிளில் ஸ்டிக்கர் ஒட்டி வருவதைப்போல இப்போது இளநீரிலும்கூட ப்ராண்டட் ஸ்டிக்கர்கள் காணப்படத் தொலைத்திருக்கின்றன. நாளைக்கு டீவிக்களில் மயில் மார்க் இளநீர்களையே வாங்குங்கள் என்று விளம்பரங்கள் வரக்கூடும்.
விஷயம் இப்படியிருக்க இந்த பீயாரோக்களின் அவசியம் இல்லாமல் எப்படி? இவர்கள் விளம்பரங்கள் மீடியாக்கள் பத்திரிகைகள் ஆகியவற்றின் நெளிவு சுளிவுகள் தெரிந்தவர்கள். இதனால் ப்ரஸ் மீட்கள் முதல் பர்ஸனல் மீட் வரைக்கும் அரேய்ன்ஞ் செய்து ஒரு படம் ஆகாவளிப்படமாக இருந்தாலும் அதை உயரங்களுக்குக் கொண்டு செல்ல தங்களால் ஆன உதவிகளைச் செய்கிறார்கள். அவர்களின் சேவையைக் குற்றம் கூறவில்லை. முதல் போட்ட முதலாளிக்கு அதைவிட வேறு என்ன ஆறுதல் இருக்க முடியும்?
இந்தப் பதவி வேறு தொழில்களில் இல்லையா? எல்லா தொழில்களிலும் உண்டு. பஞ்சாலைக்கும், இரும்பு உருக்குபவர்களுக்கும், பெட்ரோலியக் கனிமங்களைப் பகுப்பவர்களுக்கும் யாவருக்கும் பப்ளிசிடிக்கான பணியைச் செய்வதற்கென்று கண்டிப்பாக ஒருவர் உண்டு.
மேற்கத்திய புராணக் கதைகளில் மோஸஸ், எகிப்திலிருந்து அடிமைகளை மீட்டுக்கொண்டுவந்து ஒரு கேம்ப் அடித்துக்கொடுத்துவிட்டு மலையேறிப்போய் பத்து கட்டளைகளுடன் திரும்பி வந்தபோது, தங்களுக்குள் எந்தவிதமான ஒழுக்கங்களும் இல்லாமல் அந்த மனிதக்கூட்டம் மிருகங்கள் போல கட்டுப்பாடிழந்து காணப்பட்டது என்கிற பிரபல்யமான கதை, கிருத்துவர்களல்லாதவர்களுக்கும் சினிமாக்களின் வாயிலாகத் தெரிந்திருக்கும். மனித இனம் கட்டுப்படுவதற்கு மதம் என்கிற ஒரு மாயப் போர்வை அப்போது தேவைப்பட்டது. இது எல்லா மதங்களுக்கும் பொருந்தும். ஆனால் இப்போது மதமே கட்டுப்பாடுகளை இழக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிற காலத்தில் நாம் உண்மையில் செய்ய வேண்டியது என்ன?
அப்படித்தான் ஒன்று சினிமாவுக்கும் தேவைப்படுகிறது. ஒரு படத்தை ஒரு கோடியில் எடுக்க முடிகிறது என்று சொன்னால் அரைக்கோடியாவது விளம்பரத்துக்காகச் செலவு செய்யப்பட வேண்டிய அவசியம் வந்து சேர்ந்திருப்பது எப்படி ஆரோக்கியமான சூழலாக இருக்க முடியும்?
அலிபாபா என்றொரு படம் சமீபத்தில் வெளிவந்தது. அது வெற்றி பெற்றதாகத் தெரியவில்லை. வந்தது தெரியாமல் டீவிப்பெட்டிக்குள் சரணடைந்துவிட்டது. அதை நானும் டீவியில்தான் பார்த்தேன். தற்போது வருகிற சாதாரணப் படங்களுக்கு மத்தியில் அது அசாதாரணமாக ஸ்க்ரிப்ட் கொண்ட படம். நேர்த்தியான படத்தொகுப்பு, கச்சிதமான இயக்கம், ஹாலிவுட் படங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட கதை. இந்தப் படம் ஏன் ஓடவில்லை? பப்ளிசிடி இல்லை. இந்தப் படத்தின் ஸ்டில்களை படம் வளரும் காலத்தில் நான் ஒரு பத்திரிகையிலும் பார்த்ததாக நினைவில்லை. திடீரென்று ஒருநாள் எங்கே பார்த்தாலும் போஸ்டர்கள். படம் ரிலீஸ். ஒரு உத்திரவாதமுமில்லாததால் தியேட்டர்களுக்குக் கூட்டம் போகவில்லை. படம் ஓடவில்லை.
திரும்பத் திரும்ப நினைவு படுத்தப்பட வேண்டிய சூழலை பத்திரிகைகள் வாயிலாக சினிமா உருவாக்கியிராமல் இருந்திருந்தால் இந்தப் படம் கண்டிப்பாக ஓடியிருக்கும்.
இயக்குனரோ, தயாரிப்பாளரோ, முக்கிய நடிகரோ கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவராக இருக்கிறாரோ இல்லையோ, படம் என்று ஒன்று தொடங்கப்படவேண்டுமானால் பூஜை என்பதாக ஒன்று போடப்பட்டே ஆகவேண்டும். இந்த பூஜை தெய்வங்களுக்காகப் போடப்படுவது என்பதாகப் பலரும் தப்பிதமாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உண்மையில் இவை பத்திரிகைகளுக்காகப் போடப்படுபவை. அதேபோல்தான் ஆடியோ ரிலீசும்!
ஆடியோ ரிலீஸ் என்கிற புதிய கலாச்சாரமும் பாடல்களை ரிலீஸ் செய்வதற்கானதல்ல, அதன் வாயிலாக பத்திரிகைகள், டீவிக்கள் முதலான மீடியாக்களை எட்டுவதற்காக! பரபரப்பாக ஏதோ செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதை மீடியாக்களின் வாயிலாக தெரியப்படுத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டிய சூழலில் புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதுதான் இந்த ஆடியோ ரிலீஸ்! உண்மையில் படம் ரிலீஸ் செய்வதற்கு யாராவது விழா எடுத்து பார்த்திருக்கிறோமா? படம் திடீரென்று ஒருநாள் ரிலீஸ் ஆகிவிடும். விழாக் கொண்டாடுவதெல்லாம் அது ஓடுவதைப் பொறுத்தே!
இந்த ஆடியோ ரிலீஸ் வேண்டுமானால் புதிதாக இருக்கலாம், ஆனால் ப்ரிவ்யூ ஷோ என்கிற சடங்கோ மிகப் புராதனமானது. இதை ஒரு சடங்கு என்று சொல்வது மிகவும் பொருத்தமானது. சடங்கு என்பது கட்டாயத்தின் காரணமாக நிகழ்த்தப்படுவது. ஒருவரைக் குளிர்வித்துவிட்டால் அதன்பிறகு அவருக்கு நகத்தை வெளியே பிதுக்க மனம் வராது என்பதை மையமாகக் கொண்டே இந்தச் சடங்கு நிகழ்த்தப்படுகிறது.
ஒரு ப்ரிவ்யூ ஷோ சரியாக ஆறு மணிக்குத் தொடங்குகிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள், மீடியாக்காரர்கள், படக்குழுவினர், அவர்களுக்குப் பக்கத்து வீட்டில் வசிப்பவர்கள் என்பதாக ஒரு கும்பல் வந்து படத்தைப் பார்க்கிறது. இன்டர்வெல்லில் எல்லோருக்கும் இலவசமாக காஃபி வழங்கப்படுகிறது. படம் ஒன்பது மணிக்கு முடிகிறது. தயாரிப்பாளர் எல்லோருக்கும் ஒரு கும்பிடு போட்டு வழியனுப்பி வைக்கிறார்.
பிறகு தன் காரில் ஏறப்போகும்போது அவர் பார்க்கிறார். இன்னும்கூட சிலர் எதற்காகவோ காத்திருக்கிறார்கள். அவர் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. அவர் கிளம்பிவிடுகிறார். அந்தப் படத்துக்கு பீயாரோ என்பதாகவும் ஒருவர் கிடையாது.
இப்படி ஒரு சம்பவம் நிகழ்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். போலீஸ்காரர்கள் தாராளமாக அந்த ப்ரொட்யூசரைக் கைது செய்யலாம். ஏனென்றால் தற்கொலை முயற்சி தண்டனைக்குரிய குற்றம்.
சினிமாவிலும் சரி, பத்திரிகைத் துறையிலும் சரி, எனக்கு நண்பர்கள் உண்டு. பத்திரிகையாளர்கள் வாயிலாகவும் சில நேரங்களில் சினிமாக்காரர்கள் வாயிலாகவும் நான் ப்ரிவ்யூ படங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஷூட்டிங் ஸ்பாட்களுக்குச் சென்றிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் நான் அப்பட்டமாகக் கண்ட உண்மை என்னை வியக்க வைத்தது. இப்போது வளர்ந்துவிட்ட; அப்போது வளர்ந்துகொண்டிருந்த நகைச்சுவை நடிகர் ஒருவர் பத்திரிகையாளர்கள் சிலரோடு நின்று தம்மடித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் வாதத் திறமை கொண்டவர் என்பதால் (கிசுகிசுவெல்லாம் எழுதவேண்டியிருக்கிறது பாருங்கள்!) அவர்கள் அறியாத வண்ணம் அவர்களை சிரித்து சிரித்துப் பேசிக்கொண்டே கேலி செய்துகொண்டிருந்தார். கூட நின்ற எனக்கு அப்பட்டமாகப் புரிகிறது. அவர்கள் முகத்திலோ எவ்விதமான மாறுதலுமில்லை. அவர் சொல்லும் ஜோக்குகளுக்கு வாயைப் பிளந்து சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். எனக்கானால் வியப்பு! இங்கே யார் புத்திசாலி? உங்களுக்கெல்லாம் இந்த மரியாதை போதும் என்று தன் புத்திசாலித்தனத்தால் அவர்களை - அவர்களே அறியாமல் கேலி செய்துகொண்டிருக்கும் நடிகர் புத்திசாலியா? இல்லை புரிந்துதான் புரியாததுபோல் இவர்கள் நடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் இவர்கள் புத்திசாலிகளா?
எனக்கு ஒன்று மட்டும் நன்றாகப் புரிந்தது, அந்தக் கூட்டத்தில் ஒரே ஒரு முட்டாள் அபத்தமாக நின்று கொண்டிருந்தான். அது நான்தான்!
அந்த நடிகரின் ஸ்டைல் அப்படியென்றால் நடிகர் கவுண்டமணி ஒருபோதும் தன்னிடம் பத்திரிகையாளர்களை அண்ட விட்டதில்லை என்பது சினிமா வட்டாரத்தில் அனைவருக்கும் நன்றாகத் தெரிந்த விவகாரம். அவர் திரைப்படங்களில் நடிகர் செந்திலை நடத்துவதுபோலவே பத்திரிகையாளர்களை நிஜ வாழ்வில் நடத்தினார் என்பது யாவரும் அறிந்த உண்மை. சினிமாக்காரர்களில் இவர் மட்டுமே விதிவிலக்கு என்பதாக நான் நினைக்கிறேன். கவுண்டமணியின் பேட்டி என்பதாக பத்திரிகைகளில் படித்த ஞாபகம் ஏதாவது இருக்கிறதா என்று யோசித்துப் பாருங்கள். பெரும்பாலும் இராது. அவர் ஒருவர்தான் திரைத்துறையாகட்டும் பத்திரிகைத்துறையாகட்டும் இரண்டுபேரையுமே அச்சுறுத்தி வைத்திருந்தவர் என்பதாகச் சொல்வார்கள். ஹீரோக்களுக்குக்கூட இந்தத் துணிச்சல் வந்ததேயில்லை.
சினிமாக்காரர்களைப் பற்றிப் பொதுவாகவே ஒருவிதமான கற்பிதம் உண்டு. முகத்துக்கு நேராக சிரிப்பார்கள், முதுகுக்கு நேராக கதைப்பார்கள் என்று. அது சரியோ தவறோ, பெரும்பாலான சினிமாக்காரர்கள் பத்திரிகையாளர்களிடம் கொண்டுள்ள மரியாதை போலித்தனமானது என்பதை நேரில் பார்த்தால் சின்னக் குழந்தையும் சொல்லும்.
படிப்பு வராத குழந்தை வாத்தியாரிடம் கொண்டுள்ள பயம்கலந்த வெறுப்புதான் அவர்கள் பத்திரிகையாளர்களிடம் கொண்டுள்ளது. ஏற்கனவே, ஹீரோ பிரச்சினை, ஹீரோயின் பிரச்சினை, லொக்கேஷன் பிரச்சினை, டெக்னீஷியன் பிரச்சினை, தொழில்நுட்பப் பிரச்சினை என்று ஆயிரம் பிரச்சினைகளை சமாளித்து ஒரு படம் எடுக்க வேண்டிய சூழலில் உள்ள ஒரு முதலாளி, இந்த பத்திரிகையாளர்களை எதிர்கொள்ளும்போது மனதளவில் எவ்வளவு எரிச்சலடைவார் என்பதை பத்திரிகையாளர்களும் மீடியாக்களும் கண்டிப்பாக உணர்ந்தே இருப்பார்கள். ஆனால் இதெல்லாம் பேசாப் பொருளாக தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை என்பதையே அவர்கள் அனைவரும் கடைப்பிடித்து வருகிறார்கள்.
இப்படியெல்லாம் எழுதுவதால் எனக்கு தயாரிப்பாளர்கள் சங்கத்திலிருந்து யானையை அனுப்பி மாலையும் போடப் போவதில்லை, ப்ரஸ் க்ளப்பிலிருந்து கொலை மிரட்டலும் வரப்போவதில்லை என்பதே நிதர்சனமான உண்மை. அத்தனை தூரம் ஸ்மரணை கெட்டுப் போய்விட்ட விவகாரம் இது.
February 21, 2009
சினிமாவில் ஜெயிக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?
சினிமாவில் ஜெயிக்க வேண்டுமானால், கூட இருப்பவர்களின் கால்களை வாரி விடவேண்டும் என்பதாக பலரும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுவும் ஒரு உபாயம்தான். ஆனால் இன்றைக்கு சினிமாவில் ஜெயித்தவர்கள் எல்லாம் அந்த உபாயத்தின் வாயிலாகத்தான் தங்கள் உயரங்களை எட்டியிருக்கிறார்கள் என்று பொத்தாம் பொதுவாக எதையும் கற்பிதம் செய்து கொள்வது கூடாது.
இருந்தாலும் பன்னெடுங்காலமாக இவ்விதமான ஒரு மனோபாவம் எமது சினிமா உலகில் நிலவியே வருகிறது. காலை வாரி விடுவது என்பதன் அடிப்படை செயல்பாடு எதிலிருப்பவரை வானளாவப் புகழ்வதுதான். இதை ஒரு நற்குணம் என்பதாகவே மனோசாஸ்திரம்கூட சொல்கிறது. ஆனால் நோக்கம் கேடு விளைவிப்பதாக இருக்க, நாக்கில் சர்க்கரை தடவிக்கொள்வது சரியானது என்று மேலாண்மை படிக்கும் மாணவர்களுக்கு வேண்டுமானால் எமது பல்கலைக்கழகங்கள் போதனை செய்யலாமே தவிர, அது உண்மையாக ஆகவே ஆகாது.
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரைக்கும் தென் மாவட்டங்கள் வட மாவட்டங்கள் என்று திசைக்கொரு குணாதிசயம் உண்டு. இதற்கும் சினிமாப்பாடல்களின் உதவியையே நாடலாம். கோயமுத்தூர் குசும்பு, கோவில்பட்டி திமிரு, தென்மதுரை பாசம் கொண்ட பெண்களை நாம் சினிமாவில் பார்க்கவில்லையா? சுப்ரமணியபுரத்தில்கூட நண்பர் சசிகுமார் பழக்கத்துக்காக கொலை செய்வதெல்லாம் நம்ம பசங்கதான் என்று எழுதவில்லையா? கோயமுத்தூரில் பழக்கத்துக்காக ஒரு ரோமத்தைக்கூட யாரும் கொடுக்கமாட்டார்கள் என்பது எனக்குத் தெயும். ஆனால் வீம்புக்காக தலையைக்கூட கொடுத்துவிடத் தயாராக இருப்பார்கள். கவனியுங்கள், தலையை எடுக்க அல்ல!
இப்படி ஊருக்கொரு குணாதிசயம் இருக்கிறது என்று சொன்னால் சென்னைக்கும் ஒரு குணாதிசயம் உண்டல்லவா? - இந்தக் கட்டுரை பிற மாவட்டங்களிலிருந்து சென்னைக்குப் படையெடுக்கும் சினிமாக் கனவு கொண்ட இளைஞர்களுக்காக எழுதப்படுவதாக யாரும் தப்பிதமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் தப்பிதமாக எடுத்துக்கொண்டாலும் தப்பில்லை.
சென்னையில் பிறந்து வளர்ந்தவர்களுக்கு ஒரு ரகசியம் தெரியாது. தமிழகத்தின் வேறு ஊர்களிலிருந்து சென்னைக்கு வந்து இறங்குபவர்கள்தான் அதை கால்வைத்த மாத்திரத்திலேயே உணர்வார்கள். தமிழகத்திலேயே மிகவும் வேகமான நகரம் சென்னைதான். நெரிசல், மக்கள் தொகை, வெய்யில் என்று அதை வர்ணித்துக்கொண்டு போக வேண்டியதில்லை. மும்பையோடு ஒப்பிடும்போது சென்னை நிதானமான நகரமாகவும், நியூயார்க்கோடு ஒப்பிடும்போது மும்பை நிதானமான நகரமாகவும் தோன்றுவதில் எப்படி வியப்பில்லையோ அப்படித்தான் இதுவும்.
அந்த வேகத்துக்கேயான அத்தனை அவசரங்களும் கொண்ட துறை எமது சினிமாத் துறை. ஒவ்வொரு மணித்துளியும் காசாக மாறுவதும், ஒவ்வொரு மணித்துளியிலும் முதலீடு கரைந்து ஒழுகிவிடுவதும் சினிமாவில் சகஜம். ஒருவகையில் பார்த்தால் இந்த வேகம், ஒருவிதமான ஒழுங்கையும் கட்டுத்திட்டங்களையும் கறார்த்தனத்தையும் சட்டதிட்டங்களையும்தான் ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அதற்கு நேர்மாறாக உலகெங்கிலும் உள்ளதைப் போலவே, வருமானமும் புகழும் பெருகியோடும் வாய்ப்புள்ள இடங்கள் அனைத்திலும் பகிரங்கமாக உலவ ஆரம்பிப்பது பாசாங்கு மாத்திரமே! அது எமது சினிமாவுக்கும் விலக்கல்ல.
அரசியலுக்குப் பிறகு சினிமாவில்தான் வாரிசு, காலில் விழும் வைபவம், வகைதொகையில்லாமல் புகழ்ந்து தள்ளும் கபடம் எல்லாம் மலிந்து கிடக்கிறது. சாதாரணமாக தமிழகத்தின் மற்ற ஊர்களில் இந்தமாதிரி ஒருத்தர் காலில் மற்றவர் விழுவது, போலியாகப் புகழ்ந்து தள்ளுவது என்பதையெல்லாம் பார்க்கவே முடியாது. திண்ணையைத் தேய்த்துக்கொண்டு ஊர்வம்பு பேசுபவர்கள்கூட இந்தக் காரியத்தில் ஈடுபடுவதில்லை.
நான் கோவையிலிருந்து தொலைக்காட்சி சீரியல்களில் பணியாற்றும் பொருட்டு சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது கோடம்பாக்கம் கங்கையம்மன் கோவில் வீதியில் நான் பணியாற்றப்போகும் சீயலில் ஏற்கனவே ஒப்பந்தமாகியிருந்த ஓர் உதவி இயக்குனரைப் பார்க்கப் போயிருந்தேன். அவரும் நானும் அந்தத் தெருவில் செராமிக் டைல்ஸ்களில் விளம்பரங்கள் பதித்த ஒரு சிறு டீக்கடையில் உட்கார்ந்து டீ ஆர்டர் செய்தோம். இந்த சடுதியில் திடீரென்று அந்த நண்பர் ஒரு காரியம் செய்தார். சென்னைக்கு நல்வரவு, நீங்கள் பெரிய டைரக்டர் ஆக உங்களை வாழ்த்துகிறேன் என்பதை அவரது ஸ்லாங்கில் திடீரென்று சொன்னார். நான் இந்தமாதிரி வாழ்த்துக்களையெல்லாம் அதுவரைக்கும் எதிர்கொண்டதேயில்லை. தானே உதவி இயக்குனராக இருக்கும் ஒருவர் புதிதாக வந்த இன்னொருவரை இவ்விதமாக வாழ்த்துவது கோயமுத்தூர் பக்கமெல்லாம் துப்பாக்கியை வைத்து மிரட்டினாலும் காண இயலாதது. மீறிப்போனால் "அப்புறம்? பெய டைரக்க்டர் ஆகப்போறிங்க! அப்டித்தான?" என்று நக்கலாகத்தான் அங்கே ஆரம்பிப்பார்கள்.
அதே நண்பர் நாங்கள் ஒன்றாகப் பணியாற்றுங்காலத்தில் பலமுறை என்னிடம் குறிப்பிட்டுச் சொல்வார், உங்களுக்கென்ன சார், நீங்க பெரிய ரைட்டர். எங்க நிலைமை அப்படியா? என்று. உண்மையில் நான் அப்போது போலீஸ் ஸ்டேஷனில் ரைட்டராக இருந்திருந்தாலாவது நாலு எஃப்பையாராவது எழுதி காசு பார்த்திருக்கலாம் என்பதை என் தன்மானத்தை விட்டுக்கொடுத்து அவரிடம் ஒருபோதும் சொன்னதேயில்லை. எல்லாம் புகழப்படுவதில் உள்ள அற்ப சுகத்தை அனுபவிக்கிற ஆசைதான்.
இந்த ஆசையை அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் சினிமாவில் அழிந்துபோவதையே நாம் இதுவரைக்கும் பார்த்து வருகிறோம்.
இப்படி சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறபோதெல்லாம் புகழாரம் சூட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த நண்பர் ஒருமுறை ஒரு காரியம் செய்தார். இயக்குனர் என்னை ஷூட் செய்யச் சொன்ன காட்சியை கூடவே அவரும் ஸ்டார்ட் கட் சொல்லி இயக்கிக்கொண்டிருந்தார். இந்த சம்பவத்தை என் முதல் நாவலான காக்டெய்லில் விளக்கியிருக்கிறேன் என்பதனால் இங்கே இது போதும். நான் மிகுந்த கோபத்தோடு, இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் கேமராவுக்குக் குறுக்கே நடந்து அந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறினேன்.
அதன்பிறகு நான் நெடுங்காலம் சினிமாவை விட்டு விலகியிருக்க நேர்ந்தது. ஆனால் அந்த நண்பர் தற்போது இரண்டு படங்களையே இயக்கிவிட்டார். சரக்கு இல்லாததால் அத்தோடு முடிந்துபோய்விட்டது கதை. ஆக, இப்படி ஆளை வர்ணிப்பது, காலை வாரி விடுவது ஆகிய கபட நாடகங்கள் சினிமாவில் உங்களுக்கு வாய்ப்பை வாங்கித் தரலாமே தவிர அவை உங்களை உயரங்களுக்கு ஒருபோதும் கொண்டு செல்லாது என்பதே உண்மை.
சரி, சினிமாவில் ஜெயிக்க என்ன செய்ய வேண்டும்? இந்தச் சூத்திரம் மிகவும் இலகுவானது. தனந்தரும், வாழ்க்கைக் கல்விதரும் சினிமாவில் ஜெயிக்க அத்தியாவசியத் தேவை, ஒருபோதும் தளர்வறியா மனமும் தொழிலின் மீதான மாறாத காதலும் நில்லாத உழைப்பும் தீராத தேடலும்தான்!
இவை இருந்தால் சினிமாவில் ஜெயித்துவிடலாமா? கண்டிப்பாக ஜெயித்துவிடலாம். உங்கள் நெஞ்சில் அக்னி இருந்தால் மட்டும்தான் இந்தக் கோட்பாடுகளைக் கைக்கொள்வது எளிதாகும். இந்த குணங்களைக் கொண்டவர்கள் ஒருவரும் சினிமாவில் தோற்றதாக சத்திரமேயில்லை. அதே நேரத்தில் சினிமாவில் ஜெயித்தவர்களில் ஒருவரும் இவ்விதமான குணங்கள் இல்லாதவர்களாக ஒருபோதும் இல்லை.
எங்கோ பண்ணைப்புரத்தில் பிறந்த இளையராஜா சகோதரர்கள் கோடம்பாக்கத்தில் கோலோச்சியதெல்லாம் இந்த அடிப்படை குணங்களிலிருந்து வழுவாமல் போனதனால்தான். குறிப்பாக இளையராஜாவை எடுத்துக்கொள்ளலாம். இன்றைக்கு ஏயார்ரகுமான் ஆஸ்கார் வரைக்கும் உயர்ந்து நிற்கிறார் என்றால் இளையராஜா அந்த அளவுக்கு திறமை இல்லாதவர் என்பதாகக் கொள்ளலாமா?
நான் மேற்சொன்ன குணங்களில் ஒரே ஒரு குணத்தை மட்டும் தவற விட்ட வகையில்தான் இளையராஜா ஏயார்ரகுமானுக்கு வழிவிட வேண்டி வந்தது. சாதாரணமாகவே ஆன்மீக நாட்டம் கொண்ட மனம் இளையராஜாவுக்கு என்பதனாலேயே அவர் ஒரு முக்கியமான கோட்பாட்டிலிருந்து வழுவிவிட்டார். அதுவே அவரது பின்தங்கலுக்குக் காரணம். அது தீராத தேடல். அவரது தேடல் ஆன்மீகத்திற்குள் நுழைந்ததாகச் சொல்லப்பட்டபோது அவரது தொழிலில் அவர் கொண்டிருந்த தேடல் துவள ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.
சாதாரணமாக கேரளாவின் கடைக்கோடியிலிருந்து புறப்பட்டு வரும் இருபது வயதுகூட ஆகாத ஒரு சிறுமி, கேரளாவில் இரண்டொரு படங்களில் முகத்தைக் காட்டியதும் தமிழுக்குத் தாவி, தமிழர்களின் சொப்பனங்களை நனைக்க ஆரம்பித்துவிடுவதை நாம் கண்கூடாகப் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம். தமிழில் ஒரு ரவுண்டு வந்துவிட்டதாகக் கருதப்படுமுன் தெலுங்கர்களின் சொப்பனங்களில் அவர்கள் புகுந்துவிடுகிறார்கள். தெலுங்கர்கள் தவித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே திடீரென்று தேசிய அளவில் சீறிப் பாய்ந்துவிடுகிறார்கள். அந்நாள் ஸ்ரீதேவியிலிருந்து இந்நாள் அசின்கள் வரைக்கும் இதற்கு உதாரணங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். இதெல்லாம் அவர்களுக்கு எப்படி சாத்தியமாகிறது. அவர்களின் தேடல் நிற்காமல் போவதனால்தான். சினிமா தரும் புகழும் பணமும் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் நடிகைகளுக்குத்தான் மிக சொற்ப காலத்தில் மட்டுமே கிட்டக்கூடியதாக இருப்பதனாலேயே அவர்களின் அவசரம் சினிமாவுக்கான அத்தனை குணங்களையும் அவர்களுக்கு வழங்கிவிடுகிறது.
என்னோடு பணியாற்றிய ஒரு குணச்சித்திர (?) நடிகர் ஒருமுறை புதிதாக நடிக்க வந்த நடிகை ஒருத்திக்கு சொன்ன அட்வைஸ் இப்போதும் என் காதில் ஒலிக்கிறது. அந்தப் பெண் அவரிடம், நீங்கள் நடிக்கும் படங்களில் எனக்கு சிபாரிசு செய்யுங்கள் என்று கேட்டது. அப்போது அவர் அவளிடம் சொன்னார், ஆம்பளைங்களுக்குத்தான் அதெல்லாம் தேவை. உனக்கு ஈஸி, பேசாம படுத்துக்கோ! என்று.
பேசாமல் படுத்துக்கொண்டால் ஒரு சிறுமி பெரும் நடிகையாக ஆக முடியுமா? இந்த உபாயத்தால் மட்டும்தான் எமது நடிகைகள் எல்லாம் உயரங்களுக்குப் போனார்களா? அப்படி நீங்கள் நினைத்துக்கொண்டிருந்தால் மூளையை ஹார்ப்பிக் போட்டு கழுவுங்கள். தன்னோடு இரவைப் பகிர்ந்துகொண்டதற்காக அடுத்தநாள் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் நடிகைக்காக ஓர் இயக்குனர் மாலை வரை காத்திருக்க நேர்ந்தால் அவரும் அழிந்துவிடுவார் அந்த நடிகையும் அழிந்துவிடுவார் என்பதே கண்கூடான உண்மை.
வினாடிக்காலம்கூட நில்லாத வேகம்தான் சினிமாவுக்குத் தேவையான அடிப்படை குணம். அதை விடுத்து வேறு எந்த மாயத்தாலும் ஒருவர் உயரங்களைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவே முடியாது.
திரும்பவும் இளையராஜாவுக்கே வருவோம். இளையராஜா மட்டும் தனக்குக் கிடைத்த பாலிவுட் வாய்ப்புகளை புதிய இசையமைப்பாளரின் உத்வேகத்தோடு உபயோகித்துக்கொண்டு இந்தித் திரைப்படத் துறையில் ஒரு போராட்டத்தை நிகழ்த்தியிருந்தாரேயானால் ஹாலிவுட்டுக்குப் போவதும் அவருக்கு எளிதாகவே இருந்திருக்கும். ஆஸ்கார் நமக்கு எப்போதோ கிடைத்திருக்கும்.
ரகுமானிடம் அந்தத் தீராத வேட்கை இருக்கிறது. இளையராஜாவைவிட இவர் ஆற்றல் மிக்கவரா இல்லையா என்பதை சாலமன் பாப்பையாக்களுக்கும் விஜய்டீவி கோபிநாத்களுக்கும் விட்டுவிடலாம். ரகுமான் இரண்டாவது படத்திற்கே தேசிய விருது வாங்கினார். தேசிய விருது வாங்கிய பின்னால் வேறென்ன இருக்கிறது என்று அவர் பின்தங்கிவிடவில்லை. சினிமாவில் உயரத்தில் இருக்கும்போதே தேசிய ஆல்பம் ஒன்றை வெளியிட்டார். மா துஜே சலாம் என்று அவர் குரலில் ஒலித்ததும் மத்திய அரசு சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டங்களில் அவரைப் பாடச் சொன்னது. இந்திப் படங்கள் கதவைத் திறந்தன. திரும்பத் திரும்ப விருதுகள் குவிந்தன. ரகுமான் மலபார் ஹில்ஸில் வீடு கட்டிக்கொண்டு செட்டில் ஆகிவிடவில்லை. அவர் லண்டனுக்குப் பறந்தார்.
ரகுமான் நம்மைப் பார்த்து இப்படிச் சொல்லக்கூடும், உங்களுக்கு ஆஸ்கார் வேண்டுமானால் அது இருக்கும் இடத்துக்கு நீங்கள் போக வேண்டும். அதுவரைக்கும் நிற்கக்கூடாது. ஏன், அதற்குப் பிறகும்கூட நிற்கக்கூடாது. அவ்வளவுதான் சூத்திரம்!
February 11, 2009
வசனம் எழுதுவது எப்படி?
வசனம் என்றால் வஸ்திரம் என்பதாகவும் ஓரர்த்தம் உண்டு. அதனால்தானோ என்னவோ எமது வசனகர்த்தாக்கள் வகை வகையாக வசனம் எழுத விரும்புகிறார்கள். ஆடை என்பது நிர்வாணத்தை மூடுவதற்காக என்பது ஒழிந்து தோற்றத்தை அழகுபடுத்த என்பதாக மாறிவிட்ட வகையில்தான் வசனமும் இஷ்டத்திற்கு எழுதப்படுகிறதோ என்று தோன்றுகிறது.
கட்டபொம்மன் கப்பத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு தென்னாடு முழுக்க ஜாக்சனின் பின்னால் அலைந்தான் என்பதற்கான ஆதாரங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின் வானம் பொழிகிறது பூமி விளைகிறது உனக்கேன் கொடுக்க வேண்டும் கிஸ்தி? என்று நாடக பாணியில் நடிகர் திலகம் முழக்கமிட்டதைப் பார்க்க நேர்கையில் குமட்டிலிருந்து வருகிறது சிரிப்பு. இந்த சிரிப்பு, நடிகரைப் பார்த்து வருவதல்ல. வசனகர்த்தாவைப் பார்த்து வருவது.
சின்னதாக ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துவிட்டால் போதும், வசனகர்த்தா தன் மொழிப்புலமையை முழுக்க முழுக்க கொட்டித் தீர்த்து வந்திருக்கிறார் என்பதே நாம் காணக் கிடைப்பது.
மனோகராவில் வசந்தசேனை! வட்டமிடும் கழுகு! வாய்பிளந்து நிற்கும் ஓணாய்!! நம்மை வளைத்துவிட்ட மலைப்பாம்பு!!! என்று அடுக்கடுக்காய் பொழிகிறது வசனம். சிவாஜி கணேசனின் கர்ஜனைக் குரலில் கேட்பதற்குத்தான் எத்தனை ஆசையாய் இருக்கிறது. ஆனால் எந்த ஒரு காலத்திலும் இம்மாதிரி பேசிக்கொண்டு அலைந்தார்களா என்று யோசிக்கப் புறப்பட்டால் முன்னால் ஒரு சுவர்தான் வந்து முட்டுகிறது.
ஒரு நடிகர், வாங்கிய காசுக்கு அதிகமாக நடித்தால் மிகை நடிகர் என்று பழிக்கப்படுகிற கலாச்சாரம் இருக்கிறதே தவிர, ஒரு வசனகர்த்தா இஷ்டத்துக்கு எழுதினால் அதை மிகையெழுத்து என்று தூற்றுகிற சமுதாயமாக ஏன் இல்லாமல் போயிற்று என்பதுதான் தெரியவில்லை.
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=915
February 05, 2009
காமடியாட்டம்

காமெடி உலகின் சக்கரவர்த்தியாக விளங்கிய ஒரு நடிகர் வில்லனாக நடிக்க நேர்ந்தபோது அந்தப் படத்தின் வாயிலாக நமக்குக் கிடைத்தது புத்தம் புதிய பரிமாணம்ஙு கொடூரமான வில்லனாக சித்தரிக்கப்படும் பாத்திரத்துக்கு சென்ஸ் ஆஃப் ஹ்யூமர் இருக்கக்கூடாதா என்ன? படத்தில் ஒரு பார்ட்டி நடக்கிறது. அப்போது நாகேஷுக்கு கொலை மிரட்டல் தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது. அதை வேறொருவர் எடுக்கிறார். ரிசீவரை டேபிளில் வைத்துவிட்டு வந்து நாகேஷிடம் அவர் சொல்கிறார், ''போன் வந்திருக்கு!'' அதற்கு நாகேஷ் சொல்கிறார், ''யார் வந்தா என்னப்பா, சாப்பிட்டுட்டு போகச் சொல்லு!''
அதுதான் நாகேஷ்!
இந்த அதுதான் நாகேஷ் என்கிற வசனம்கூட நாகேஷாலேயே தில்லுமுல்லு படத்தில் சொல்லப்படுகிறது. அவர் அதில் நடிகர் நாகேஷாகவே வருகிறார். படத்தில் ரஜினிகாந்த் அவரை ஒருமையில் அழைத்தபோது ஒருமாதிரி இருந்தது. நாகேஷ் நாகேஷாகவே நடிக்கும்போது அவரது வயது நமது மனத்தில் நெருடாதா? இதையெல்லாம் லாஜிக் பிழை என்று நினைத்து அலட்டிக்கொள்ளாத இயக்குனரின் உதாசீனத்தைத்தான் இது காட்டுகிறது. அதேபோலத்தான் பாமா ருக்மணி என்று பாக்கியராஜின் ஒரு படம்! நாகேஷை தவறாக உபயோகித்த படங்களில் அதுவும் ஒன்று. நம்பியாருக்கு ரீ என்ட்ரி கொடுத்த பாக்கியராஜ் நாகேஷ் விஷயத்தில் மட்டும் பிழை செய்துவிட்டார் என்பதாகவே தோன்றுகிறது.
கவுண்டமணி கூடத்தான் தள்ளாடும் வயதில் இளமை ததும்ப, நாயகனால் போ வா என்று அழைக்கப்படும் நண்பனாக பல படங்களில் நடித்தார். இருந்தாலும் நாகேஷுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி சொல்கிறேன் என்றால், நாகேஷ் வெறும் காமடியனாக மட்டுமில்லாமல் மரியாதைக்குரிய ஒரு மனிதராகவும் காணப்பட்டதனால்தான்.
சாதாரணமாகவே அம்மைத் தழும்பும் அதுவுமாக அழகில்லாத முகம் கொண்டவர் என்பதாகவே நாகேஷ் திரைப்படத்தில் சித்தரிக்கப்படுவது வழக்கம். இந்தப் போக்கின் நீட்சியாக நம்மவர் படத்தில் அசப்பில் அவரது முகச்சாயல் கொண்ட நடன இயக்குனர் பிருந்தா அவரது மகளாக வந்தபோது இந்தப் பிரச்சனை பிருந்தாவுக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது. நாகேஷின் அதி உன்னத பர்ஃபார்மென்ஸ் அந்தப் படத்தில் நமக்குக் காணக் கிடைத்தது. மகள் இறந்ததை அறிந்ததும் அவர் தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் பாங்கு, நாயகனில் மகன் இறந்ததை அறிந்ததும் கமலஹாசன் நடித்த காட்சியோடு நேரடியாக ஒப்பிடப்பட வேண்டியது. கமலஹாசனே கண்டிப்பாக ஒப்புக்கொள்வார் வென்றது நாகேஷ்தான் என்பதை.
வயதாக வயதாக நாகேஷ் மிகவும் அழகாக ஆகிக்கொண்டே வந்தார் என்று எனக்குத் தோன்றும். வயதான சிவாஜி கணேசனை விட வயதான நாகேஷ் மிகவும் அழகானவர் என்பதே எனது கருத்து. சுரேஷ் கிருஷ்ணாவின் ராஜா கைய வெச்சா படத்தில் கௌதமியின் அப்பாவாக வந்து அவர் அடிக்கிற லூட்டியை சொல்லி மாளாது. அவரது ஆற்றல் அப்படியேதான் இருந்தது. அதை உபயோகித்துக்கொள்ளத்தான் நமக்கு புத்தியில்லாது போய்விட்டது.
இந்த வில்லன் விஷயத்துக்கு மீண்டும் வரலாம், நாகேஷ் இதற்குமுன் வில்லனாக நடித்ததேயில்லையா? மைக்கேல் மதன காமராஜன் படத்தில்கூட நாகேஷ் ஒரு குட்டி வில்லன்தான். அவரது அபிமானியான கமலஹாசனுக்குத்தான் அவரை அப்படியெல்லாம் விதம் விதமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியிருக்க வேண்டும். இருந்தாலும் இந்தப் படங்களில் வரும் வில்லன்கள் சினிமாத்தனமானவர்கள். ஆனால் யதார்த்தமான வில்லன் ஒருவர் தில்லானா மோகனாம்பாளில் உண்டு. அந்தப் படத்தில் அடுக்கடுக்காக வில்லன்கள் வந்துகொண்டேயிருப்பார்கள். நாயகிக்கு வில்லன்களால் தொல்லைகள் ஏற்படும்போதெல்லாம் அதற்குப் பின்னணியாய் செயல்பட்டுக்கொண்டேயிருப்பார் வைத்தி என்கிற பாத்திரத்தில் வரும் நாகேஷ்! வைத்தியின் நெளிவுகள், சுழிவுகள், வளைவுகள் இதுவரை வேறெந்த நடிகராலும் தீண்டிப்பார்க்க முடிந்திராத சாதனை. படம் முழுக்க அவரது காமடியாட்டம் கொடிகட்டிப் பறக்கும். ஆனால் முடிவில் நம்பியார் வரைக்கும் படத்தில் வரும் அத்தனை வில்லன்களும் திருந்திவிட, ஒரே ஒருவர்தான் போலீசுக்கு பாக்கியிருப்பார். அவர் நாகேஷ்! அப்போதுதான் பார்வையாளர்கள் யார் அந்தப் படத்தின் உண்மையான வில்லன் என்பதை உணர்ந்துகொள்வார்கள்.
இப்படி பாத்திரத்தை உணர்ந்து பொருந்துவதில் அவருக்கு அவர்தான் நிகர். திருவிளையாடல் தருமி என்றால் ஏழ்மையின் பிரதியாக்கம், எதிர் நீச்சல் மாது என்றால் அநாதையின் அவலம், காதலிக்க நேரமில்லை செல்லப்பா என்றால் ஆர்வக்கோளாறின் அவசரம், அன்பே வா ராமையா என்றால் துடிப்பு மிக்க காதலனின் தவிப்பு என்று பாத்திரமாகவே மாறி நம் ஞாபகத்தில் நிலைத்து நிற்கிறார் நாகேஷ்.
நாகேஷிடம் ஒற்றைப் பார்வையிலேயே தென்படுவது அவரது எனர்ஜி. சாதாரணமாக சர்க்கஸில் எல்லா வித்தைகளும் தெரிந்தவர் ஜோக்கர்தான் என்பதுபோல மிக ஆச்சர்யமான ஆற்றல் கொண்டவர் நாகேஷ். குறிப்பாக அவரது வேகம்! எம்ஜியாரும் மிகவும் துறுதுறுப்பான நடிகர். அவரோடு நாகேஷ் இணையும்போது காட்சி படு வேகமாக நகர்வது இந்த இயல்பால்தான். சிவாஜி முதலான பெரும்பாலான நடிகர்கள் மிகவும் மிதமான லயத்தில் நடிக்கக்கூடியவர்கள். பெரும்பாலும் டப்பிங் பேசும்போது உபயோகமாக இருக்கும் என்பதற்காக ஒருவிதமான தாமத லயத்தை நடிக்கும்போது மேற்கொள்வார்கள். நாகேஷ் வசம் இந்தக் கணக்கெல்லாம் கிடையாது. அவரது தனித்தன்மையே டைமிங்தான். நாய் செத்துப்போச்சுண்ணே, டாமின்னு பேருகூட வெச்சிருந்தேன் என்று சொல்லி முடிக்குமுன், பேரு வெச்சியே, சோறு வெச்சியா? என்று பதில் வந்துவிடும் அவரிடமிருந்து.
இப்போது போலல்லாமல், நாகேஷ் நடிக்க வந்தபோது எம்டன்கள் எல்லாம் உயரத்தில் இருந்தார்கள். எம்மார் ராதா, டீயெஸ் பாலையா, கேயே தங்கவேலு என்று அந்தப் பட்டியல் மிகவும் ஆணித்தரமானது. அவர்களுக்கு மத்தியில் புதிதாக ஒருவர் நுழைந்து உயரங்களை எட்டவேண்டுமானால் அது எவ்வளவு கடினமான பணியாக இருந்திருக்கும்ஙு
அந்த வகையில் பாலச்சந்தரின் துணிச்சல் அடிப்படை உதவியாக இருந்தது என்றாலும் நாகேஷின் ஆற்றல்தான் அவரை உச்சங்களுக்குக் கொண்டு சென்றது. முக்கியமாக எம்ஜியார் நாகேஷ் காம்பினேஷனைப் பொருத்தவரைக்கும் இப்போதும் கவனித்துப் பாருங்கள், நாகேஷின் பர்ஃபார்மென்ûஸ எம்ஜியார் ரசிப்பதை திரையிலேயே நாம் கண்டுபிடித்துவிடமுடியும். எம்ஜியார் என்றில்லை, மனோரமா முதலான அவருக்கு இணையான காமெடியன்கள்கூட அவரது நடிப்புத் திறமையை உள்ளூர ரசித்து, சீரியஸôன காட்சிகளில்கூட சிரிப்பை அடக்கப் படாத பாடுபடுவதை பல படங்களில் கண்டுபிடிக்கலாம்.
அவரது சேஷ்டைகள் அவ்வளவு பிரசித்தம். ஒரு காமடியன் அடிப்படையில் கொண்டிருக்க வேண்டியது அங்க சேஷ்டைகள்தான் என்பதை அவருக்கு முன்னால் நிரூபித்தவர் ஜேபி சந்திரபாபு. ஸ்ப்ரிங் மாதிரியான உடம்பை வைத்துக்கொண்டு அவர் செய்த சேஷ்டைகள் எவ்வளவு ரசிக்கப்பட்டனவோ அதே அளவுக்கு நாகேஷ் தன் ஒல்லிப்பிச்சான் உடம்பை வைத்துக்கொண்டு அடித்த லூட்டிகள் இருக்கிறதே! இதில் ஒரு irony பாருங்கள், அவரது ஒரிஜினல் பெயர் குண்டுராவ்!
'குண்டு'ராவ் என்கிற பெயரை உடைய ஒருவர் ஒல்லியாக இருப்பதே அடிப்படைக் காமடிதானே! இப்படி அவரது வாழ்க்கையே ஒரு காமடிச்சரமாக நீண்டுகிடந்ததோ என்னவோ!
வாழும்காலத்தில் இம்மியும் கௌரவிக்கப்படாத நடிகர்களின் நீண்ட பட்டியலில் நாகேஷும் சேர்கிறார். அவரே ஒருமுறை சிவாஜிகணேசன் வட இந்தியாவில் பிறந்திருந்திருந்தால் எப்போதோ சிறந்த நடிகருக்கான விருதைப் பெற்றிருப்பார் என்று குறிப்பிடது அவருக்கும் அப்படியே பொருந்தும். அவர் கர்னாடகத்திலிருந்து இருந்திருந்து தமிழகத்திற்கு வந்து சேர்ந்ததற்கு பதிலாக மும்பைக்குப் போகிற ரயிலைப் பிடித்திருந்தாரேயானால் உலக அளவுக்கு அவரைக் கொண்டுபோயிருப்பார்கள் என்றே தோன்றுகிறது.
கட்டிக்கரும்பே கண்ணம்மா!
அயாம் ச்செலபா! சன் ஆஃப் கண்ணபா!
ஒரு காசா ரெண்டு காசா? ஆயிரம் பொன்னாச்சே! ஆயிரம் பொன்னாச்சே!
லோகத்துல இந்த வைத்தி மட்டும் இல்லேன்னா...
எப்போதும் மனத்திரையில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த வசனங்கள் நாகேஷின் உச்சரிப்பின் வாயிலாகத்தான் சாகாவரம் பெற்றனவே தவிர சும்மானாச்சுக்கும் நீங்கள் சொல்லிப்பாருங்கள் அப்போதுதான் தெரியும் அவரது அருமை!
சமீபத்தில் ஒரு திரைக்கதை விவாதத்தில் கதையின் பிரதான பாத்திரத்திற்கு நான் முன்மொழிந்தது நாகேஷைத்தான். மிகவும் அழுத்தமான அந்தப் பாத்திரத்தை அவரைத் தவிர வேறு யாரும் செய்ய முடியாது என்பதாக நான் உணர்திருந்தேன். அதைத் தொடர்ந்து அவர்களது ப்ரொடக்ஷன் மேனேஜர் நாகேஷைத் தொடர்பு கொள்ள முயன்ற வகையில் அவர் உடல் நலம் குன்றியிருப்பதாக அறிந்துகொள்ள நேர்ந்தது. அப்போதே மனதிற்குள் ஒரு பதைபதைப்பு எழுந்திருந்தது.
அண்மையில்தான் நம்பியார் மறைந்தார். அதற்குள் இப்போது நாகேஷ்! பிதாமகன்களைக் கொண்டுபோகிற காலமாகத்தான் விடிந்துவிட்டது போலிருக்கிறது. தொலைக்காட்சியில் அவரது கடைசிக் காட்சிகளைப் பார்த்தபோது உண்மையிலேயே என் கண்கள் பனித்தன. வேறெந்தக் கலைஞரின் மரணக்கோலமும் என் நெஞ்சை இவ்வளவு உலுக்கியதில்லை என்பதே உண்மை. அவரை ஒரே ஒரு முறைதான் நான் நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். அவரது மகன் ஆனந்த் பாபுவோடு பணியாற்றியிருக்கிறேன். அவரது வாழ்வும் எனது வாழ்வும் வேறு வேறு திக்குகளில் இருந்துவந்தபோதும் இழப்பு என்று வரும்போதுதானே அணுக்கத்தின் பிரக்ஞை விழிக்கிறது.
பீரியட் அவஸ்தை!
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை சினிமாவின் தொடக்கம் என்பதே முழுக்க முழுக்க பீரியட் படங்களாகவே இருந்தது. புராணக் கதைகள் மாத்திரமே படமாக்கப்பட்டதால் அத்தனை படங்களும் பீரியட் படங்கள் வைகையைச் சார்ந்தவைதான். ஆனால் புராணக் கதைகளின் பீரியட் எது என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஏனென்றால் புராணங்கள் பெரும்பாலும் நிகழ்ந்தவை அல்ல. நமது இதிகாசங்களாகட்டும், புராணங்களாகட்டும், அவை உருவாக்கப்பட்ட காலத்தின் சாயலையே அவை கொண்டிருக்க இயலுமேயல்லாமல் அவற்றுக்கென்று சொந்தமாக காலமோ சாயலோ அறவே இருக்க முடியாது. இதனால் நம் தொடக்ககாலப் படங்கள் எதுவுமே பீரியட் படங்களாக அமைவதும் இயலாதே போயிருந்தது.
அதேபோல் இதிகாசங்களின் காலம், மன்னராட்சிக் காலம், குறுநில மன்னர்கள் அல்லது பாளையக்காரர்கள் காலம், முகலாயர் ஆட்சிக் காலம், பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலம், சுதந்திரப் போராட்டக் காலம் - அதில் இரண்டாம் உலகப்போர்க் களம், சுதந்திரம் வாங்கி இருபது வருடக் காலம், அதற்குப் பிந்தைய இருபது வருடக் காலம் என்று இந்திய பீரியட் ஃபிலிம்களுக்கான களம் விரிந்து கிடக்கிறது.
இருந்தாலும் அவசியம் ஏற்பட்டாலேயொழிய யாரும் இந்த வம்பில் மாட்டிக்கொள்ள விரும்புவதில்லை. ஏனென்றால் இதில் தொல்லைகள் அதிகம். ராஜாக்காலப் படங்களில் மார்பில் கவசம் இருக்கிறதோ இல்லையோ, காவலனிலிருந்து ஏவலன் வரைக்கும் புஜங்களில் ஒரு காப்பு காணப்படுகிறதே, அது எதற்காக என்று யாரும் கேள்வி எழுப்பினால் வெளிப்படும் பதில் இதுதான், 'அம்மைத் தளும்பை மறைக்க!'
இப்படிப் பார்த்துப் பார்த்து பீரியட் ஃபிலிம் கொடுக்க விரும்புவர்கள் ஒருபக்கம் இருந்தாலும், பீரியட் ஃபிலிம் என்று பம்மாத்து காட்டி அதில் கண்டதையும் கலக்கும் பல கலைஞர்களையும் நாம் பார்த்து வந்திருக்கிறோம்.
Read more:http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=904
January 29, 2009
சாமான்யனும் உன்னதமானவனும்
லூமியர் சகோதரர்கள் ரயிலின் வருகையையும் பணி முடிந்து ஆலைத் தொழிளார்கள் வெளியேறுவதையும் முதல் முறையாகத் திரையிட்டுக் காட்டியதற்கும் ஹெக்கோடு பரிசோதனைக்கும் பெரும் வித்தியாசம் உண்டு. லூமியர் பிரதர்ஸ் இன்னதென்றே தெரியாத ஒரு வித்தையை நிகழ்த்திக் காட்டினார்கள். ஹெக்கோடு பரிசோதனை, சினிமா வளர்ந்து, உலகத் தரம் என்பதாக ஒன்று அதில் முகிழ்த்து, பெரும் மேதைகள் அந்தக் கலையில் உருவாகி, அவர்கள் கொடுத்த நல்ல படங்களை பாமர ஜனங்களுக்கு போட்டுக்காட்டிய நிகழ்வு. இதுவே பார்வையாளனின் தரத்தை நிர்ணயிக்கக்கூடிய ஆய்வு! ஆகவே இது முக்கியமானது.
அதே ஹெக்கோடு கிராமத்தில் இன்றைக்கு ஒரு பரிசோதனை செய்ய முயன்றால் கண்டிப்பாக அதைப் புறக்கணித்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போய் டீவி பார்க்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். காரணம் சினிமா என்கிற பெயரில் ராஜ்குமார் உள்ளிட்டவர்கள் அடித்த லூட்டிகள் எல்லாம் அவர்களின் மூளைக்குள் புகுந்து பாதாளச் சாக்கடை போல அடைத்துக்கொண்டிருப்பதுதான்.
கடந்த அத்தியாயத்தில் போதையையும் சினிமாவையும் கலந்து ஒருசில பதிவுகள் செய்திருந்தேன். நல்ல போதத்தோடு பார்க்கும்போது சகிக்காத குத்துப்பாட்டு, சண்டைக்காட்சி உள்ளிட்ட அபத்தங்கள் குடித்துவிட்டு போதையில் பார்க்கும்போது சிறப்பாக இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது என்பதாக.
அதன் எதிர்ப்புறத்தை இப்போது பார்க்கலாம்.
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=859
January 21, 2009
சரக்கும் சினிமாவும்
தமிழ் அகம் வாழ் பெரும் தகைகள் சோம பானம் சுறா பானம் ஆகியவை அருந்தாமலே நெடிதுயிலாய்க் கொண்டுள்ள போதையே தமிழ் சினிமாவின் தரத்தைத் தீர்மானித்துத் தொலைக்கிறது.
இந்தக் கூற்றை என்னாலானமட்டும் விளக்கப் பார்க்கிறேன். பொதுவாக சரக்கு என்கிற வார்த்தை அதன் உண்மையான அர்த்தத்தையும் தாண்டி மதுவகைகளுக்கான மாற்றுப் பெயராக தமிழில் உருவெடுத்து வெகு காலமாகிறபடியால் அந்த அர்த்தத்தில்தான் இந்தப் பதம் உபயோகிக்கப்படுகிறது. ஆனால் திரையில் மதுவருந்துவதுபோன்ற காட்சி வந்தால் கீழே மது நாட்டுக்கு வீட்டுக்கு உயிருக்கு கேடு என்று வாசகம் ஓடவேண்டும் என்கிற ஆணைகள் குறித்தெல்லாம் ஆராய்கிற கட்டுரையல்ல இது.
அதேபோல் எந்தெந்த படத்தில் யார் யார் எப்படி எப்படி குடித்தார்கள் அல்லது குடித்ததுபோல நடித்தார்கள் அல்லது குடித்துவிட்டு வந்து குடிக்காதே என்று போதனை செய்யும் காட்சியில் நடித்தார்கள் என்கிற பட்டியலை வெளியிடுவதும் எனது நோக்கமன்று!
இந்தக் கட்டுரை ஒட்டுமொத்த போதை பற்றியது. அதாவது மாஸ் மப்பு பற்றியது.
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=837
January 13, 2009
சினிமாவின் மூன்றாவது முகம்
இதனால் பாரலல் சினிமா என்பது மொழிக்கு மொழி, நாட்டுக்கு நாடு வேறுபட்டுப் போவதும் இயல்பானதே! உதாரணமாக உன்னதமான யதார்த்த சினிமா என்று தமிழ்நாடு கொண்டாடும் ஒரு சினிமா மலையாளத்திலோ பெங்காலியிலோ கன்னடத்திலோ பாரலல் சினிமா என்பதாக அங்கீகரிக்கப்படலாம். பிரெஞ்ச்சிலோ ஈரானிலோ கமர்ஷியல் சினிமா என்பதாக ஒதுக்கப்படலாம்.
ஆகவே பாரலல் சினிமா என்பதே கலைஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் பெரும் சவால். அதற்கு வணிக நோக்கமும் இருக்கிறது. அதே நேரத்தில் அது தரமாக இருக்கவேண்டியதும் அவசியமாகிறது. இது அவ்வளவு சாதாரணமான வித்தையல்ல.
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=808
January 06, 2009
சினிமாவின் இரண்டாவது முகம்
தர்மப்படி பார்த்தால் யதார்த்த சினிமாதான் சினிமாவின் முதல் முகமாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் சினிமா என்பது சகலருக்குமான கலையாக உருவான வகையில் வர்த்தக சினிமா யதார்த்த சினிமாவை முந்திக்கொண்டு மூன்று நான்கு தப்படிகள் முன்னால் போய்விட்டது. நம் தாய்த்தமிழிலோ முந்த வேண்டிய அவசியம்கூட இல்லாமற் போயிற்று.
சினிமா என்பது கலையாக உருவாகாத காலத்தில் வெறும் ரயிலின் வருகையே பெரும் சலனத்தை ஏற்படுத்தியதாக லூமியர் பிரதர்ஸ் வரலாற்றிலிருந்து நாம் அறிகிறோம். ஒரு தொழிற்சாலையிலிருந்து பணியாளர்கள் வெளியேறும் காட்சியின் சலனமே பார்வையாளர்களை பெரும் அதிர்ச்சியிலும் ஆச்சரியத்திலும் உறைய வைத்த காலத்தை எப்போதோ சினிமா கடந்து வந்துவிட்டது. இருந்தாலும் இந்தத் தொடக்கத்தின் பிழையாலோ என்னவோ யதார்த்த சினிமாவை விடவும் பார்வையாளனை இருக்கை நுனிக்குத் தள்ளக்கூடிய பரபரப்பான வர்த்தக சினிமாவே அரியாசனத்தில் அமர்ந்து கோலோச்சுகிறது.
இருந்தாலும் உலக அளவில் யதார்த்த சினிமாவின் வருகையோ அதற்கான வரவேற்போ கொஞ்சமும் குறைந்திருக்கவில்லை என்பதே பேராறுதல்.
தமிழ் சினிமாவில் யதார்த்த சினிமாவை முயன்று பார்த்தவர் என்கிற பெருமை இயக்குனர் மகேந்திரனைத்தான் முதலில் சேர்கிறது. இருந்தாலும் அவரும் நல்ல யதார்த்த சினிமாவை நமக்கு வழங்கியிருக்கவில்லை.
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=781
January 01, 2009
சினிமாவின் மூன்று முகங்கள்
1. கமர்ஷியல் சினிமா
2. யதார்த்த சினிமா
3. பாரலல் சினிமா
இந்த மூன்றில் எது சரியானது எது பிழையானது என்று ஆராய்வது அவசியமற்றது. ஏனென்றால் இம்மூன்றின் தேவையுமே இன்றியமையாததுதான். இந்த மூன்றுமே ஒன்றோடு ஒன்று சளைத்தவை அல்ல. ஆகவே மூன்றிலும் நம் கண்களில் தென்படும் படங்களை விவாதத்துக்கு எடுத்துக்கொள்ளலாம். இவை மூன்றுமில்லாமல் வேறொரு கொடுமைகூட இருக்கிறது அதற்கு இரண்டு பெயர்கள் உண்டு. ஒன்று மசாலா சினிமா மற்றது இந்திய சினிமா!
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=753
December 23, 2008
மலையாள சினிமாவுக்கு ஒரு முன்னெச்சரிக்கை!
மலையாள சினிமாவுக்கு ஒரு முன்னெச்சரிக்கை!
'தமிழர்களுக்கு உங்கள் கதைகளை விற்காதீர்கள்!'
தமிழ் சினிமாவுக்கு ஒரு முன்னெச்சரிக்கை!
'மலையாளிகளிடம் கதை வாங்காதீர்கள்!'
இந்த இரண்டு எச்சரிக்கைகளையும் மீறுவதால் என்ன நடந்துவிடும்? பெரிதாக எதுவும் நடந்துவிடாது. 'மலையாளிகள் மேதைகள் என்பதையும் தமிழர்கள் தற்குறிகள் என்பதையும் உலகம் புரிந்துகொண்டுவிடும். அவ்வளவுதான்!'
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=723
December 16, 2008
சீட்டுக்கோட்டை சிங்காரம்!
எல்லிஸ் டங்கன் காலத்தில் கேமராவைப் பார்க்க விரும்பினால் ஸ்டுடியோவுக்குத்தான் போகவேண்டிய நிலை இருந்தது. கதைகளும், கோட்டைகளிலும் கொத்தளங்களிலும் ஐந்தாளுயரத் தூண்கள் சார்ந்த பகுதிகளிலும் நிகழ்வதாயிருந்தன. வெளிப்புறக் காட்சி தேவைப்படின் வண்டி வண்டியாக மணல் கொட்டப்பட்டு உருவாக்கப்பட்ட குளக்கரைகளிலும் செயற்கைப்புல் பதித்த நந்தவனங்களிலும் தங்கள் திறமையைக் காட்டினார்கள் தச்சர்கள். திரைச்சீலைகள் தத்ரூபமாக வரையப்பட்டன. நிலவும் மேகமும் வரைந்து வரைந்து அவர்கள் சோர்ந்துபோயிருக்கவேண்டும். திரும்பத்திரும்பத் தேவைப்படுபவையாக அவை இருந்த காலம் அது.
அத்திக்காய் காய் காய் என்று சிவாஜி பாடும்போது அந்தத் திரைச்சீலைக்கு முன்னால் ஓர் அறையின் சுவர் உருவாக்கப்படுகிறது. பாலாஜி பாடும்போது அதே திரைச்சீலைக்கு வேறொரு சுவரும் ஜன்னலும் தேவைப்படுகிறது. பாதி ஜன்னலை மூடிவைத்தால் பாதி நிலவு கேமராவுக்குத் தெரிகிறது. ஒரிஜினல் நிலவையும் கதவையும் வைத்து இப்படியொரு காட்சி எடுக்க வேண்டுமானால், ஒருசில கோவில்களில், வருடத்தில் ஒரு நாள் மாத்திரம் மூலஸ்தானம் வரைக்கும் சூரியன் நுழைகிறதே, அதுமாதிரி காத்திருக்கவேண்டும்.
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=693
December 08, 2008
காஸ்ட்யூமரை நிர்வாணமாக்கும் கலை!
நிர்வாணம் மிகமிக அழகானது அல்லது மிக மிக அசிங்கமானது. அதை எந்த வகைமையில் சேர்க்கலாம் என்பது சம்பந்தப்பட்ட உடலைப் பொறுத்தே அமைகிறது. சிங்கத்தின் நிர்வாணம் எவ்வளவு கவர்ச்சியாக இருக்கிறது! அதே நேரத்தில் கவர்ச்சி நடிகை ஷகீலாவின் நிர்வாணம் முழுமையாக உங்களுக்குக் காணக் கிடைத்தால் அது கண்டிப்பாக, கவர்ச்சிக்கு பதிலாகக் குமட்டலையே ஏற்படுத்தக்கூடும். ஏனென்றால் க்ளிவேஜின் பிதுங்கலில் உள்ள கவர்ச்சி, தொய்ந்த மார்பகங்களிலும் இடுப்புச் சதைகளிலும் இல்லவே இல்லை. இதுவே சினிமாவின் அடிப்படை மொழி!
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=635
December 04, 2008
அடி உதவுகிற மாதிரி
ப்ரூஸ்லீ நடித்து வெளியான என்டர் தி டிராகன், ஃபிஸ்ட் ஆஃப் ஃப்யூரி ஆகிய ஆங்கிலப் படங்களைத் தமிழ்ப்படங்கள் என்பதாகவே கொள்ளலாம். எம்ஜியார், சிவாஜி படங்களைவிட பிரமாதமாக அவை தமிழ்நாட்டில் ஓடின. அவற்றைப் பார்க்காத இளைஞர்களே அந்த சமயத்தில் இருந்திருக்க முடியாது.
வகைதொகையில்லாமல் அடிப்பதற்கு பதிலாக முறையாக அடிப்பதற்கு, 'வெறும் கரத்தால்' எனும் பொருள்படும் கராத்தே என்கிற கலை மூலமாக பெரும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்திய படம் அது. அப்படி ஒரே அடியில் எதிரியை சாய்த்துவிட முடியுமா என்று கேட்டால் ப்ரூஸ்லீக்கு முந்தைய காலத்தில் முடியாது என்றுதான் யாரும் பதில் சொல்லியிருப்பார்கள். ஆனால் கூலி எனும் படத்தின் சண்டைக்காட்சிக்காக அமிதாப்பச்சனின் வயிற்றில் புனித் இஸார் குத்திய ஒரு குத்து அமிதாப்பை சாவின் விளிம்பிற்கே கொண்டுபோய் திரும்ப கொண்டு வந்து சேர்த்ததை யாவரும் பின்னாளில் வியக்கவே செய்தார்கள். அந்த அடியை வசதியில்லாத வேறு ஒருவர் வாங்கியிருந்தால் மகாபாரதத்திற்கு வேறு துரியோதனனைத்தான் தேடியிருக்கவேண்டும்.
Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=606
November 25, 2008
காமெடியும் கீமாவடையும்!
கடந்த வாரம் சட்டக்கல்லூரி மாணவர்களின் கைவரிசை (உருட்டுக்கட்டை வரிசை?) குறித்து ஒரு ரவுண்டு புலம்பியிருந்தேன். சினிமா வார்த்துக் கொடுக்கும் வன்முறைக் காட்சிகள் இளைஞர்கள் மத்தியில் எவ்விதமான மனச்சிதைவை ஏற்படுத்துகின்றன என்கிற புலம்பல் அது! கடந்த இதழில் மாயாவின் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்ததைப்போல அடி வாங்குபவன் நல்லவன் என்கிற மனநிலைதான் நமக்கு இப்போதும் இருப்பதற்கு மிக முக்கிய காரணமும் சினிமாதான் என்றே தோன்றுகிறது.
அடிப்பது உதைப்பது ஆகியவை ஹீரோக்களும் வில்லன்களும் அடியாட்களும் ஸ்டண்ட் மாஸ்டர்கள் உதவியோடு சாதிக்கும் கலை என்பதெல்லாம் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரைதான். அதன்பிறகு டிரென்ட் மாறுகிறது! கௌண்டமணி செந்திலை உதைப்பதிலிருந்து இது தொடங்கியிருக்கலாம் (அல்லது பாரதிராஜாவின் 16 வயதினிலேயில் ரஜினிகாந்த் கௌண்டமணியை அடிப்பதிலிருந்து இது தொடங்கியிருக்கலாம். அந்த அடியைத்தான் கௌண்டர் போகிறவன் வருகிறவனுக்கெல்லாம் தவணை முறையில் கொடுத்துவந்தார் என்பதாகவும் கொள்ளலாம்).
read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=569
November 20, 2008
நான் மதிக்கும் கலைஞர்கள் செய்த பிழைகள்!
இதயத்தைத் திருடாதேயில் நாகார்ஜுன் ஒரு நோயாளி. தன் நோயை அறிந்துகொள்ளும் வரைக்கும் கல்லூரி கான்வகேஷனில் காம்பௌன்ட் சுவரைத் தாண்டி தாமதமாக நுழையும் அளவுக்குத்தான் இவரது மாணவ சேஷ்டை இருக்கும். ஆனால் உதயத்தில் அப்படியே தலைகீழ். ஆரம்பத்தில் மிக அமைதியான மாணவனாகத் தோற்றமளிக்கிற இவர், ஒரு பாய்லிங் பாய்ண்ட்டில் வெடித்து தன் சைக்கிளின் செயினை அறுத்தெடுக்கும்போது படம் வேறு தாளகதிக்குள் நுழைந்துவிடும். கல்லூரிக்குள் மாணவர்கள் மோதல் என்பது ரொம்பவும் அழுத்தமாக வெளிவந்தது அந்தப்படம் முதலாகத்தான் என்பதாகவே நினைக்கிறேன். மாணவர்கள் தங்களுக்குள் ஆயுதங்களால் தாக்கிக்கொள்வது, தாதாக்கள் கல்லூரிகளுக்குள் ஊடுருவுவது, அதற்குக் காரணமாக இருக்கும் மாணவர்கள் பிற்பாடு தாதாக்களாகவும் அரசியல்வாதிகளாகவும் மாறுவது என்பதாக ஒரு பேரமைப்பை எடுத்துக்காட்டிய படம் உதயம்...
read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=537
November 12, 2008
துடிக்கத் துடிக்க நடிக்க...
http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=485
November 04, 2008
உலக சினிமாவுக்கான ஏணி!
நமது படங்கள் உலக தரத்திற்கு உயர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பதாக ஒரு மாயை உருவாகி வருகிற சூழலில் அது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்பதை இந்த வார உயிரோசை தொடரில் முயன்று பார்த்திருக்கிறேன்.
சுட்டி இதோ: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=445