April 21, 2009

ஒரு ரூபா சினிமாவும் 100 கோடி சினிமாவும்!

சினிமா என்றாலே கோடிகள் என்பதாக ஆகிவிட்ட இன்றைய சூழலில் உண்மையாகவே சினிமாவின் அத்தனை செலவை எவையெவையெல்லாம் தீர்மானிக்கின்றன என்கிற விழிப்புணர்வு சினிமாக்காரர்களுக்காவது இருக்கிறதா இல்லையா என்பது தெரியவில்லை.

சினிமாவுக்கு வெளியே இருந்து சினிமாவைப் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டு அல்லது சபித்துக்கொண்டு இருப்பவர்களாகட்டும், விமர்சித்துக்கொண்டிருப்பவர்களாகட்டும், சினிமாவுக்குள்ளிருந்து அதை இன்ச் இன்ச்சாக உருவாக்குகிற பணியில் இருப்பவர்களின் கருத்துகளோடு நேரதிராக மோதுகிறார்கள். எந்தவொரு தொழிலிலும் உள்ளே நுழைந்து பார்த்திருப்பவர்களின் கருத்து வேறாகவும் வெளியே இருந்து பார்ப்பவர்களின் கருத்து வேறாகவும் இருக்க நேர்வது உலக நியதிதானே! ஞாயிற்றுக்கிழமையானால் மட்டன் எடு என்று புறப்படுகிறவர்களில் எத்தனை பேருக்கு ஆட்டுத்தொட்டிகளில் ஆடு எவ்விதமாகக் கொல்லப்படுகிறது என்பது தெரியும்? ஆடு கொல்லப்படுவதற்கும், மாடு கொல்லப்படுவதற்கும், பன்றி கொல்லப்படுவதற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை அவர்கள் எப்படி அறிவார்கள்? அதுமாதிரிதான் கிரிடிக் மற்றும் பார்வையாளர்களின் பார்வையில் உள்ள சினிமா வேறு, சினிமாக்காரர்களின் பார்வையில் உள்ள சினிமா முற்றிலும் வேறு!

ஒரு சினிமாவை மதுரைப்பக்கம் ஒருமாதிரி ரசிக்கிறார்கள், கோயமுத்தூர்ப் பக்கம் வேறுமாதிரி ரசிக்கிறார்கள், ராமநாதபுரத்தில் வேறுவிதமான ரசனை காண்கிறது. ஒருத்தருக்கு அரிவாள் எடுத்தால் பிடிக்கிறது, இன்னொருத்தருக்கு அணைத்துக்கொண்டால் பிடிக்கிறது. தமிழ் சினிமா தொடக்க காலம் தொட்டே மசாலா என்கிற தன்மைக்குள்ளேயே யோசிக்கப்படுவதனால் வந்து சேர்ந்த வன்கொடுமைதான் இப்போதைய எமது சினிமாவுக்கான செலவையெல்லாம் தீர்மானித்துத் தொலைக்கிறது.

உருப்படியாகக் கதைகூட இல்லாமல் பலகோடி செலவில் குப்பையாக ஒரு படத்தை மிகப்பெரிய இயக்குனர் மிகப்பெரிய நடிக நடிகையரை இயக்கிக் கொடுக்கிறார் என்பதற்காகத் தியேட்டர்களில் டிக்கெட்டுகளின் விலையை உயர்த்திக்கொள்ளலாம் என்பதுதான் சினிமாவால் உயர்ந்து அரசோச்சும் எமது அரசியல்வாதிகளுக்கும் நியாயமாகப் படுகிறது. தமிழில் பெயர் வைத்தால் வரிநீக்கம் என்ற அறிவிப்பிலும்கூட, நீக்கப்பட்ட வரிச்சலுகை யாருக்குப் போய்ச் சேருகிறது என்கிற பிரக்ஞையை எழுப்ப ஒரு என்ஜிஜிஓ கூட இல்லாத நிலையில், கஷ்டப்பட்டு படம் தயாரிக்கும் தயாரிப்பாளனுக்கோ, பார்வையாளனுக்கோ இல்லாமல் விவசாயியின் வயிற்றில் வியாபாரி அடிப்பதைப்போல நான்குவேளைக் கொள்ளையாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

நட்சத்திர அந்தஸ்து என்பது தமிழில் மட்டுமல்ல, ஹாலிவுட்டிலும்கூட உண்டு. ஆனால் நட்சத்திரத்தை மட்டுமே நம்பி அங்கே படம் எடுக்கப்படுவதில்லை. நட்சத்திரத்திற்குள் ஒரு நடிகன் உண்டு என்பதும் அவர்களது பிரக்ஞையின் இன்னொரு முக்கிய அம்சம். அவனை வேலை வாங்குவதற்கான கதைக்களமும் பார்வையாளனை உட்காரவைப்பதற்கான திரைக்கதை வடிவமும்தான் பிரதானமாக அங்கே கருதப்படுகின்றன. கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களுக்கு முன்னால் ரொமான்சிங் தி ஸ்டோன் என்று ஒரு சூப்பர் ஹிட் ஹாலிவுட் படம் வெளிவந்தது. அது ஒரு அட்வென்சர் காமெடி வகைப்படம். மைக்கேல் டக்ளஸ் மற்றும் காத்தலீன் டர்னர் நாயகன் மற்றும் நாயகியாக நடித்த ஹாலிவுட் கமர்ஷியல் படம். அருமையான என்டர்டெய்னர். கொலம்பியாவின் மழைக் காடுகளில் அதிக பொருட்செலவில் எடுக்கப்பட்ட படம். அதன் இரண்டாவது பாகம்கூட அதே நடிகர்களோடு ஜ்வெல் ஆஃப் தி நைல் என்று வெளிவந்து சக்கைப்போடு போட்டது. இந்தப்படங்களில் ஒரு காமெடி வில்லன் பாத்திரத்தில் டேனி டீ விட்டோ நடித்திருப்பார். குள்ளமான தோற்றமும் சொட்டைத் தலையும் கொண்ட அவர் அந்தப் பாத்திரத்துக்கு வெகு பொருத்தமாக இருப்பார். ஆனால் இந்தப் படங்களைத் தொடர்ந்து வார் ஆஃப் தி ரோஸஸ் என்று ஒரு படம் அதே மைக்கேல் டக்ளஸ், காத்தலீன் டர்னர், டானி டீ விட்டோ நடித்து வெளிவந்தது. இந்தப்படத்தை இயக்கியது டேனி டீ விட்டோ. இந்தப்படம் ஒரு காதலைச் சொல்லி, அவர்கள் கல்யாணம் செய்துகொள்வதைச் சொல்லி, பிள்ளைகள் பிறந்து வளர்ந்து காலப்போக்கில் அவர்களுக்குள் விரிசல் எழுந்து ஒருத்தரை ஒருத்தர் கொலை செய்யவிரும்புகிற வரைக்கும் சென்று முடிகிறது. அட்வென்சர் கிடையாது, கமர்ஷியலாக எதுவும் கிடையாது. நம் ஊரில் இப்படி ஒரு வெற்றிக்கூட்டணி அமைந்தால் திரும்பவும் ஓர் அட்வென்சர் படம் தவிர வேறொன்றை எதிர்பார்க்க முடியுமா? முன்னால் போகிற கழுதை கதைதான்!

ஒரு படத்தின் வெற்றி அல்லது தோல்வி என்பது அந்தப் படத்தில் சம்பந்தப்பட்டவர்களைத்தான் பாதிக்கவேண்டுமே தவிர, ஒட்டுமொத்த திரை உலகத்தையே பாதிப்பது எவ்விதத்தில் நியாயம்? இதற்குக் காரணம் ஒன்றைப் பார்த்தே மற்றது எடுக்கப்படுவதுதான். தனது ஒவ்வொரு படத்தையும் ஒவ்வொரு மாதிரி எடுக்க ஆரம்பித்த வகையில்தான் ராம்கோபால் வர்மா தற்போதைய தன் உயர்ந்த நிலைக்கு வந்து சேர்ந்தார் என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. அதேபோல்தான் மணிரத்னமும். என்னதான் அவருக்கென்று ஒரு ஸ்டைல் உள்ளது என்றபோதும், அவரது ஒரு படம் அவரது இன்னொரு படம்போல இல்லாமல் இருப்பதே அவரது வெற்றியின் சூத்திரம். பல்லவி அனுபல்லவி, உணரு, பகல்நிலவு, மௌனராகம், நாயகன், கீதாஞ்சலி, அக்னிநட்சத்திரம், அஞ்சலி என்று அவரது துவக்கத்தைக் கவனித்துப் பாருங்கள். அதே நேரத்தில் இப்போதைய மற்ற இயக்குனர்களின் படங்களையும் பட்டியலிட்டுப் பாருங்கள். வித்தியாசம் தெரியும். செல்வராகவன், அமீர், மிஷ்கின் ஆகியவர்கள் இந்தக் குற்றச்சாட்டிலிருந்து மீள்பவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

இவர்களைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் வெற்றிகரமாக உள்ள அத்தனை இயக்குனர்களும் அவரவர் ஃபார்முலாவையும் அவ்வப்போது உருவாகும் சினிமாவின் புதிய டிரெண்டையும் மட்டுமே நம்பி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். ஃபார்முலாவானாலும் சரி, யாரோ ஒருவர் கொண்டுவந்த ட்ரெண்டாக இருந்தாலும் சரி, அது செலவு வைப்பதுதான். நீரில் பல உயிர்களும் வாழ்கின்றன என்பதற்காக எல்லோரும் தண்ணீருக்குள் வீடு கட்ட முனைந்தால் என்ன நடக்குமோ அதுதான் நடக்கிறது. நீரிலும் தரையிலும் வாழ முயற்லும்போதோ சொந்த அடையாளம் இழந்து தவளைகளாகிப்போவதே நேர்ந்துவிடுகிறது.

அமீர் பருத்தி வீரன் எடுத்தார். உலகத்தரத்தில் இருக்கிறது என்று எல்லோரும் கொண்டாடுகிறோம். ஆனால் அவர் சொல்கிறார், தான் உலகப் படங்களைப் பார்த்ததே இல்லை என்பதாக. மிஷ்கின் அஞ்சாதே என்கிற விறுவிறுப்பான படத்தைக் கொடுக்கிறார். அதில் அகிரா குரோசோவாவின் படத்திலிருந்து தான் கற்றுக்கொண்ட ஷாட்டை உபயோகிக்கிறார். நீங்கள் உலகத்திடமிருந்து கற்றுக்கொள்கிறீர்களா இல்லை உங்களிடம் இருப்பதை உலகுக்குக் கொடுக்கிறீர்களா என்பதல்ல முக்கியம். நீங்கள் உண்மையிலேயே அக்கறையுடன் செயல்படுகிறீர்களா இல்லையா என்பதுதான் முக்கியம்! பாட்டு, நடனம், சண்டை என்று பாதிப் படத்தை நிரப்பி, மீதிப்படத்தை எதையாவது வசனத்தை எழுதி முடித்துவிடலாம் என்கிற மாயமான சூழல் ரொம்பகாலம் தாங்காது.

ஆஃப்லைன் என்றொரு ஈரானியப்படம். ஃபுட்பால், பேஸ்பால், ஸ்கேட்டிங், ஒலிம்பிக்ஸ் என்று எத்தனையோ படங்கள் விளையாட்டை மையமாகக் கொண்டு உலகெங்கும் வந்திருக்கின்றன. ஹிந்தியில் லகான், தமிழில் சென்னை 600 028, வெண்ணிலா கபடிக்குழு என்று ஒருசில படங்களும் சமீபத்தில் வந்தன. இந்தப் படங்களில் மிகவும் முக்கியமானது ஃபுட்பாலையும் போர்க்கைதிகளையும் கலந்துகட்டி சில்வஸ்டர் ஸ்டாலோன், ஃப்ர்ஸ்ட் ப்ளட் படத்துக்கும் முன்னால் நடித்த படமான எஸ்கேப் டு விக்டரி. அந்தப் படம்கூட இந்த ஆஃப்லைனுக்கு ஈடாகாது. ஏனென்றால் இந்தப்படம் ஒரு ஃபுட்பால் மேட்சை உள்ளடக்கியிருக்கிறது. மேட்ச் ஆரம்பிப்பதிலிருந்து முடிவதோடு படமும் முடிந்துவிடுகிறது. ஆனால் படத்தில் ஃபுட்பால் மேட்ச் மருந்துக்கும் காட்டப்படுவதில்லை.

கிட்டத்தட்ட இதே விதமானதுதான் வெங்கட் பிரபுவின் இரண்டாவது படமும்! ஹைதராபாத்தில் நடக்க இருக்கும் கிரிக்கெட் மேட்ச்சைப் பார்க்க நண்பர்கள் போகிறார்கள். வழி தவறுகிறார்கள். வழியில் கார் நின்றுவிடுகிறது. அங்கே ஒரு கடத்தல் கும்பலை எதிர்கொள்கிறார்கள் என்று கிரிக்கெட்டைக் காட்டாமலே முடிந்துவிடுகிறது. ஆனால் இந்தப்படத்தின் கதையில் கிரிக்கெட் இல்லை. ஆனால் ஆஃப்லைனில் ஃபுட்பால் இருக்கிறது. ஈரானில் ஈரானியப் பெண்கள் ஓபன் ஸ்டேடியத்தில் ஆண்களோடு சமமாக உட்கார்ந்து விளையாட்டு பார்க்க அனுமதியில்லை. ஆண் வேடமிட்டு உள்ளே நுழைய முயல்கிற பெண்கள் சிலரை போலீஸ் பிடித்து ஸ்டேடியத்திலேயே ஒரு இடத்தில் விளையாட்டைப் பார்க்க இயலாத வகையில் அடைத்துவைக்கிறது. படம் முழுக்க விளையாட்டின் ஒலி கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு போலீஸ்காரன் காமென்ட் சொல்கிறான். இந்த அளவு உயிர்த்துடிப்புள்ள ஒரு ஸ்க்ரிப்ட் தமிழில் உருவாகவேண்டுமானால் இன்னும் எனர்ஜி உள்ள தயாரிப்பாளர்களும் இயக்குனர்களும் உருவாகவேண்டும்.

மலையாளத்தில் தன் அம்ம அறியான் படத்தை எடுப்பதற்காக ஜான் ஆபிரகாம் பொதுமக்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் ஒவ்வொரு ரூபாய் நன்கொடை வாங்கினார். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டே அவர் அந்தப் படத்தை எடுத்தும் முடித்தார். பணம் கொடுத்தவர்களுக்கு அவர்களின் ஊரில் அதைக் கொண்டுபோய் போட்டுக்காட்டினார். அவர்கள்தான் அதற்கான பணத்தை ஏற்கனவே கொடுத்துவிட்டார்களே! இந்தமாதிரி ஒரு சம்பவத்தை நம்மால் இப்போது கற்பனை செய்ய முடியுமா? இது என்ன ஈரானிலா நடந்தது? நமக்கு அடுத்த மாநிலத்தில், அதுவும் நம் மாநிலத்தில் அதிகம் பயணித்த ஒரு நண்பன் சாதித்துக் காட்டியதல்லவா இந்த அற்புதம்! ஜான் ஆபிரகாம் மட்டும் பட முதலாளிகளின் பின்னால் அலைந்துகொண்டிருந்திருந்தால் ஒன்றேனும் படம் எடுத்திருக்கமாட்டார். அல்லேல் நாலு ஃபைட் ரெண்டு குத்துப்பாட்டு என்று எதையாவது எடுக்கவேண்டிய கட்டாயத்தில் காணாமல் போயிருப்பார்.

ஜான் ஆபிரகாமுக்கு நேரெதிராக இயக்குனர் ஷங்கர் மெகா இயக்குனராக இன்று அறியப்படுகிறார். தமிழின் மிக அதிக செலவாகும் படத்தை இப்போது அவர் இயக்கிவருகிறார். அவரது ஆரம்பப் படங்களில் காதலன் மட்டும் எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. ஒட்டுமொத்த படமல்ல, அதில் ஒருசில பகுதிகள்! ஒருவிதமான கவித்துவமான காதல் காட்சிகள் அந்தப் படத்தில் காணும். கவர்னர் மகளை கான்ஸ்டபிள் மகன்... என்கிற அவரது கதையை விட்டுத் தள்ளுங்கள், அவளுக்கு அவன் உணவு தயாரித்துத் தரும் இடம் ஒன்று உண்டு. அப்போது நான் நினைத்தேன். இந்த ஷங்கரால் பொருட்செலவில்லாத அழகான காதல் கதை ஒன்றை கட்டாயம் தர முடியும் என்று. ஆனால் அவரது பாதை முற்றிலும் திரும்பிவிட்டது. ஒரு தயாரிப்பாளராக இப்போது அவர் செய்ய முனைவதெல்லாம் அவரது மனத்தில் உள்ள அந்த அழகான ஆசையை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் வேலைதான் என்றே தோன்றுகிறது. இருந்தாலும் ஷங்கர் ஒரு விஷயத்தைக் கொஞ்சம் சீரியசாகவே யோசிக்கலாம். ராம்கோபால் வர்மா வளர்ந்துவரும் காலத்தில் மணிரத்னம்தான் எனது மானசீக குருநாதர் என்பதாக ஒரு பேட்டியில் குறிப்பிட்டார். ஷங்கர் மணிரத்னத்தைக் காப்பியடிக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. அவர் கொஞ்சம் கமர்ஷியல் என்பதற்கும் வெளியே ஏன் யோசிக்கக்கூடாது என்பதே எனது கேள்வி! அவரால் முடியாமல் இருந்தால் பரவாயில்லை. அவரால் அது முடியும் என்கிறபோது ஏன் முயலக்கூடாது?

ரஜினிகாந்த் கால்ஷீட் கிடைக்கிறது என்று சொன்னால் ரஜினிகாந்த்தை எத்தனை காஸ்ட்யூமில் காட்டலாம், எத்தனை லொக்கேஷன்களில் காட்டலாம், எத்தனை நாயகிகளுடன் காட்டலாம், எவ்வளவு கிராஃபிக்ஸ் பண்ணலாம் என்பதாக யோசிப்பதை விட்டுவிட்டு, ரஜினிகாந்த்தின் இதுவரை வெளிவராத முகத்தைக் காட்டலாம், இதுவரை வெளிவந்ததை விட அதிகமான நடிப்பாற்றலைக் கோரும் பாத்திரத்தைக் கொடுக்கலாம், ஹாலிவுட் படங்களைப்போல புத்தம்புதிதான விறுவிறுப்பான ஸ்க்ப்ட்டை ரஜினிகாந்த்தின் தலையில் ஏற்றலாம் என்பதாகவெல்லாம் அவர் யோசித்தால், ஒரே காஸ்ட்யூமில் ஒரே லொக்கேஷனில்கூட ரஜினிகாந்த் ஒரு சூப்பர் படத்தைக் கொடுத்துவிடுவார்.

சுஜாதா மாதிரி ஓர் எழுத்தாளரையும் கையில் கொடுத்து, ஷங்கர் படத்துக்கு ஆகிற பணத்தையும் செலவு செய்ய ஒருத்தர் தயாராக இருந்தால் இப்போது ஷங்கர் இயக்கும் படங்களைப் போன்ற படங்களை சுந்தர்.சி கூட இயக்கிவிடுவார் என்பதே உண்மை. இந்த உண்மையை இன்னுமா யாரும் ஷங்கரிடம் சொல்லவில்லை?

April 17, 2009

அன்பார்ந்த உதவி இயக்குனர்களே!


அன்பார்ந்த வாசகரே, உங்களுக்கு எத்தனையோ பேர் எத்தனையோ விஷயங்களில் உதவியிருப்பார்கள். ஆனால் அவர்களின் பெயர்களையெல்லாம் எழுதியா வைத்திருக்கிறீர்கள்? கல்வெட்டு வேண்டாம், ஒரு நாற்பது பக்க ரூல்டு நோட்டிலோ பழைய டைரியிலோவாவது எழுதிவைத்திருக்கிறீர்களா? ஏன் எழுதவில்லை? உங்கள் தலை சாய்ந்த பிறகு சொத்தில் பங்குக்கு வந்துவிடுவார்கள் என்று அஞ்சுகிறீர்களா?

ஆனால் சினிமா உங்களளவு மோசமானதல்ல. நீங்களே பாருங்கள், டைட்டில் கார்டு என்பதாக ஒன்று ஆதியிலும் அந்தத்திலும் அனுசரணையாக அத்தனை படங்களிலும் ஓடுகிறது. அதில் உதவியவர்களுக்கும் ஒரு பட்டியல் உண்டு. நான் சொல்ல வருகிற உதவி, நன்றி என்கிற தலைப்பில், ஊட்டி தாவரவியல் பூங்கா மேலாளர், அமிர்தசரஸ் ஓட்டல் உரிமையாளர், முட்டம் இறைத்தூதராலய போதகர், ஏர்வாடி தர்கா காவல்காரர் என்று எந்தப் பொருத்தமுமில்லாத ஒரு பட்டியல் படத்தின் பெயர் வருமுன்பாக வருகிறதே அதையல்ல! ஆர்ட் டைரக்டர், இசையமைப்பாளர், எடிட்டர், காமிராமேன், இயக்குனர் ஆகியவர்களுக்கு உதவியவர்களின் பட்டியலொன்று காண்கிறதே, அதை உண்மையில் இவர்கள் இல்லையென்றால் சினிமா என்பதாக ஒன்று கிடையாது என்பதை நீங்கள் முதலில் அறிந்துகொள்ளுங்கள். வீட்டில் முள்ளங்கி சாம்பார் தயாரிக்க வேண்டுமானால் ஒரே ஆளே நல்ல சிவப்பு முள்ளங்கியாக வாங்கி வந்து, நறுக்கி, வெங்காயத்தை உரித்து, பருப்பையும் தக்காளியையும் மஞ்சள்தூள் சேர்த்து வேகவைத்து, புளியை ஊறவைத்து, மிளகாய் வற்றல், தனியா, அரிசி, மிளகு, தேங்காய் என்று அரைத்து, கடுகையும் வெந்தயத்தையும் தாளித்து, வெங்காயத்தை வதக்கி சாம்பாராக அவற்றை மாற்றிவிட முடியும்.

இப்படி அரைப் பாராவில் உருவாகிற சாம்பார் ஒரு வீட்டுக்கு வேண்டுமானால் போதுமானதாக இருக்கும். ஆனால் ஒரு விருந்துக்கு சமைக்க வேண்டுமானால் ஒற்றை ஆள் அதைச் செய்ய முடியுமா? இந்த மாயாபஜார் வித்தை யாராலாகும்! அப்படித்தான் சினிமாவும்!
அதிலும் தமிழ் சினிமாவில் இந்த உதவியாளர்கள் என்கிற பட்டியலில் உதவி இயக்குனர்கள் என்பதாக ஒரு தனி இனமே வாழ்ந்து வருவது வருத்தத்துக்கும் வேதனைக்கும் இடைப்பட்ட செய்தி. நானும் அந்த வேலையைச் செய்தவன் என்கிற சகோதர பாவத்தோடே நல்லது கெட்டது இரண்டையும் முன்வைக்க விரும்புகிறேன். அடிக்க வருவதாயிருந்தால் இரண்டு நாட்கள் முன்னதாகச் சொல்லிவிட்டு வரவும். ஏனென்றால் இந்த நடுவுநிலைமை என்பதெல்லாம் திருவள்ளுவர் காலத்திற்கு சரிப்பட்டு வந்திருக்கலாம். அப்போதெல்லாம் பெயிலபிள் நான்-பெயிலபிள் என்கிற பதங்கள் கிடையாது பாருங்கள்!

பழைய படங்களின் டைட்டில் கார்டுகளைப் பார்க்கும்போது எனக்குள் ஓராச்சரியம் ஓடும். ஒவ்வொரு படத்திலும் மூன்றிலிருந்து கிட்டத்தட்ட பத்துப் பேர் வரைக்கும் உதவி இயக்குனர்கள் என்பதாகக் காண்கிறார்களே, இவர்களெல்லாம் ஏன் இயக்குனராகவில்லை? இந்தக் கேள்விக்கான பதில், என் பெயரும் அந்தப் பட்டியலில் வந்தபோதுதான் தெரிந்தது.

அதை சற்று விரிவாகப் பார்க்கலாம். ஏனென்றால் எந்த ஒரு விஷயத்துக்கும் ஒரே ஒரு காரணம் மட்டும் இருக்க முடியாது. ஒருகோடிப்பேர் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு விஷயத்தில் ஓராயிரம் கோடி காரணங்கள் கொட்டிக் கிடக்கக்கூடும்.
முதற்கண், உதவி இயக்குனராக வேலை பார்ப்பவர்கள் எல்லோரும் இயக்குனராகவேண்டும் என்கிற கனவோடுதான் சினிமாவுக்கு வந்தார்கள் என்று நாம் நம்புவது நமது அறியாமையையே உலகுக்கு உணர்த்தும். இன்றைக்கு பாலச்சந்தரும் பாரதிராஜாவும் எதற்காக நடிகர்களாக மாறினார்கள் என்பதைக் கூர்ந்து நோக்குங்கள். இத்தனை காலம் அவர்கள் கொடுத்த சினிமாக்கள் எல்லாம் அவர்கள் திருப்தியாக எடுத்த படங்கள் அல்ல என்பது நன்றாகவே விளங்கும். அவர்கள் சினிமாக்களை இயக்கியதெல்லாம் நடிகனாக முடியவில்லையே என்கிற ஆதங்கத்தினால்தான்! உண்மை துவர்க்கும்தான் என்ன செய்வது!

பாக்கியராஜையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், அவர் ஒரு நல்ல திரைக்கதாசிரியர், அடுத்தபடியாக ஒரு நடிகர். ஆனால் அவர் இயக்குனராகவேண்டிய காலக்கட்டாயம் இருந்தது. இருந்தாலும் அவருக்கு நடிக்கவும் வாய்த்த வகையில் வாய்ப்புகளை அவர் கொண்டாடத் தொடங்கினார். எஸ்யேசந்திரசேகரின் உதவியாளராக இருந்த இயக்குனர் ஷங்கர் எத்தனை படங்களில் காமெடியனாக அபிநயித்திருக்கிறார் என்பதை உங்களில் பலரும் அறிந்திருக்கவே செய்வீர்கள். செல்வி என்பதாக ஒரு படத்தில் அவர் முழுநீள காமெடியன் என்பதாக ஞாபகம்.

இவர்கள் உணர்த்தும் உதாரணம் முதன்மையான வகை. டைட்டில் கார்டில் காணும் உதவி இயக்குனர்கள் என்கிற பட்டியலில் இந்த வகைமையைப் பொருத்திப் பார்த்தால் தொண்ணூறு சதமான பெயர்கள் காணாமல் போய்விடும். இவர்களில் பலரும் குடும்பப் பிரச்சினைகள், காத்திருக்கும் மாமன் மகள் என்கிற அடிப்படைக் காரணங்களுக்காக ஓரிரு படங்களில் அட்மாஸ்ஃபியரில் தலையைக் காட்டிய திருப்தியோடோ, டைட்டிலில் கார்டு வந்தது என்கிற சப்பைக்கட்டோடோ, அல்லது அதுகூட இல்லாமல் ஞாபகங்களில் தேங்கியிருக்கும் பொற்காலத்தை ஒரு மிலிட்டிரிக்காரன் போல வாழ்நாள் முழுக்க சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம் என்கிற வேதனையோடோ விலகிப் போயிருப்பார்கள்.

இந்த வம்பை இளைஞர் மனத்தில் வலியச் செலுத்திய பிழை பாரதிராஜா செய்தது என்பதாகவே நான் நினைக்கிறேன். ஏனென்றால் பாரதிராஜாக்கூட்டத்தில்தான் உதவி இயக்குனர்கள் சிறு காட்சிகளில் தலைகாட்டுவது அதிகமாகக் காணப்பட்டது. அந்தப் பரம்பரையிலிருந்துதான், பாக்கியராஜ், மணிவண்ணன், பொன்வண்ணன், லிவிங்ஸ்டன், பாண்டியராஜன், பார்த்திபன் என்று பெரும் அபிநயப் பட்டியல் புறப்பட்டது.

ஆக, சினிமாவில் உதவி இயக்குனராக இருந்தால் நடிகனாகிவிடலாம் என்கிற அபத்தமான காரணம்தான் டைட்டில் கார்டுகளின் பெரும் இடத்தை நிரப்பிவிடுகின்றன. ஏனென்றால் சினிமாவுக்கு வந்த பிறகே சினிமா என்றால் என்ன என்று தெரிந்துகொள்கிற கூட்டம்தான் இங்கே அதிகம்.
அப்படியில்லாமல் உண்மையிலேயே நல்ல சினிமாவுக்கு ஆசைப்பட்டு, தாங்கள் பணியாற்றும் சூழலில் அது சாத்தியமேயில்லை என்கிற நிலைப்பாட்டைத் தெளிந்து வேறு தொழில்கள் தெரிந்த வகையில் இயக்குனர் என்பதாக டைட்டில் கார்டு வராமலே சென்னையிலிருந்து புறப்பட்டுவிட்டவர்களும் சொற்பம்பேர் உண்டு. இந்தப் பட்டியலில் தற்கொலை செய்துகொண்டவர்களையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். அவர்களையெல்லாம் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடிந்திருந்தால் எமது சினிமா எப்போதோ உய்ந்திருக்கும்.

நிதர்சனத்தை உணர்ந்தபோதும் இழந்த இளமையும், பழகிய வறுமையுமாக வேறு வழியில்லாமல், கன்னிமை போன புண்ணியவதி பழக்கத்தின் நிர்ப்பந்தத்தால் பரத்தையாகிப்போவதுபோல குமைந்துகொண்டு சென்னையின் சூட்டையெல்லாம் உடம்பில் வாங்கிக்கொண்டு புழுங்கிக்கொண்டிருக்கும் நண்பர்கள் பலரும் உண்டு. இவர்களின் நிலைமைதான் உண்மையிலேயே துக்ககரமானது. ஏனென்றால் இவர்களுக்கு வேறு தொழில்களும் தெரியாது. அதோடு சினிமாவில் வேலை பார்த்தவன் என்று சொன்னால் ஜெயிலுக்குப் போய்விட்டு வந்தவன் என்பதைப்போல இவர்களின் சமூகம் இவர்களைப் பார்க்கக்கூடும். ஜெயிலுக்குக் போவதைவிடவும் சினிமாவுக்குப் போவது கொடுமையானது என்பதாகவும் ஓர் எண்ணப்பெருக்கு உண்டு. ஏனென்றால் ஜெயிலுக்குப் போனவன் திருந்தி வருவான், சினிமாவுக்குப் போனவன் கெட்டு வருவான் என்கிற எண்ணப் பதிவை ஒரு சந்ததியின் அத்தனை மூளைகளிலிருந்தும் அகற்றுவது அத்தனை சுலபமானதல்ல.

இப்போது எம்பியே படித்த மணிரத்தினம் எம்பியே படித்தவர்களை மட்டும்தான் உதவி இயக்குனர்களாக வைத்துக்கொள்கிறார் என்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அப்படிப் பார்த்தால் டாக்டர் ராமதாஸ் இயக்குனரானால் எம்பிபியெஸ் படித்தவர்களை மட்டும்தான் உதவிக்கு வைத்துக்கொள்வார் என்பதாகவே தெரிகிறது. இப்படியெல்லாம் சட்டம் போட்டிருந்தால் பாலச்சந்தரும் பாரதிராஜாவும் தனியாளாகத்தான் சாம்பார் தயாரித்திருக்க வேண்டும். எம்பியேவாவது வெறும் பியேவுக்கே அப்போது வகையில்லை. பியே படித்தால் பாங்க்கிலோ, கருவூலத்திலோ வேலை காத்திருக்கும்போது என்னத்துக்கு சினிமாவுக்கு பிள்ளையை அனுப்பவேண்டும் என்கிற நிலைப்பாடே அப்போது இருந்தது. நான் வேலை பார்த்த யூனிட்டில் எனக்கு மட்டும்தான் இங்லீஷ் தெரியும் என்பதாக மொத்த யூனிட்டே முட்டாள்தனமாக நம்பிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு காலேஜ் ட்ராப் அவுட்டுக்கே அவ்வளவு மரியாதை!

இந்த வெகண்டையையெல்லாம் விட்டுவிட்டுப் பார்த்தால், இப்போது காலம் முற்றிலும் மாறிவிட்டது. இன்ஸ்ட்டிட்யூட் மாணவர்கள் என்றால் கலைப்படங்கள்தான் எடுப்பார்கள் என்பதை ஆபாவாணன் முதலானவர்கள் உடைத்துக் காட்டிய பிறகே தமிழ் சினிமாவில் டியெஃப்டி எனும் படிப்பு டைட்டில் கார்டுகளில் தென்படத் தொடங்கியது. ஆனால் அப்போதும் உதவி இயக்குனர்கள் என்கிற பட்டியலில் அந்தப் படிப்புக்கான வாசனையும் இல்லை. இப்போது அந்தச் சூழல் தலைகீழாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

உதாரணமாக கோவையில் எனது நண்பர் ஜீவாவின் மகன் ஆனந்த், விஷுவல் கம்யூனிகேஷன் முடித்தார். அடுத்தது சினிமாவுக்குள் இறங்கப்போகிறார் என்று பார்த்தால், சென்னை ஃபிலிம் இன்ஸ்ட்டிட்யூட்டில் ஒளிப்பதிவாளருக்கான படிப்பில் சேர்ந்தார். எனக்கு ஆச்சரியம். அதையும் முடித்துவிட்ட பிறகே, நீரவ்ஷாவிடம் தற்போது உதவி ஒளிப்பதிவாளராக இணைந்திருக்கிறார். என்னுடைய ஆச்சரியம் என்னவென்றால், ஜீவாவின் சொந்தத் தம்பி இந்தியில் முன்னணி காமிராமேன்! ஷாரூக்கானின் ஆல்டைம் ஃபேவரிட்டான மணிகண்டன்! என் சித்தப்பாவெல்லாம் இப்படி இருந்திருந்தால் நான் எஸ்ஸெஸ்ஸெல்ஸி கூட தேறியிருக்க மாட்டேன். (வாரிசு நடிகர்களைப் போல!)

ஆக, இந்த மாற்றங்கள் நல்லவையே! சென்னைக்குப் போகிற ரயிலில் ஏறினால் சினிமாவில் சேர்ந்துவிடலாம் என்பதாக இளைஞர்கள் நினைத்த காலம் இப்போது மலையேறிவிட்டது என்பதையே இது உணர்த்துகிறது. போகிற வழியில் போனால்தான் போக வேண்டிய இடத்துக்குப் போய்ச்சேர முடியும் என்பதோடு போகிற இடம் என்பதும் என்ன என்பது தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்பதையும் இது வலியுறுத்துகிறது.

டூரிஸ்ட் விசாவை வைத்துக்கொண்டு மலேஷியாவில் பதுங்கி, கிடைத்த வேலையைப் பார்த்து காசு சம்பாதிக்கலாம் என்கிற மனோபாவம் போன்றதுதான் சினிமாவில் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்பது தெரியாமலே சினிமாவுக்குப் போவதும். அப்படிப் போனவர்களில் பலரும்தான் உதவி இயக்குனர் என்கிற மாயமான வலையில் விழுந்து ஊரும் பேரும் சீரும் கெட்டு திசைகளின் நடுவில் திக்கித்து நின்றுகொண்டிருப்பவர்கள்.

சென்னையில் வாழும் பல உதவி இயக்குனர்களைப் பற்றியும் பொதுவாக ஒரே விதமான கருத்தே நிலவுவதும் இதனால்தான். உதாரணமாக என்னுடைய எழுத்தாள நண்பரொருவர் அடிக்கடி சொல்வார், இந்த அசிஸ்டென்ட் டைரக்டர் என்பவன் அதைச் சொன்னான் இதைச் சொன்னான் என்று என் எழுத்தைக் குறை கூறினால் கொன்னேபுடுவேன் என்று! அவர் பெயர் வேண்டாம். ஏனென்றால் இருதய நோயாளிகளை இரும்புக்கம்பியால் தாக்குவது இறையாண்மைக்கு அழகல்ல!

என் திரையுலக நண்பர்களில் பலரும் இவ்விதமான கருத்தாக்கத்தால் தாக்கப்பட்டு வருவதுண்டு. வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது. பத்து வருடங்களுக்கு முன்னால் எழுதிய ஸ்க்ரிப்ட்டை இன்றைக்கும் கையில் சுமந்துகொண்டு அலையும் பல நண்பர்களையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஒருவேளை உங்களுக்கு ஒரு ப்ரொட்யூசர் கிடைத்து அதைப் படமாக்கினால் அதோடு முடிந்தது உங்கள் சோலி என்று திரும்பத் திரும்ப அவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளைப் பழித்ததுபோல என்னைப் பார்க்கிறார்கள். சமீபத்தில் வெளியான ராமேஸ்வரம் என்கிற படத்தை அவர்களுக்கு உதாரணமாகத் தருகிறேன். பழைய ஸ்க்ரிப்டுகளை தூசி தட்டினால் அந்தப் படத்துக்கு நேர்ந்ததுதான் உங்களுக்கும் நேரும்!

காலம் கடுமையாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. படித்த இளைஞர்களோடு இப்போது நீங்கள் போட்டி போட வேண்டும். துறை சார்ந்த படிப்பு, இளமை என்கிற இரண்டு கண் துப்பாக்கியை அவர்கள் கஸாபைப்போல கையில் வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களோடு போட்டி போட உங்களிடம் இருப்பது அனுபவம் என்கிற பீரங்கி. ஆனால் அதனை ம்யூசியத்திலிருந்து நீங்கள் மீட்டுக்கொண்டு வந்தால்தான் காரியம் ஆகும்!

பாட்டெழுத்துப் பாரம்பர்யம்

சின்னஞ்சிறு துளியில் ஒரு உலகம் உருவாகும் என்று ஒரு பாடல் உண்டு. இந்தப் பாடல் ஒரு தமிழ் சினிமாவில் வந்ததுதான் என்றபோதும் பெரும்பாலும் யாருக்கும் நினைவிருக்க வாய்ப்பில்லை. பாரதிராஜாவின் கிழக்கே போகும் ரயில் படத்தில் இந்தப் பாடல் வந்தது. ஆயினும் ஞாபகத்தில் தேங்காததற்குக் காரணம் இந்தப் பாடல் இசையமைக்கப்பட்டு அந்தப் படத்தின் பாடல் தொகுப்பில் இணைக்கப்படாததுதான்.
கதையின் நாயகன் சினிமாப் பாட்டெழுதும் ஆசையில் பட்டணம் வந்து கம்பெனிகம்பெனியாக ஏறி இறங்குகிறான். கடைசியாக அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. ஒரு தயாரிப்பாளர் அவனை பாடல் சொல்லச் சொல்கிறார். அந்தநேரத்தில் அவனுக்கு ஒரு வரியும் வந்து தொலைய மாட்டேனென்கிறது. சரி, முகத்தை கிகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு வா, பதட்டம் தணியும் என்று அவனை குளியலறைக்குள் அனுப்புகிறார்கள். அங்கே ஷவரிலிருந்து தண்ணீர் சொட்டுச் சொட்டாக விழுந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்தச் சொட்டுக்களிலிருந்து வெள்ளமெனப் புறப்படுகிறது அவன் மனத்தில் கவிதை. ஷவரில் நனைந்த கோலத்தில் அவன் மேற்சொன்ன வரிகளைப் பாடியவனாக அந்த அறைக்குள் பிரவேசிக்கிறான். அவ்விதமாகஅவனது கலைப்பயணம் தொடங்குகிறது.


இது பாரதிராஜாத்தனமான காட்சி விஸ்தரிப்பானாலும், ஒரு பாடல் என்பதன் இன்ஸ்பிரேஷன் எங்கிருந்தெல்லாம் கிடைக்க முடியும், கவிஞனின் எவ்விதமான மனநிலை ஒரு நல்ல பாடலைக் கொடுக்க முடியும் என்பதற்கான ஒரு எளிய உதாரணமாகசொல்லப்பட வேண்டியது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

இப்போது ஒரு பாடலைப் பார்க்கலாம், சிறுபொன்மணி அசையும், அதில் தெறிக்கும் புது இசையும். இரு கண்மணி பொன் இமைகளில் தாளலயம்ஙு இந்த வரிகள் எந்த மாதிரியான உன்னதப் பொழுதில் கவிஞனின் மனத்தில் உதித்திருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். இப்படியொரு வரிஎழுதிக்கொண்டிருக்கும்போது கவிஞனிடம் ஒரு கத்தியைக் காட்டினாலும் குத்திவிட்டுப் போ என்றுதான் சொல்வான் என்பதே உண்மை.சும்மாவேணும் மனத்தின் அசைக்கு ஏற்பப் பாடல் எழுதும்போதே மனம் இத்தனை உற்சாகம் கொள்ளும் என்று சொன்னால், இசையின் அசைக்கும் ஏற்ப இந்தமாதிரியானஅற்புதமான வரிகளைப் பிரசவம் செய்ய முடிகிற பொழுதுகள்தானே கவிஞனின்உச்சக்கட்ட வாழ்க்கைப் பொழுதுகளாக இருக்க முடியும்!

சிறுபொன்மணி போன்ற பாடல் இன்றைக்கு ஏன் எழுதப்படுவதில்லை? காலமாற்றம்சினிமாக் கவிக்குள்ளும் நுழைந்து கவித்துவத்தைக் களவாடிக் கொண்டுவிட்டதா?அல்லது கவிஞன் தன் கலையுச்சம் முடிந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்துவிட்டானா?அப்படியானால் இன்னொரு கவிஞன் உச்சநிலையை எட்டுவது ஏன் சாத்தியமற்றுப்போயிருக்கிறது?

சாதாரணமாகவே எல்லோரும் குறிப்பிடும் பாடலான வைரமுத்துவின் விழியில் விழுந்து இதயம் நுழைந்து உயிரில் கலந்த உறவே, வைரமுத்துவின் உச்சம் என்றே தோன்றுகிறது. இரவும் பகலும் உரசிக்கொள்ளும் அந்திப்பொழுது என்று சொல்லும்போது அந்த உரசலில்தான் கவிதை ஊஞ்சலாடிக்கொண்டிருக்கிறது. பகலும் இரவும் உரசினால்தானே அந்திப்பொழுது, இரவும் பகலும் உரசுவது அதிகாலைப் பொழுதல்லவா என்றெல்லாம் லாஜிக் பேசக்கூடாது. உதாரணமாக என் முந்தைய கட்டுரையில் ஜெயமாலினியின் நடனப் பாடல் ஒன்றைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அன்னை ஓர் ஆலயம் படத்தில் வந்த இரவு நேரம், நிலவு காயும்... என்கிற பாடல். நல்லகாலமாக திரும்பவும் அந்தப் பாடல் பார்க்கக் கிடைத்தது. என் ஞாபகத்தில் உள்ள 'லாஜிக் பேழை"யால் நேர்ந்த பிசகு அப்போதான் தெரியவந்தது.

இரவு நேரம் நிலவு காய்வதில் என்ன கவிதை இருக்கிறது? பாடல் இவ்விதமாக இருக்கிறது, 'நிலவு நேரம், இரவு காயும்.' இதுதானே கவிஞனின் வேலை. இரவு நேரத்தில் நிலாக்காய்கிறது என்கிற லாஜிகல் மனோபாவம் அவ்விதமாகக் கவிதையைத் தவறாக மனத்தில் பதித்திருக்கிறது. கவிஞனுக்கு லாஜிக் தேவையில்லை. அது கதாசிரியனுக்கும் திரைக்கதாசிரியனுக்குமானது. அவர்கள்கூட ஒருசில காட்சிகளின் கவித்துவநிலைக்காக லாஜிக்கை தந்திரமாக மீறுவது உண்டு என்கிறபோது கவிஞனிடம் எதற்கு இந்த விதண்டாவாதம்!

இருந்தாலும் அறிவியல்தான் வளர்ந்துகொண்டே போகிறதே தவிர, கலை தேய்ந்துகொண்டேதான் போகிறது என்கிற உலகியல் நடப்பின்படிக்கு கம்பன்,
இளங்கோ, பாரதி என்று வந்த வம்சம் கண்ணதாசன், வாலி, வைரமுத்து, பா.விஜய் என்று படிப்படியாகத் தேய்ந்துகொண்டேதான் போவது தவிர்க்க இயலாததுதான். நுகர்வாளனின் ரசனை காலத்துக்கேற்ப மாறிக்கொண்டே போகையில் அதன் தரமும் தேய்ந்துகொண்டே போவதுதான் கொடுமை. அதற்குக் கவிஞன் என்ன செய்வான் பாவம்!

கோவையில் வெள்ளியங்காட்டான் என்று ஒரு கவிஞர். அவர் இறந்தபிறகு அவரதுமகளின் முனைப்பால் அவரது கவிதைகளை வெளியிட்ட பணியில் நானும் இருந்தேன்.புத்தக ஆக்கத்துக்காகத்தான் அந்தக் கவிதைகளை வாசித்தேன் என்றபோதும் பாரதியின் சாரம் அப்படியே அதில் இருந்தது கண்டு வியந்து போனேன். சிறுபிரதேசத்தில் வறுமையின் பிடியிலும் வைராக்கியத்தை இழக்காமல் கவிஞன் என்கிற அகம்பாவத்தோடு வாழ்ந்து முடித்த அந்தக் கவிஞன் சினிமாவுக்கு பாட்டெழுதியிருக்க முடியுமா?
சினிமாப் பாடல் என்பது சிலருக்கு மிகவும் சுலபமானது. அதைக்காட்டிலும் பல உன்னதங்களை செய்து காட்டிவிடும் சிலருக்கோ மிகவும் புதிரானது. இன்றைய திரைக் கவிஞர்கள் பொதுவாக நவீன கவிதை குறித்த பிரக்ஞையை புரியாமொழி, அனாவசியமான புதிர்மொழி என்பதாகவெல்லாம் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் எப்படி தவிர்த்தே வருகிறார்களோ (இதற்கு நாமுத்துக்குமார் விதிவிலக்காக இருக்கக்கூடும்), அதேபோல்தான் நவீன கவிஞர்களும் சினிமாப் பாடல்களைப் பார்த்து மிரண்டு போயிருக்கிறார்கள்.
பாட்டெழுத்து பெரிய வித்தையொன்றும் இல்லை என்றபோதும் பெரும்பாலான நவீனகவிஞர்கள் சந்தம் அசை என்று ஒரு இளவும் தெரியாமல் கவிதை எழுதிக்கொண்டிருப்பதே இதற்கான காரணம். மாடர்ன் ஓவியங்கள் வரைகிற ஓர் ஓவியரை உங்கள் முகத்தை வரைந்துகொடுக்கச் சொல்வதுபோல இது. நல்ல நவீன ஓவியன் ஓவியத்தின் அடிப்படைகளும் தெரிந்தவனாகவே இருக்கிறான் என்பதால் அவனுக்கு அது இடதுகை செய்கிற வேலை. இதேபோல்தான் நவீன நாட்டியங்களை நிகழ்த்தும் கலைஞர்கள் பாரம்பர்ய நாட்டியங்களை அறிந்தவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஆனால் நவீன கவிஞர்கள் வெண்பா எழுத வேண்டாம், குறைந்தபட்சம் சந்தம் என்றால் என்ன என்பதுகூட தெரியாமலா இருப்பது?

சிலவருடங்களுக்கு முன்னால் மரபுக்கவிதை மற்றும் சந்தக் கவிதை மட்டுமே புனையும் நண்பரொருத்தரிடம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் நவீன எழுத்தார்களை நான் அழைத்து வருகிறேன். அவர்களுக்கு செவ்விலக்கியத்தை அறிமுகம் செய்துவையுங்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டார். கேட்டுக்கொண்டதோடு முடிந்துபோன விஷயம் அது. கட்டுச் சோத்துக்குள் பெருச்சாளியைக் கட்டிவைக்க சந்தக் கவிஞனும் விரும்பமாட்டான், தன் சுதந்திரத்தை இழந்து கட்டுச் சோத்துக்குள் பொதிந்துபோக நவீன கவிஞனும் விரும்பமாட்டான் என்பதைத்தான் காலம் அறியுமே!

மலையாளத்தில் உள்ளதுபோல் நவீன கவிதையும் பாடத்தகுந்த சந்தக் கவிதையாகவேஇருக்க வேண்டும் என்கிற கோஷத்தோடு தமிழகம் முழுக்க வலம் வந்துகொண்டிருந்தகும்பகோணம் சிலிக்குயில் வே மு பொதியவெற்பன்தான் என் நினைவுக்குவருகிறார். ஆரண்யம் வெளிவந்துகொண்டிருந்த சமயத்தில் அவர் எங்களை வந்துசந்தித்தார். ஒருநாள் எங்களோடு தங்கியிருந்தார் (எங்கள் என்பது நானும் ஸ்ரீபதி பத்மநாபாவும் என்பதை ஒபாமா கூட அறிவார்!). அப்போது அவரது இந்தப் பிரகடனம் எனக்கு சிரிப்பையே வரவழைத்தது. நவீன கவிதை என்பது மிகவும் நுணுக்கமானது மற்றும் மிகவும் சுதந்திரமானது. சந்தக்கவிதை மற்றும் மரபுக் கவிதை என்பது சந்தம் மற்றும் மரபு என்கிற அடைப்புகளின் காரணமாகவே வேண்டாத வார்த்தைகள் நிறைந்தது என்பதாக இருந்தது என்னுடைய வாதம்.
பிற்பாடு சாம்பல் என்று நான் கொண்டுவந்த இதழில் நுண்கவிதை என்பதாகக்கூடஒரு வடிவத்தை முன்வைத்தேன். நேனோட்டரி (நேனோ பொயட்ரி என்பதன் சுருக்கம்)என்பதாக அதற்கொரு ஆங்கிலக் கலைச்சொல் வேறுஙு (உலக அளவில் போகும்போதுஉதவும் பாருங்கள்!) அனந்தஷங்கர், லக்ஷ்மி மணிவண்ணன், பாலைநிலவன்ஆகியவர்களின் சில கவிதைகள், நுண்கவிதைகள் என்றும், யவனிகாஸ்ரீராம்,சிபிச்செல்வன், மகுடேசுவரன் முதலானவர்களின் கவிதைகள், கவிதைகள் என்றும்அதில் வெளிவந்தன. அவற்றை வாசித்துப் பார்க்குங்கால் நான் முன்வைத்தநுண்கவிதை என்பதன் நுட்பம் புரியும். சாம்பல் நின்றதோடு இந்த அடைப்பும்முடிந்துபோய்விட்டது. நவீன கவிதை நவீன கவிதை என்று உயிரை விடுபவர்கள்இதைக்குறித்து ஒரு அறிக்கைகூட விடவில்லை என்பதே அவர்கள் கொண்டுள்ளஅக்கறைக்கான நல்லுதாரணம்!

ஆனாலும் இந்த அனுபவங்களின் பிறகே பொதியவெற்பனின் ஆதங்கம் புரிகிற மாதிரிஇருந்தது. இப்போது தபூசங்கர், வைரமுத்து முதலானவர்கள் எழுதுகிற பாணியில் எழுத ஆரம்பித்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரிந்தும் புரியாமலும் நவீன கவிதைகளுக்குள் பிரவேசித்து, பின் மரபுக் கவிதை வெண்பா என்பனவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தில் தண்டியலங்காரத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு வெண்பா, கோமூத்ரி, எட்டாரைச் சக்கரம், நாகபந்தம் என்ற எழுதிப் பார்த்து, சில ஆல்பங்களுக்குப் பாட்டெழுதி, நவீன கவிதைகளின் பல சாத்தியங்களையும் முனைந்து பார்த்துவிட்டு திரும்பிப் பார்த்தபோது இது சரி இது தவறு என்கிற முடிவுக்குள் என்னால் வந்து சேர்ந்திருக்க முடியவில்லை.

நாவலாசிரியர் நாஞ்சில்நாடனின் ஒரே கவிதைத் தொகுப்பான மண்ணுள்ளிப் பாம்புவெளியீட்டில் அவரது கவிதைகள் அவுட் டேட்டட் என்று குறிப்பிட்ட எனது தைரியம் இப்போது சருக்குகிறது. எது கவிதை எது கவிதையில்லை என்பதை யார் தீர்மானிப்பது? உங்களுக்கு மூன்று குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. ஒன்று ஆணாயிருக்கிறது இன்னொன்று பெண்ணாயிருக்கிறது. மற்றதுதிருநங்கையாயிருக்கிறது. இதில் எது உசத்தி எது தாழ்த்தி? உங்கள்கண்ணுக்கு மூன்றும் சமானந்தானே!

நாஞ்சில் நாடன் உட்பட சில நவீன எழுத்தார்கள், விரைவில் வெளிவரவிருக்கும் படமொன்றுக்கு இளையராஜா இசையில் தலைக்கொன்றாகப் பாட்டெழுதியிருக்கிறார்கள். என் கணிப்பில் சுலபமாக இந்த வேலையைச்செய்தவர்கள் ஜெயமோகன் மற்றும் எஸ்ராமகிருஷ்ணன் ஆகியவர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நாஞ்சில்நாடனுக்கு கண்டிப்பாக கண்ணாமுழியெல்லாம் பிதுங்கியிருக்க வேண்டும் என்பதே எனதுஅனுமானம்.
பொதியவெற்பன் இதைத்தான் சொல்கிறார். அவரால் கண்டிப்பாக சினிமாச் சந்தத்துக்கு சிறப்பாக பாடல் எழுதிவிட முடியும் என்பதாகவே நான் நம்புகிறேன். இளையராஜாவுக்கு யாராவது கும்பகோணத்துக்கு டிக்கெட் வாங்கித் தாருங்கள்!

குதிப்பதுவே! மிதப்பதுவே! குலுங்குவதே!

இந்தக் கட்டுரைத் தொடரின் வெகுமுதல் பாராவை அலங்கரித்த ஒருசில அற்புதங்கள் பின்வருவன...

ஜெயமாலினியின் இடுப்பு, ஜோதிலட்சுமியின் அலட்சிய ஆட்டம், சில்க் ஸ்மிதாவின் கண்கள், அனுராதாவின் தொடைகள்...
இந்தப் பட்டியல் இன்னும் நீளக்கூடியது. விஜயலலிதாவின் கபடம், டிஸ்கோ சாந்தியின் ஆண்மை, குயிலியின் கள்ளத்தனமான புன்னகை, பபிதாவின் பின்பக்கம், ஷர்மிலியின் முன்பக்கம், ஷகிலாவின் சதைப்பிளவுகள்...
எத்தனை முறை சொன்னாலும் ஆண்களின் நாக்கில் எச்சிலையும் பெண்களின் வாக்கில் எரிச்சலையும் ஊற வைக்கிற பட்டியல் இது.

ஹெலன் கிலன் என்று இந்திப் படங்களைப் பார்த்துதான் தமிழிலும் இந்த மாதிரியான ஒரு வகைமை உற்பத்தி செய்யப்பட்டது. சாதாரணமாக பார்களில் நடக்கிற காபரே நடனமாகவே இவை ஆதிகாலத்தில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டன. அதன்பிறகு விவாதக்குழுக்களின் சால்ஜாப்பு வாதங்களில் இவ்வாறு அவை திரிந்திருந்தன. அதாவது பார்கள் அல்லது காபரேக்கள் என்பது ஹீரோக்கள் போகிற இடமல்ல. அது வில்லன்கள் போகிற இடம். அந்த இடங்களில் அவிழ்த்துப் போட்டு ஆடுகிற பெண்கள் காணப்படுவது சகஜம். அப்படியானால் வில்லன்கள் இன்னும் கொஞ்சம் வசதியாகிறபோது தங்களுக்கென்று அந்தப்புரம்போல சில இடங்களை நிர்மாணித்துக்கொண்டு அந்தப் பெண்களைத் தங்கள் பங்களாவிலோ அல்லது அண்டர் கிரவுண்ட் ஃப்ளோர்களிலோ ஆட வைக்கமாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்? அதிலும் அகில உலக கடத்தல் மன்னர்களின் மாநாடு பகிரங்கமாக ஒரு பொதுவான பாரில் எப்படி நடக்க முடியும்? அப்படி ரகசியமாக நடக்கிற மாநாட்டில் மதுவும் மாதுவும் ஆட்டமும் பாட்டமும் இல்லாமல் எப்படி இருக்க முடியும்? இந்த நியாயமான காரணங்களால் வில்லன்களின் இருப்பிடங்களிலேயே கற்பிலாப் பெண்டிர் காலிற் சலங்கைகளும் இல்லாமல் சதிராடுவதில் என்ன தப்பு இருக்க முடியும்?

இப்படியெல்லாம் யோசிக்கப்பட்டு யோசிக்கப்பட்டு காபரே பார்களிலிருந்து மாளிகை செட்டுகளுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள் எங்கள் கவர்ச்சிக் கன்னியராம் கனவுக்கன்னிகள்! அதன் அடுத்த டெவலப்மென்ட்டாக அவர்கள் கதையின் மற்ற பாத்திரங்களின் மீது லைவ் பாம்களாக ஏவப்பட்டார்கள். அவர்களில் ஹீரோக்கள் முதல், பணக்காரர்களான ஹீரோக்களின் அப்பாக்கள், சகோதரர்கள் என்று யாரும் விதிவிலக்கல்ல. அந்தப் பெண்களின் வேலை ஏவப்படுபவனின் உடன் இருந்து, ஆட்டமாடிப் பாட்டுப்பாடிக் காட்டக்கூடாததையெல்லாம் காட்டிக்காட்டி அவனை அப்படியே வசப்படுத்தி, குறிப்பிட்ட இடத்துக்குக் குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குக் கூட்டிச் சென்று சேர்க்கவோ, பத்திரங்களில் கையெழுத்து வாங்கவோ, அல்லது இன்னும் அடுத்த கட்டமாக, தங்கள் கையாலேயே கொன்றுவிடவோ செய்வதுதான்!

இவர்களுக்கு பிற்பாடு தவறாமல் ஒரு கடமையும் வழங்கப்பட்டது. உச்சக் காட்சியில் வில்லனும் ஹீரோவும் நேராக மோதும்போது இவர்கள் டைட்டாக கால்சராய் அணிந்துகொண்டு ஹீரோயினோடு கட்டிப் புரண்டு சண்டை போட வேண்டும். இந்த விதிக்கு ஆங்கிலப் படங்களும்கூட விலக்கல்ல.
அதுவும் போனால் சில நேரங்களில் இவர்கள் ஒரு அயோக்கியத்தனத்தைச் செய்துவிடுவார்கள். ஹீரோவின் நல்ல மனத்தைப் பார்த்தோ, அல்லது வில்லனிடம் அடிமையாக இருப்பது பிடிக்காமலோ, உள்குத்தாக வில்லன் அவர்களின் உறவினர்கள் யாரையாவது ஒளித்துவைத்து டபுள்கேம் ஆடுகிறான் என்பதாலோ, கடமை தவறி, ஹீரோவுக்கு வில்லன் குறித்த ரகசியங்கள் சிலவற்றைத் தெரியப்படுத்திவிடுவார்கள். இவ்வாறு அவர்கள் நடந்துகொண்டால் நாம் உடனே கொஞ்சம் வாய்க்கரிசியும் ரெண்டு லிட்டர் பாலும் வாங்கி வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

அழகு எப்போதுமே ஆபத்தானது என்பதன் அடையாளமாகவே இந்த மாதிரி பெண் பாத்திரங்கள் உற்பத்தி செய்யப்பட்டன என்று சினிமா சப்பைப்கட்டு கட்டக்கூடும் என்று என்னால் எழுத முடிவில்லை. அப்படி எழுதினால் அது உண்மையாகாது. ஆரம்பத்திலிருந்தே நடிகைகளை அவிழ்த்துக் காட்டுகிற ஆசையில்தான் சினிமா குறியாக இருந்தது. சாதாரணமாக வீதியில் முந்தானை விலகினால் அத்தனை கண்களும் அந்தப் பக்கம் திரும்புவதன் அடுத்த பரிமாணமே இது. ஆகவே இது மிகவும் இயல்பானதே! சினிமாக் கலைஞனின் வேலை என்ன, எது பார்வையாளனைக் கவருகிறதோ அதை அவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டியது! முலைகள் கவர்ந்தால் முலைகளைக் கொடுத்துவிடவேண்டியதுதான்! தொப்புள் கவர்ந்தால் அதில் ஒரு முட்டையை உடைத்து ஊற்றிவிடவேண்டியதுதான், அல்குல் சென்சாரால் தடை செய்யப்பட்ட பகுதி என்பதனால் அதன் குறியீடாகவே இந்தத் தொப்புள் பல படங்களிலும் செயல்பட்டு வந்திருக்கிறது.

அதோடு ஒரு கவர்ச்சி நடிகை நடனமாடும்போது வெறும் நடனம் மட்டுமா நடக்கிறது? குதிப்பதுவே! மிதப்பதுவே! குலுங்குவதே! என்று ஒரு வசந்த விழாவே அல்லவா நடந்தேறுகிறது! சாதாரணமாக பாட்டுவந்தால் தம்மடிக்கப் போகிற தம்பிகள் யாரையாவது இந்தப் பாடல்களில் வெளியே போகச் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம், தம்முக்கு பதிலாக விரலை வாயில் வைத்துக்கொண்டு விசிலடித்துக்கொண்டிருக்கும் அவர்களின் காதுகளில் உங்கள் வார்த்தைகள் விழுவது சாத்தியமேயில்லாத ஒரு விஷயம்.

இதனாலேயே கவர்ச்சி நடிகைகள் என்கிற வம்சமொன்று எமது மொழியிலும் உற்பத்தி செய்யப்பட்டது. அவர்கள் துணிச்சலானவர்கள் என்பதாக பரவலாக ஒரு கருத்து வேறு! இதில் எதிர்பாராத விதமாக அவுட் டோரில் நடக்கிற ஒரு ஷுட்டிங் ஸ்பாட்டில் ஜெயமாலினியோ சில்க் சுமிதாவோ நடித்துக்கொண்டிருந்தால் அந்த இடத்தில் பெரும் காத்திருப்பு நிகழும். நடிகை ஒரு குடைக்குக் கீழே காணும் மடக்கு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருக்கிறாள். அவளது உடம்பை ஒரு போர்வை முழுவதும் போர்த்தியிருக்கிறது. இந்தக் கோலத்திலேயே அவள் கிட்டத்தட்ட ஒருமணிநேரம் உட்கார்ந்திருக்கிறாள். மத்த படவாக்கள் எல்லாம் காமிராவைத் தூக்கவும், வைக்கவும், ட்ராக்குகள் போடவும் கீடவும், லைட்டுகளை நிறுத்தவும் கொள்ளவுமாக ஏதேதோ செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். நடிகையைக் கூப்பிடுகிற வகையாகவும் இல்லை, அவள் அந்தப் போர்வையை விலக்குவதாகவும் இல்லை. வெய்யிலானால் சுட்டெரிக்கிறது. அதைவிடவும் அதிகமாக உள்ளேயிருந்து ஒன்று சுட்டெரிக்கிறது. போர்வைக்குள் அவள் அணிந்திருக்கும் ஆடை எந்த அளவுக்கு சிறியதாக இருக்கும் என்கிற மனநெருப்பு தகதகவென்று எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த சொப்பன உச்சத்திலேயே ஸ்கலிதமாகிவிடும்போல இருக்கிறது. கடைசியாக ஒருவழியாக ரெடி என்று ஒரு ஓசை கேட்கிறது. அதைத் தொடர்ந்து திருப்பதியில் பிரம்மோற்சவம் நிகழ்வதுபோல மாபெரும் மனிதக்கூட்டத்தின் கோஷம் வானைப் பிளக்கிறது.

இந்த அவலத்தை பலரும் பலவிதமாகக் கதைத்துக்கொண்டிப்பார்கள். சினிமாவிலேயே அவிழ்த்துப் போட்டு ஆடுகிறாள், நேரில் காட்டினால் என்ன? அந்தப் படுபாவிகளுக்கு அவர்கள் சொல்ல விரும்பும் பதில் இப்படி இருக்கலாம், சினிமாவில் பாம்பு கடிக்கிறது என்பதற்காக உண்மையில் அதைக் கூப்பிட்டு நாகமே நாகமே ஒரு நக்கு நக்கிவிட்டுத் தீண்டு என்று சொல்ல முடியுமாடா முட்டாள் காமுகர்களா!

நீண்ட நெடும்காலம் இருந்துவந்த இந்த நடனப் பாரம்பரியம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தேய்ந்தது. டைட்டில் கார்டில் ஹீரோ பெயருக்கப்புறம் கவர்ச்சி நடிகையின் பெயர்தான் கைதட்டல் வாங்கி வந்திருந்த சாதனை ஒருநாள் முறிந்தது. நாயகிகளின் கண்கள் மாரியம்மனின் கண்கள் போல திறந்துகொண்டன. அவர்கள் ஏகாந்தத்திலும் அந்தரங்கப் பொழுதுகளிலும் தங்கள் உடலைத் தாங்கள் பார்க்கவும் மற்றவர்கள் பார்த்துச் சொல்லவும் அறிந்துகொண்டார்கள். இப்படி திண்ணென்று இவ்வுடம்பு இருக்கும்போது இன்னொரு உடம்பு வந்து என்ன, காசையும் ரசிக உள்ளங்களின் மனசையும் கொள்ளை கொண்டு போவது என்று அப்போது அவர்களின் மனங்களில் ஒருவிதமான மயக்கம் தோன்றியது. அது ஒருவழியாக நிலைபெறவும் செய்தது. ஸ்ரீப்ரியா முதலான நாயகிகள் முலைகளின் பிளவுகளை ஜீனத் அமன்களை அடியொற்றி வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார்கள். மாதவிப் பொன் மயிலாள் இன்னும் ஒரு படி உயரம் போய் டூபீஸில் ஒரு தோற்றம் கொடுத்தாள். தமிழ் சினிமா வரலாற்றிலேயே அத்தனை குறைவான துணியில் தைக்கப்பட்ட டூபீஸ் வேறொன்று இருக்க முடியாது. டிக்டிக்டிக் படத்தில் அந்த இளநீல டூபீஸ் உடையில் மாதவியைப் பார்த்தபோது மனந்தடுமாறி விழுந்தெழாதவர்கள் என்பதாக ஒருத்தரும் இருந்திருக்கவில்லை. இன்றைக்குத்தான் எஃப் டீவி கிஃப் டீவியெல்லாம். அன்றைக்கு மாதவிதான் ஒட்டுமொத்த தமிழ் தேயத்தின் ஃபேஷன் சேனலே!

இப்படியாரம்பித்த இந்த திவ்ய தரிசனங்கள் வில்லன்கள் முன்னால் நாயகிகள் ஆடுகிற அளவுக்குக் கொண்டு சேர்த்தது. இது பரிணாமத்தின் தவிர்க்க இயலாத அடுத்த வளர்ச்சி என்பதாக சினிமா சொல்லக்கூடும். ஆனால் அது எப்படி நியாயமாகும்? வில்லன் முன்னால் தன்னுடம்பைக் காட்டிக்கொண்டு நாயகி ஆடினாள் என்றால் அவள் எப்படி கற்புடையவளாகக் கருதப்பட முடியும் என்று ஒரு பெரும் விவாதம் எழுந்த வகையில்தான் இந்த அடுத்த விபத்தும் நேர்ந்திருக்கக்கூடும். நாயகியோடு நாயகனும் ஆடினால் முடிந்தது கதை! அது எப்படி? நாயகனைத்தான் வில்லனுக்கு அடையாளம் தெரியுமே! அதனால் என்ன? ஒட்டு தாடியைத் தாடையில் பொருத்தினால் அடையாளம் தெரியாமல் போய்விட்டுப் போகிறது. சிம்ப்பிள்!

அடப்பாவிகளா!

இந்த அட பாவிகளா என்கிற வியப்பு கவர்ச்சி நடனத்தின் மீதான எனது எதிர்க்குரல் என்று தப்பிதமாக எண்ணிக்கொள்ள வேண்டாம். எனக்கு கவர்ச்சி நடனங்கள் ரொம்பவும் பிடித்தமானவை. எனது எதிர்க்குரல் இப்படியெல்லாம் லாஜிக் யோசித்தவர்களின் மீதுதான்!

எனது ஆல்டைம் ஃபேவரிட்டாக உள்ள கவர்ச்சி நடனம், அன்னை ஓர் ஆலயம் படத்தில் ஜெயமாலினி ஆடிய இரவு நேரம், நிலவு காயும் என்கிற பாடலுக்கானதுதான். அதிக விரசமில்லாத அழகான நடனம் அது. பாடலும் மிகவும் சொக்க வைக்கக்கூடியது. ஜெயமாலினியின் ரோஸ்நிற இடுப்பும் அதன் குடுவைத்தனமான அமைப்பும் பார்க்கப் பார்க்கக் கிறங்கடிக்கக்கூடியது. நமது கோவில் சிலைகளில் காணும் சாமுத்திரிகா லட்சணத்தோடு பிறந்த முக்கியமான அழகி ஜெயமாலினி என்பதில் எனக்கு எவ்விதமான மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. சிம்ரனின் இடுப்பிலும் இந்தக் காலத்திலும் டூபீஸில் நடிக்க அஞ்சும் நயன்தாராவின் பில்லா இடுப்பிலும் மயங்கிக் கிடக்கும் இளம் மனங்கள் தயை கூர்ந்து நான் மேற்சொன்ன பாடலை அடுத்தமுறை உங்களிடம் மைக்கை முன்னால் நீட்டி நீங்கள் விரும்பும் பாடல் எது என்று கேட்கும் டீவிக்குட்டியிடம் கேளுங்கள். அகில உலகமும் உங்களை வாழ்த்திப் பாடும்.
சாதாரணமாக கவர்ச்சி நடிகைகள் அல்லது நடிகைகளின் கவர்ச்சி என்பதாக எழுதப் புகும் புளுகுணி ஆசாமிகள் அவர்கள் வாழ்வின் விளிம்பிற்கு விரட்டப்பட்டவர்கள், தற்கொலைக்குத் தள்ளப்பட்டவர்கள் என்பதாகவெல்லாம் டுபாகூர் கட்டுரைகளாக எழுதி உங்களின் கண்களைப் பனிக்க வைக்க முயன்று வருகிற வன்கொடுமைக்கு எதிராக என்னால் உருப்படியாக ஒரு கட்டுரை எழுத முடிந்ததற்காக பெண்ணுடம்பின் மென்சதைகளை தளதளப்பாகத் தொடர்ந்து படைத்துவரும் இயற்கையின் தன்மையைத் தொழுகிறேன்.

வசந்த விழாக்களும், களவு மணங்களுமாக நமது பாட்டன்களின் பாட்டன்மார்களும் பாட்டிகளின் பாட்டிமார்களும் கும்மாளமிட்ட தேயமிது. காமசூத்திரங்களும், மதனநூல்களுமாக எதிர்ப்பாலின் உடலை எவ்வாறெல்லாம் ரசிக்கலாம் என்பதை அனுபவித்து அனுபவித்து உலகத்திற்குக் கொடுத்த தேயமிது. போகிறவன் வருகிறவனெல்லாம் அடித்த கொள்ளையில் வறுமை என்கிற கொடிய நோய் பீடித்த வகையில்தான் எமக்கு எம்மைக் கட்டிய பெண்களின் நிர்வாணத்தைக்கூட ரசிக்க இயலாத பொறுமையிழப்பு நிகழ்ந்துவிட்டதே தவிர, அது உண்மையில் எமது யதார்த்தமான குணாதிசயமல்ல என்பதை நாம் ஒருபோதும் மறந்துவிடக்கூடாது.

March 18, 2009

களத்தூர் படிக்கட்டு

நான் கல்லூரியிலிருந்து வலிய வெளியே வந்தவன். அப்போது பிரின்ஸிபால் என்னிடம் படிப்பை இழந்து விட்டால் வாழ்க்கையையும் இழந்துவிடுவாய் என்று என் தகப்பனாரையும் வைத்துக்கொண்டு புத்திமதி சொன்னார். அதற்கு நான் சொன்ன பதில் இப்போதும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது. "நீங்கள் எல்லாம் படித்ததனால் இந்த நிலை வரைக்கும் உயர்ந்திருக்கிறீர்கள். அதனால் படிப்பு உங்களுக்கு பெரியதாகத்தான் தெரியும். ஆனால் படிக்காமலே எவ்வளவோ பேர் மிக மிக உயரங்களுக்குப் போயிருக்கிறார்கள். நான் அந்த வகையைச் சேர்ந்தவன்." உண்மையில் அவர் இதைக் கேட்டதும் ஆடிப்போய்விட்டார். கிட்டத்தட்ட அரை மணிநேரமாக நடந்துகொண்டிருந்த கவுன்சிலிங் அடுத்த கணம் முடிந்து விட்டது. எனது டீசியில் உடனடியாகக் கையெழுத்துப் போட்டுவிட்டார் அவர்.

ஆனால் அந்தத் திமிர் இன்னும் என் தலையிலிருந்து இறங்கவேயில்லை. நான் எந்த தைரியத்தில் இந்தமாதிரி பேசினேன் என்று எனக்கு சரிவரத் தெரியவில்லை. அந்த வயதிலேயே எழுத்திலும் சினிமாவிலும் எழுந்திருந்த ஆர்வம் என்னை ஒருசிலரை முன்னுதாரணமாகக் கொள்ளும்படி தூண்டியிருக்கலாம் என்பதே என்னுடைய கடைசி முடிவாக இருக்கிறது. அவர்களில் ஒருவராக ஒருவேளை கமலஹாசன் இருந்திருக்கலாம்.

படிப்பை முக்கியமானதாகக் கருதும் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் கமலஹாசன். ஆனால் தன் குடும்பத்திலேயே குறைவாகப் படித்தவர் அவர்தான். சிறு வயதிலேயே பள்ளிப் படிப்பை இழந்துவிட்டவர் அவர். அதற்கு பதிலாக சிறுவனாக சினிமாவில் நுழைந்து, நடனம் பயின்று, நடன உதவியாளனாக உலவி, சிறு பாத்திரங்களில் தலைகாட்டி, இரண்டு நாயகர்களில் ஒருவராக வாய்ப்புப் பிடித்து, நாயகனாகி, முதன்மை நாயக வரிசைக்குள் நுழைந்து, பாடகர், தயாரிப்பாளர், கதாசிரியர், இயக்குனர் என்று தான் சார்ந்த துறையில் சகல பரிமாணங்களிலும் தன் ஆளுமையை வளர்த்துக்கொண்டு போகும் கமலஹாசன் மெத்தப் படித்தவர்கள் என்பதாக அறியப்படும் அவரது குடும்பத்தில் அதிக விசாலமுள்ள அறிவுள்ளவராக இப்போது இருக்கக்கூடும். இதை அவர் நமது கல்வியமைப்பின்மீது காட்டும் எதிர்க்குரல் என்பதாகக்கூட கொள்ளலாம்.

தற்போதைய தமிழ் சினிமாவின் மிக முக்கியமான ஆளுமை அல்லது
most promising veteran persololity யார் என்று கேட்டால் கமலஹாசன் என்று பெரிய குழந்தைகளும் சொல்லும் (ஏனென்றால் சின்னக் குழந்தைகள் வேறு ஒருவரைச் சொல்லும்). அவரது சமீபத்தியப் படமான தசாவதாரம் திரும்பவும் அவர்மீது லைம்லைட்டின் வெளிச்சத்தைப் படரவிட்டிருக்கிறது.

அதற்காக அவர் தனது புகழின் மதிப்பை இழந்திருந்தாரா என்று கேட்டால் இல்லை என்றுதான் பதில் சொல்ல முடியும். அவர் ஒருபோதும் கண்சோரா உழைப்பாளி என்பதில் எனக்கும் எவ்விதமான சந்தேகமும் இல்லை. சினிமா போன்ற பரபரப்பான மீடியாவில் எவ்விதமாக உலவ வேண்டும் என்பதை சினிமாவின் உயரத்தில் உள்ளவர்கள் மிகக் கச்சிதமாக உணர்வார்கள் என்பதாலோ, தொடர்ந்து பரபரப்பாக எதாவது ப்ராஜக்டில் வேலை செய்துகொண்டேயிருப்பதால் அதுவே பழகிப்போனதாலோ, மேலும்மேலும் பணம் வந்து கொட்டும் வாய்ப்பை எந்த ஒருவரும் தவறவிட விரும்பமாட்டார்கள் என்பதாலோ, தமிழை உலகத்தரத்துக்கு உயர்த்தியே தீருவது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டதனாலோ கமலஹாசனின் படங்கள் தொடர்ந்து வெளிவந்தவண்ணமே இருக்கின்றன.

1971ல் நூற்றுக்கு நூறு படத்தில் மீசை அரும்பும் இளைஞனாக அவர் தோன்றியதிலிருந்து இன்று வரைக்கும் அவரது வேகமோ ஆர்வமோ கொஞ்சமும் குறைந்திருக்கவில்லை. அதற்கு முன்னால் சிறுவனாக மூன்று படங்கள் நடித்திருந்த அவரைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சினிமா உள்வாங்கிக்கொண்டு பிற சிறுவர்களிலிருந்து அந்நியப்படுத்தி வைத்திருந்தது. இவ்விதமான பால்யம் கொண்ட முதல் தமிழ் கலைஞர் இவராகத்தான் இருக்க வேண்டும். அதற்கு முந்தைய காலத்து பாய்ஸ் கம்பெனி கலாச்சாரத்தை நான் தவிர்த்துவிட்டே பேசுகிறேன்.
அவரைப்போல மீசை அரும்பிய அல்லது அந்த அளவுக்குக்கூட அரும்பாத சிறுவர்களைப் புதுமுகங்களாகப் போட்டு மிகக் குறைந்த செலவில் சில நிறைவான படங்கள் வெளிவரக்கூடிய இந்தக் காலகட்டத்திலும் அவர் கொடி கொஞ்சமும் இறங்காதிருப்பது அவரது உழைப்புக்குக் கிடைக்கும் கூலியன்றி வேறென்ன? தன் வாரிசுகள் வளர்ந்து சினிமாவில் நுழைந்துவிட்ட காலகட்டத்திலும் காதாநாயகன் என்கிற அந்தஸ்திலேயே உலவக்கூடிய பாக்கியம் தமிழில் ஒருசிலருக்குத்தான் வாய்த்தது. அந்த வரிசையில் முதலில் சிவாஜி, அடுத்தது கமல். இதில் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், கமலஹாசனுக்கு சற்று மூத்தவரான சிவக்குமார் மிக முன்னதாகவே இந்த ஹீரோ பதவியிலிருந்து ரிட்டயர் ஆகிவிட்டார். அதற்குக் காரணம் அவருக்கு கமலஹாசனைப்போல ஒரு போராளியின் மனோபாவம் இல்லாததே என்று தோன்றுகிறது. அப்படிப் பார்த்தால் never ever give up என்பதே கமலஹாசனின் தாரக மந்திரமாக இருக்கவேண்டும். நல்ல மந்திரம்தானே!

இத்தனைக்கும் எனது சிறு வயதில் எம்ஜியார்-சிவாஜி அல்லது ரஜினி-கமல் என்று இரண்டே பேரின் ரசிகர்களாக ஒட்டுமொத்த தமிழ்தேயமும் இருந்த காலகட்டத்தில்கூட நான் பாக்கியராஜ் ரசிகன் என்று சொல்லிக்கொண்டு திரிந்தவன். இந்த நிலைப்பாடு மற்றவர்கள் அத்தனை பேரையும் ரசிக்கவும் பிழைகளைப் புரிந்துகொள்ளவும் வாய்ப்பாக இருந்தது. இதனால் நான் கமலஹாசனின் ரசிகனாகவும் கண்டிப்பாக இருந்திருக்க வேண்டும். அவர் நடித்த ஆகாவளிப் படங்களான சவால், ராம்லட்சுமண் முதலான படங்களைக்கூட நான் பள்ளிக் காலங்களில் ரசித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன்தான். ஆனால் தமிழுக்கு அவர் கொடுத்த ஒரு வித்தியாசமான படமான ராஜபார்வை ஒருவிதமான குளிரனுபவத்தை என்னுள்ளத்தில் ஏற்படுத்தியிருந்தது. என்னதான் அது சிங்கீதம் சீனிவாசராவின் வித்தை என்றபோதும் அந்தப் படத்தின் கலர் மிகவும் புதிய அனுபவமாக இருந்தது என்றே நினைக்கிறேன். அஷோக்குமார், பாலுமகேந்திரா ஆகிய கேமராமேன்கள் மற்றும் மகேந்திரன் முதலான இயக்குனர்களின் வருகையைத் தொடர்ந்து ஒரு காலகட்டத்தில் தமிழ் சினிமா சில்லென்று இருந்ததாகத் தோன்றுகிறது. என் வாழ்வில் அந்தத் துவக்கத்தை ஏற்படுத்தியது ராஜபார்வையாகத்தான் இருக்க முடியும்.

கமலஹாசனைப் பிடிக்காத பலரையும் நான் சந்தித்திருக்கிறேன். ரஜினி ரசிகர்கள் என்பதாலோ, ஒருமாதிரி நளினமாக இருக்கிறார் என்று காரணம் சொல்பவர்களாகவோ அல்லது நமது கலாச்சாரத்துக்குப் பொருந்தாத கீழ்த்திசைப் பாணி அவருடையது. அதையும் அவர் செம்மையாகச் செய்வதில்லை என்பதாகவும் ஆயிரம் காரணங்கள் அதற்கு இருக்கலாம். எல்லோரையும் திருப்திபடுத்துவது எல்லாக் கலைஞர்களாலும் ஆகிற காரியமா என்ன? ஆனாலும் அவர்களையும் அவர் நிமிர்ந்து உட்காரச் செய்தது சாகர சங்கமம் என்று தெலுங்கிலும் தமிழில் சலங்கை ஒலி என்று டப் ஆகியும் வெளிவந்த படத்தில்தான். கமலஹாசன் மிகுந்த ஆற்றல் வாய்ந்த கலைஞன் என்பதை அந்தப் படத்தைப் பார்த்து அவரைப் பிடிக்காத ஒருசில நண்பர்கள் என்னிடம் வியந்தார்கள் என்பதை இப்போதும் நான் நினைவுகூரவே செய்கிறேன். இருந்தாலும் என்னால் அவரைப் பற்றிய முழுமையான முடிவுக்கு அப்போதும் வந்திருக்க முடியவில்லை.

சிங்கீதம் சீனிவாசராவோடு அவர் இணைகிறபோது நமக்குக் கிடைக்கிற விருந்து வேறு ஒருபோதும் கிட்டுவதில்லை என்பதே எனது கருத்து. மைக்கேல் மதனகாமராஜன் வெறும் கமர்ஷியல் காமடிப் படம்தான் என்றாலும் தமிழ் சினிமா பொக்கிஷமாகப் பாதுகாக்கப்படவேண்டிய படங்களில் அதுவும் ஒன்று என்பதாக நான் நினைக்கிறேன். இதற்கு நேரெதிரான கருத்து தசாவதாரத்தின்மீது எனக்கு இருப்பது. இதனால்தான் சில முக்கியமான முயற்சிகளில் சிங்கீதத்துக்கு லீவு கொடுக்கக்கூடாது என்று நான் சொல்கிறேன். புஷ்பக விமானம் என்று கன்னடத்திலும் தமிழில் பேசும் படம் என்றும் வெளிவந்த படத்தையும் கமலஹாசனின் களஞ்சியத்தில் சேர்த்துக்கொள்ள முடிகிறது என்று சொன்னால் அதில் சிங்கீதத்தின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானது.

மைக்கேல் மதனகாமராஜனில் காணப்பட்ட காமேஷ்வரன் பாத்திரத்தை அனாயாசமாக செய்திருப்பார் கமல். அதைக்கூட நான் அடிப்படையில் பிராமணரான இவருக்கு பாலக்காட்டு ஐயர் பாத்திரம் என்ன கஷ்டமாக இருக்கப்போகிறது என்று சாதாரணமாகத்தான் எடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் பிற்பாடு வந்த சதிலீலாவதிதான் அவரது உண்மையான ஆற்றலை எனக்குப் புரியவைத்தது. இத்தனைக்கும் அந்தப் படத்தில் அவர் நாயகனல்ல, காமெடியன். பாலுமகேந்திராவின் இயக்கத்தில் வந்த படம் அது என்கிறபோது இரண்டு அக்கறையுள்ள கலைஞர்களின் பங்களிப்பு ஒருங்கிணையும்போது சில அற்புதங்கள் சாத்தியமாகின்றன என்பதை நாம் எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடிகிறதல்லவா!

அந்தப் பாத்திரத்தில் என்ன விசேஷம் என்று பார்த்தால், அந்தப் படத்தில் அவர் ஒரு ஆர்த்தோபிடீஷியன். டாக்டர்! ஆனால் திருப்பூர் கவுண்டர். கொங்கு மாவட்டங்களைச் சார்ந்த கவுண்டர்களில் திருப்பூர் கவுண்டர், பொள்ளாச்சிக் கவுண்டர், ஈரோடு கவுண்டர் ஆகியவர்களின் மத்தியில் (இவர்கள் ஒரே இனத்தைச் சார்ந்தவர்களாக இருந்தபோதும்) நுணுக்கமான வேறுபாடுகள் காணப்படும். இதை அருகிலிருந்து பார்த்துதான் புரிந்தகொள்ள முடியும். அதிலும் குறிப்பாக திருப்பூர் கவுண்டர்களின் attitude இருக்கிறதே அது மிகவும் அலாதியானது. அது எப்படியிருக்கும் என்பதை நான் விளக்கவே வேண்டியதில்லை. சதி லீலாவதி பார்த்தீர்களேயானால் அதுவே போதும்.

இந்த மாதிரி நுணுக்கமான வேலையைச் செய்யத்தான் கலைஞர்கள் வேண்டும். எம்ஜியாரின் மேனரிசங்களை காப்பியடித்து எத்தனையோ நடிகர்கள் செய்திருந்தபோதும் மணிரத்தினத்தின் இருவர் படத்தில் மற்றவர்கள் வழக்கமாக செய்து காட்டும் சேஷ்டைகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, மோகன்லால் எம்ஜியாரின் வெகுசில நுணுக்கமான மேனரிசங்களை மட்டும் செய்து காட்டியதுபோல!

மோகன்லால் என்றதும் சாணக்கியன் நினைவுக்கு வருகிறது. மலையாளத்தில் வெளிவந்த இந்தப் படத்தில் கமலஹாசன் ஏற்ற பாத்திரம் மிகவும் வித்தியாசமானது. தெலுங்கில் வெளிவந்த இந்தருடு சந்தருடு (தமிழில் இந்திரன் சந்திரன்) படத்தில் செய்திருந்த பாத்திரம் போல இந்தப் பாத்திரமும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டியது. அதுவும் க்ளைமாக்ஸில் ஃபால்ஸ் வாய்ஸில் "சோமா!" என்று அவர் கூப்பிடும் அழகு இருக்கிறதே, அதை உணர்ந்துகொண்டால்தான் கமலஹாசனின் ஸ்டைல் என்பது என்ன என்பதை உங்களால் விளங்கிக்கொள்ள முடியும். அந்தப் படத்தில் அவர்கள் மம்முட்டியையோ மோகன்லாலையோ போட்டிருக்கலாம், ஆனால் கமலஹாசன் கொடுத்த ஃபினிஷிங் டச் மற்றவர்கள் செய்திருந்தால் வந்திருக்குமா என்றால் கண்டிப்பாக இராது. (இத்தனைக்கும் இந்தியாவில் நான் மிக அதிகமாக மதிக்கும் கலைஞன் மோகன்லால்தான்!)

கிட்டத்தட்ட நாற்பது வருட கால திரை வரலாற்றின் அத்தனை அலைகளுக்கும் தாக்குப்பிடித்து புகழின் உச்சியில் புளங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கலைஞனைப் பற்றி சிறு கட்டுரையில் முழுதும் சொல்லிவிட முடியாது. இருந்தாலும் அவர் கண்டிப்பாகத் தவிர்க்கவேண்டிய முக்கியமான குறையைச் சுட்டிக் காட்டாமல் இந்தக் கட்டுரை முடியக்கூடாது.
தன் நடிப்புத் திறமைக்காக மிக மிக மதிக்கப்பட்ட சிவாஜிகணேசன் ஒரு காலகட்டத்தில் லுக்குடி லுக்குடி என்று ஆட்டம் போட்டார் என்று இந்தக் கட்டுரைத் தொடரில் ஒரு இடத்தில் சொல்லியிருந்தேன். திரிசூலம், சந்திப்பு, லாரி டிரைவர் ராஜாக்கண்ணு, எமனுக்கு எமன் என்று அவரது கேரியரில் ஒரு அசிங்கமான காலகட்டம் இருந்தது. அந்த மாதிரியான ஒரு நிலையையே கமலஹாசன் இப்போது எட்டியிருக்கிறார் என்று தோன்றுகிறது.
இல்லையானால் ஆள்வார்பேட்டை ஆண்டவா வேட்டியைப் போட்டு தாண்டவா என்று சதைபுஜநடனம் ஏதும் ஆடவேண்டிய அவசியம் அவருக்கு வந்திராது. கலக்கப்போவது யாரு என்று அவர் கேட்டால் முப்பது பேர் (இதில் நடிகர் பிரபுவும் அடக்கம்) நீதான் என்று அவரைப் பார்த்து புகழ்வது தேவைப்பட்டிராது. இந்த உதாரணங்களின் பட்டியல் ஆழ்வார்பேட்டையிலிருந்து அமிஞ்சிக்கரை வரைக்கும் நீளக்கூடியது.

கமலஹாசன் பொறுப்பாகத் தவிர்க்க வேண்டிய விஷயங்கள் இவைதான். இப்படியெல்லாம் சொல்வதனால்தான் அவரது புகழ் நிலைக்கும் என்று அவர் நினைக்கவேண்டியதில்லை. அவர் தன் தோற்றங்களில் காட்டும் அக்கறையை தரத்தில் காட்ட ஆரம்பிக்க வேண்டிய நேரம் இது என்பதே எனது கூற்று.

அவரளவு அனுபவமும் திறமையும் உள்ள இன்னொருவர் உருவாகவேண்டுமானால் அதற்குப் பல வருடங்கள் நாம் காத்திருக்க வேண்டியதிருக்கும். இதனால் அவரது திறமை வீணடிக்கப்பட்டால் நஷ்டம் அவருக்கு மட்டுமல்ல. நமக்கும்தான்!

March 11, 2009

ஏன் எமது சினிமாக்கள் இப்படி இருக்கின்றன?

சினிமா ஒரு மாயை என்பதால்தான் படத்தில் காணும் எல்லாம் மாயையாகவே இருக்கின்றனவா? வெள்ளை தேவதைகள், என்ன வந்தது என்று வலிய வந்து ஆடுகிறார்கள்? ஜீப்களும் கார்களும் எதற்காக றெக்கையில்லாமலே பறக்கின்றன? முலைகள் எதற்காக காமிராக்களுக்கு முன்னால் வந்து குலுங்குகின்றன? ஏன் எமது சினிமாக்கள் இப்படி இருக்கின்றன?

சரி, சினிமாத் தொழில் என்பது சூதாட்டம் போன்றது என்பது தெரிந்தும் எதற்காக சினிமாக்கள் எடுக்கப்படுகின்றன? நாட்டிலே உள்ளவர்களுக்கெல்லாம் ஜாலியாகப் பொழுதுபோகட்டும் என்கிற பரந்த மனப்பான்மையாலா? பக்கத்து மாநிலங்களில் எல்லாம் எடுப்பதால் நாம் எடுக்காமல் இருந்தால் நம்மைத் தொழில் தெரியாதவர்கள் அல்லது தற்குறிகள் என்று சொல்லிவிடுவார்கள் என்கிற வீராப்பாலா? சினிமா எடுப்பதைத் தவிர வேறு கூலிவேலைகள்கூட செய்யத் தெரியாத பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களும் கலைஞர்களும் சோத்துக்கு சிங்கியடிக்கக்கூடாதே என்கிற பெருந்தன்மையாலா? பருவக்குட்டிகள் 'பப்'களில் ஆடினால்தானே அடிக்கிறார்கள், திரையில் ஆடினால் எப்படி அடிக்கிறார்கள் என்று பார்க்கலாம் என்கிற சமயோசிதத்தாலா?

இந்தக் கேள்விக்கான பதில் மிகவும் சிரமமானது. எதற்காக ரொட்டிகள் சுடப்படுகின்றன? என்கிற கேள்வி எவ்வளவு எளியதாக இருக்கிறது பாருங்கள், ரொட்டிகள் இரண்டு காரணங்களுக்காக சுடப்படுகின்றன. முதல் காரணம், விற்பதற்கு. இரண்டாவது காரணம் சாப்பிடுவதற்கு. வேண்டுமானால் மூன்றாவதாக ஒரு மறைமுகக் காரணம்கூட சொல்லலாம், உயிர் வாழ்வதற்கு! இவ்வளவுதான் பதில். ஆனால் சினிமா என்பது அப்படி ரொட்டி போல மென்மையானதுமல்ல, அடுமனை அடுப்பில் வெந்ததுமல்ல. ஒவ்வொரு சினிமாவும் எடுக்கப்படுகிற சூழல் ஒவ்வொரு விதமாகவே இருந்து வருகிறது. காலம் மாறும்போது அது ஒட்டுமொத்தமான மாற்றத்தை எதிர்கொள்கிறது என்றபோதும், எந்தக் காலத்திலும் ஒரேமாதிரியான காரணங்களுக்காக சினிமாக்கள் எடுக்கப்படுவதில்லை என்பதே உண்மை.

உங்களுக்கு சினிமாத் தொழில் மீது ஒருவிதமான அக்கறையும் இல்லை என்பதாகவே வைத்துக் கொள்ளுங்கள், திடீரென்று ரஜினிகாந்திடமிருந்து உங்களுக்கு ஒரு ஃபோன் வருகிறது. நான் உங்களுக்கு கால்ஷீட் தருகிறேன், நீங்கள் படம் எடுங்கள் என்று அவர் சொல்கிறார். அதற்கப்புறம் நீங்கள் படம் எடுக்காமல் எப்படி இருக்க முடியும்? எடுக்கவில்லையானால் தமிழ்நாட்டுக்கு எந்த நஷ்டமுமில்லை, ஆனால் நீங்கள்தான் வலிய வந்த சீதேவியை வாய்க்காலில் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டு வேகுவேகென்று வெய்யிலில் நடந்து போகிறீர்கள் என்று அர்த்தம். ஆக, ரஜினிகாந்த்தின் படங்கள் எடுக்கப்படுவதற்கான காரணம், ரஜினி தருகிற கால்ஷீட்தான். குழப்பமாக இருக்கிறதா?

மிஸ்டர் ரோமியோ என்று ஒரு படம் வந்தது உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கலாம், அதே நேரத்தில் வெளிவந்தது லவ்டுடே! மிஸ்டர் ரோமியோவில் பிரபுதேவா ஹீரோ. லவ்டுடேயில் விஜய். அப்போது அவர் இளைய தளபதியெல்லாம் இல்லை என்று நினைக்கிறேன். ஒரு சாதாரண ஹீரோ. ஆனால் பிரபுதேவா முக்கியமான ஹீரோவாக இருந்த காலம் அது. இதில் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் இரண்டு படங்களும் ஒரே நிறுவனத்தால் ஒரே நேரத்தில் தயாரிக்கப்பட்டவை. மிஸ்டர் ரோமியோ பெரும் பொருட்செலவில் தயாரிக்கப்பட்டது. லவ்டுடே மிகக் கடுமையான பட்ஜெட்டில் தயாரிக்கப்பட்டது. இந்த விஷயம் அந்த சந்தர்ப்பத்தில் மிகவும் பரவலாக சினிமா வட்டாரத்தில் பேசப்பட்ட ஒன்று.

லவ்டுடே படத்துக்கு இயக்குனர், நண்பர் பாலசேகரன். இவர் கேட்ட இசையமைப்பாளரைக்கூட தயாரிப்பாளர் கொடுக்கவில்லை. சிவா என்று புதிய இசையமைப்பாளர்தான் அந்தப் படத்துக்கு இசையமைத்தார். ஆனால் மிஸ்டர் ரோமியோவுக்கு ஏயார்ரகுமான் இசை! டெக்னீஷியன் வரிசையும் முதல் தரம். லவ் டுடேக்கு எந்த சலுகையும் கிடையாது. அதிக லொகேஷன் செலவுக்கு அனுமதியில்லை, பெரிய ஸ்டார்கள் இல்லை. சினிமாஸ்கோப் கூட இல்லை. ஆனால் மிஸ்டர் ரோமியோவில் காஸ்ட்யூம், லொகேஷன், ஆர்ட்டிஸ்ட் என்று ஒரே அமர்க்களம். இதில் இந்தியிலிருந்து அழைத்துவரப்பட்ட ஷில்பா ஷெட்டிவேறு ஹீரோயின்! இதெல்லாம் போதாதென்று மிஸ்டர் ரோமியோவை எடுத்தவரைக்கும் போட்டுப் பார்த்துவிட்டு தயாரிப்பாளர் இன்னும் இரண்டு பாட்டை வெளிநாட்டில் எடுங்கள் என்று வேறு சொன்னார் என்பதாக அப்போது பேசிக்கொண்டார்கள்.

பாலசேகரனுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்? ஒரு கண்ணில் வெண்ணெய் மறு கண்ணில் சுண்ணாம்பு கதை போல எதற்கு இத்தனை வெஞ்சன்ஸ் என்றுதான் பலரும் அந்த சமயத்தில் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். பெரிய ஹீரோ படமென்றால் செலவு பெரியதாகத்தான் இருக்கும், வளர்ந்துவரும் ஹீரோவுக்கு இதுபோதும் என்று பொதுவாக ஒரு காரணத்தை பலரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்களே தவிர உண்மையை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை.

தயாரிப்பாளர் தன் நெருங்கிய நண்பர்களிடம் தெரிவித்த உண்மையான காரணம் பின்னாளில் இன்டஸ்டரியில் பெரும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியது. அது இதுதான், லவ்டுடே எவ்வளவு மோசமாக எடுக்கப்பட்டாலும் கண்டிப்பாக ஓடும். ஏனென்றால் அதன் கதை அவ்வளவு வலிமையானது. ஆனால் மிஸ்டர் ரோமியோ ஆடம்பரத்தைக் கொண்டு ஓடவைக்கப்பட்டால்தான் உண்டு!

இந்த உதாரணத்திலிருந்து ஏன் சினிமாக்கள் கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்து எடுக்கப்படுகின்றன என்கிற கேள்விக்கு பதில் தெரியக் கிடைக்கிறது. அதேபோல்தான் காதலே நிம்மதி என்று ஒரு படம். புதிய இயக்குனர். அவ்வளவாக பிரலமாகியிராத சூர்யா நாயகன், இன்னொரு நாயகன் முரளி. புதுமுக ஹீரோயின். இந்தப் படம் ஒரு முக்கிய பிரச்சினையை எதிர்கொண்டது. அது ஃபுட்டேஜ் பற்றாக்குறை!

இயக்குனர் தெளிவாக தன் ஸ்கிரிப்டை ஷுட் செய்து எடிட் செய்து படத்தை முடித்துவிட்டார். ஆனால் படம் இரண்டு மணிநேரம்கூட வரவில்லை. அதற்காக அவர்கள் மெனக்கெடவே இல்லை. க்ளைமாக்ஸில் முன்பாதியில் வந்த சில காட்சிகளை ஃப்ளாஷ்பேக்காகப் போட்டு படத்தை கொஞ்சம் நீட்டி ஒருவிதமாக ரிலீஸ் செய்துவிட்டார்கள். அந்தப் படத்துக்கு அதற்குமேல் செலவு செய்ய வேண்டியதில்லை. ஏனென்றால் அது அதனளவில் சுமாராக ஓடித்தான் தீரும் என்கிற தீர்மானம்!

கிட்டத்தட்ட இதே மாதிரியான பிரச்சினை இயக்குனர் மணிரத்தினத்துக்கு வந்தபோதுதான் மௌனராகம் எனும் அவரது இரண்டாவது தமிழ்ப்படம் பெரும் மாற்றத்தை எதிர்கொண்டது. மௌனராகம் படத்தின் ஒரிஜினல் கதை, ஜாலியாக காலேஜுக்குப் போய்க்கொண்டு, குழந்தைபோல் மழையில் நனைந்து குதூகலித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணை திடீரென்று சம்பந்தமேயில்லாத ஒருவனுக்கு கல்யாணம் செய்து கொடுத்து பாஷை தெரியாத ஊருக்கு அவனோடு ரயிலிலேற்றி அனுப்பி வைத்தால் என்ன நடக்கும் என்பதுதான்! எமது பெண்களுக்கு தொன்று தொட்டு நடந்துவரும் வெங்கொடுமை இது! தாலிகட்டிய கணவனின் கரம் மேலே பட்டால் கம்பளிப் பூச்சி ஊர்வதுபோலிருப்பதாக அவள் தெரிவிக்கிறாள். கல்யாண தினப் பரிசாக கணவன் டைவர்ஸ் பத்திரத்தை அளிக்கிறான் என்பதாக ஒரு இத்தாலியப் படம்போல வெளிவந்திருக்க வேண்டிய இந்தப் படம், டிஸ்ட்ரிபியூட்டர்களால் ஆக்ஷன் இல்லை அது இல்லை இது இல்லை என்று புறக்கணிக்கப்பட்டபோதுதான் அந்தப் படத்தில் கார்த்திக் பாத்திரம் நுழைக்கப்பட்டது என்பது அப்போது யாவரும் பேசிக்கொண்டிருந்த செய்தி!

கார்த்திக் பாத்திரம் நுழைந்ததும் படம் பரபரப்பை அடைந்துவிடுகிறது. அந்தப் பாத்திரம் மற்றும் காட்சிகளுக்காக மணிரத்தினம் கொஞ்சமும் சிரமப்படவில்லை. அவரது முதல் படமான கன்னடத்தில் வெளிவந்த பல்லவி அனுபல்லவி படத்தில் அனில்கபூரை வைத்து எடுக்கப்பட்டிருந்த அதே ஸ்க்ரிப்டை சாதுர்யமாக இந்தப் படத்தில் நுழைத்து படத்துக்கு ஒரு ஆக்ஷன் சாயம் பூசி சமாளித்தார். இந்த சாதுர்யம் எல்லாம் சரிதான், ஆனால் இதனால் என்ன நிகழ்ந்தது என்பதைப் பாருங்கள், கதை தலைகீழாக மாறிவிட்டது.

சம்பந்தமில்லாத ஓர் ஆண்மகனை கணவனாக ஏற்கத் தயங்கும் இளம்பெண்ணின் உள்ளப் போராட்டத்தைப் பற்றிய உன்னதமான கதை, இறந்துபோன காதலனை நினைத்து கணவனை மறுக்கும் சாதாரண சினிமாத்தனமான மனைவியின் கதையாக உருமாறிவிடுகிறது. இது வினியோகஸ்தர்களின் கைவண்ணத்தால் நிகழ்ந்த கொடுமை. மணிரத்னம் அந்தத் தரத்தில் இதுவரைக்கும் வேறொரு படம் கொடுக்க முயலாததற்கு இதுவே காரணமாக இருக்க வேண்டும்.

ஆக, தரமாகப் படமெடுக்க விரும்பும் மணிரத்தினம் தைய தைய தையா என்று ரயில் மீது குயில் ஆடுவதுபோல காட்டுவதைத் தவிர்க்கவே இயலாத நிலையிலேயே இருக்கிறார். மும்பைக் கலவரங்களைக் காட்டப் புகுந்தாலும் அந்த அரபிக் கடலோரம் என்று ஒரு பாட்டு போட்டுத் தொலைக்கிறார். இனி மணியின் படத்தில் கூத்தடிக்கிற காட்சிகள் வந்தால் அவரை வையாதீர்கள்.

ஆனால் காமடியன்களோடு கவர்ச்சி நடிகைகளைக் கட்டிப்போட்டு கசமுசா செய்ய வைத்த வகையில் அவர் அடித்த லூட்டி சகிக்க இயலாதது. படம் எடுத்த பிறகு படத்தில் காமெடியே இல்லை என்பதற்காக பல படங்களில் அவர் காமெடி ட்ராக் என்கிற ஒன்றை தனியாகச் செருகி நம்மை இம்சைக்குள்ளாகியதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. அதுவும் இந்தப் பழம்பெரும் நடிகர் வீகேயார், ரெக்கார்ட் டான்ஸ் மேடைக்கு முன்னால் மணலில் உட்கார்ந்துகொண்டு ஆவென்று வாயைப் பிளந்துகொண்டு செய்த சேஷ்டைகள் இருக்கின்றனவே, அவற்றுக்காக ஒரு அஞ்சாங்கிளாஸ் வாத்தியாரை ஏவி மணியை ஒரு மணி நேரமாவது வெய்யிலில் முட்டி போட்டு நிற்கச் சொல்லலாம்.

இந்த அவசியம் எதனால் அவருக்கு வருகிறது? சினிமா என்பது மசாலாத்தனமானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்கிற பதிவொன்று வினியோகஸ்தர்களின் நெஞ்சில் பதிந்து தொலைத்துவிட்டதனால்தான் இந்த அவலம் நேர்கிறதே தவிர, ரசனை, கலைஞன் ஆகிய ஒன்றுக்கும் இவற்றோடு எவ்விதமான தொடர்பும் இல்லை. வந்த கோபத்தில் பாலுமகேந்திரா இந்தாங்கடா என்று வைப்பதற்கு பதில் நீங்கள் கேட்டவை என்று டைட்டில் வைத்து சிலுக்கு சுமிதாவை ஹீரோயினாகப் போட்டு ஒரு படம் தரவில்லையா? நல்ல கலைஞனுக்கு கை நமநமவென்று அரித்துக்கொண்டேதான் இருக்கும் என்கிற வகையில்தான் அதில்கூட களரிப்பயிட்டு, இளையராஜா மற்றும் கேஜேயேசுதாசின் ஆல் டைம் டிலைட்டான கனவு காணும் காட்சி யாவும் கலைந்து போகம் கோலங்கள் எனும் தத்துவப் பாடல் என்று கலந்து கட்டி அடித்திருப்பார் அவர். அந்தப் படம் யார் கேட்டபடி வந்தது என்று கேட்டால் அதற்கு பதில் சொல்ல யாருக்கும் திராணி இராது.

ஆக, ஒட்டுமொத்தத் தேவை வெற்றி! அதாவது யார் நஷ்டப்பட்டாலும் சரி, வினியோகஸ்தர்கள் நஷ்டப்பட்டுவிடக்கூடாது என்பதுதான் படம் வெற்றி தோல்வி என்பதை நிர்ணயிக்கும் புள்ளி என்பதாக ஒரு நிலைப்பாடு எழுந்துவிட்டது. ஒரு படத்தைக் கனவு கண்டு அதை அற்புதமாக உருவாக்கித் தரும் கலைஞன் வெற்றியடையவேண்டியதில்லை. உடலையும் மூளையையும் வருத்தி அதில் பணியாற்றிய நடிகர்களும் டெக்னிஷயன்களும் வெற்றி பெற வேண்டியதில்லை, முக்கியமாக தலையை அடமானம் வைத்து பணத்தை முதலீடு செய்து வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக்கொண்டு ப்ரிவ்யூ ஷோ போட்டுக் காட்டும் தயாரிப்பாளன் வெற்றி பெற வேண்டியதில்லை. அந்தப் படத்தை வைத்துக்கொண்டு வியாபாரம் மட்டும் செய்யும் வினியோகஸ்தர்கள் மட்டும் தோல்வி அடைந்துவிடக்கூடாது. இதனால்தான் ரஜினிகாந்த்கூட தன் பாபா படத்துக்காக வினியோகஸ்தர்களுக்கு பணத்தைத் திருப்பித் தர வேண்டி வந்தது. (அதற்கு பதிலாக படத்தை உருப்படியாக எடுத்திருக்கலாமே பாபா!)

ஆக, பாலசேகரன் நல்ல ஸ்க்ரிப்ட் வைத்திருந்தால் அதை மேலும் வலுவாக்கக்கூடிய அளவுக்கு செலவு செய்து அந்தப் படத்தை மிகப் பெரிய வெற்றிப் படமாக்க இங்கே தயாரிப்பாளர் இல்லை. கதையில்லை என்பதற்காக செலவு செய்வது என்பது எந்த ஊர் நியாயம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. கதையில்லாமற்போகத்தானே சிவாஜி என்று ஒரு கிரிமினல் வேஸ்ட் தயாரிக்கப்பட்டது எமது மொழியில்! முதல்வன் நன்றாகத்தானே இருந்தது! சரியான கதை, அதற்கு சரியான செலவு இந்த இரண்டும் சேர்ந்திருந்ததனால் அந்தப் படம் அதற்குத் தகுந்த வெற்றியை ஈட்டியது. ஆனால் சிவாஜி?

ஆக, ரஜினிகாந்த் கால்ஷீட் கொடுத்தாலும் நல்ல படம் எடுக்க வேண்டும் என்கிற ஆத்மார்த்தம் இல்லையானால் கிருஷ்ணபரமாத்மாக்கள்கூட குசேலர்களாக அலைய வேண்டியதுதான் என்பதுதானே நமக்கு இதிலிருந்து தெரிகிறது! ஆனால் ஒன்று மட்டும்தான் புரியவே மாட்டேனென்கிறது, 'அப்புறமும் ஏன் எமது சினிமாக்கள் இப்படி இருக்கின்றன!'

March 05, 2009

திரைக்கதை விவாதமும் வசன வியாக்யானமும்

சினிமா என்பது ஒருவகையில் கூத்து என்கிற வகைமையைச் சார்ந்தது என்பது யாவருக்கும் தெரியும். ஆனால் தெருக்கூத்து, கழைக்கூத்து, கேலிக்கூத்து இந்த அத்தனை கூத்துகளையும் ஒன்றாகப் பிசைந்து உருட்டினால் அதுதான் தமிழ் சினிமாஙு இதில் கேலிக்கூத்து என்பது திரையில் மட்டும் பார்க்கிற வகையைச் சார்ந்தது அல்ல. படத்துக்கு பூஜை போடும் முன்பாகவே நடக்க ஆரம்பித்துவிடுகிற ரகளை அது.

ஆதாம் ஏவாள் காலத்தில் ஸ்டுடியோக்களின் பிடியில் சினிமா இருந்தபோது கதை இலாகா என்பதாக ஒரு துறையே இருந்தது. (ஆதாம் ஏவாள் காலம் என்றால் ஆதாமும் அவரது தாலிகட்டாத மனைவியான ஏவாளும் வாழ்ந்ததாக விவிலியம் கூறும் காலத்துக்கெல்லாம் போய்விடக்கூடாது, சினிமாவின் ஆதிகாலம் என்பதாகக் கொள்ளவேண்டும்.) இந்தக் கதை இலாகா குறித்து விகடனில் ஜோக் கூட படித்ததாக ஞாபகம் வருகிறது. கதை இலாகா என்று ஒரு போர்டு மாட்டியிருக்கிறது. வாசலில் கையில் கதையுடன் பீமன் நின்றுகொண்டிருக்கிறான். அருகில் நிற்கும் ஒருவர் சரி நீங்க ஒரிஜினல் பீமனாவே இருக்கலாம், ஆனா இது நீங்க சொல்ற கதை இலாகா இல்ல என்று பேய் முழி முழித்தவராக சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்.

கதை விவாதங்களில் நடக்கிற கூத்தோடு ஒப்பிட்டால் இந்த ஜோக் மிகச் சாதாரண ரகம்தான். ஏனென்றால் ஒரு சினிமாவுக்கான கதை என்ன என்பதை ஒரு போஸ்ட் கார்டில் எழுதிவிடலாம். அதை உருட்டிப் பிரட்டி திரைக்கதையாக மாற்றுவது எல்லோருக்கும் எளிதான வேலையல்ல. இதனாலேயே இந்த விவாதம் என்கிற வம்புக்குள் வந்து விழ வேண்டியிருக்கிறது. பழைய படங்களில் இந்த விவாதக்குழுவின் பெயர்கள்கூட டைட்டிலில் இடம் பெற்றுவந்தது. அப்புறம் அந்த வழக்கம் ஒழிக்கப்பட்டு கதை: கதை இலாகா என்று தங்கள் நிறுவனத்தின் பெயரை முன்னால் போட்டு டைட்டிலில் காட்ட ஆரம்பித்தார்கள். அதாவது கதை என்பதை ஒருவர் எழுதவில்லை. ஒரு கும்பல் சேர்ந்து எழுதியது என்பது அர்த்தம்.

இப்போது இந்தப் போக்கு வேறு விதமாக மாறியிருக்கிறது. என்னதான் கதை விவாதம் என்பது தவிர்க்கப்பட இயலாதது என்றபோதும் இப்போது கதை விவாதத்தில் ஈடுபடுபவர்கள் பெரும்பாலும் அந்தப் படத்தின் உதவி இயக்குனர்கள்தான். இவர்கள் சினிமாவின் அத்தனை வேலைகளையும் கற்றுக்கொள்ளும்பொருட்டு ஆதி முதல் அந்தம் வரை கூடவே அலைபவர்கள். கற்றுக்கொண்ட பின்னால் இயக்குனரின் வேலை பளுவைக் குறைத்துக் கொடுப்பவர்கள். இதனால் கதை விவாதத்திலும் இவர்கள் இடம் பெறுவது அவசியமானதுதான் என்பதில் மறுப்பேதும் இல்லை. ஆனால் இந்தக் கதை விவாதத்தில் அமரும் அத்தனை பேரும் கதை குறித்த சரியான பார்வை கொண்டவர்கள்தானா? ஊர்கூடி தேரிழுத்துவிட்டு பயில்வான்தான் இழுத்தார் என்று சொல்வது நியாயமானதுதானா? இப்படி இஷ்டத்துக்கு ஆளுக்காள் இழுத்தால் கதை ஜவ்வு மாதிரி நீண்டுகொண்டு போகாதா என்று ஆயிரம் கேள்விகள் உதிக்கின்றன அல்லவா! சரி, பார்க்கலாம்.

சினிமாவில் சேரவேண்டும் என்கிற ஆசையில் சென்னை மண்ணை நான் தொட்டபோது ஒருசில கதைகள் வெளிவந்து கொஞ்சம் பேருக்கு என் பெயர் தெரிந்திருந்தது. அதில் முக்கியமானவர் நான் பணியாற்றிய இயக்குனர். அவருக்கு என் மீது அபரிமிதமான நம்பிக்கை இருந்தது. நான் இப்போது ஒரு சீரியலில் கமிட் ஆகியிருக்கிறேன். உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லையென்றால் அதில் நீங்கள் பணி புரியலாம் என்று அவர் சொன்னார். அவர் பத்திரிகையாளராக இருந்து சினிமாவுக்கு வந்தவர் என்பதாலோ என்னவோ, என் மீது அந்த அளவுக்கு மரியாதை வைத்திருந்தார். நான் அந்த சீரியலில் உடனடியாக இணைந்துகொண்டேன்.

அன்றிலிருந்து பத்தாவது நாள் ஷøட்டிங் ஆரம்பிப்பதாக ஏற்பாடு. ஆர்ட்டிஸ் முதல் லொகேஷன் வரைக்கும் எதுவுமே தீர்மானிக்கப்படாத நிலையில் ஒரு சிறு அறையில் ஐந்தாறுபேருடன் நானும் அடைக்கப்பட்டு, டைரக்டர் கதையை சொன்னார். கதை இதுதான், நாயகன் ஒரு அனாதை இளைஞன்! அனாதை விடுதியில் வளர்ந்து, எம்பியே படித்து ஒரு நிறுவனத்தில் சேர்ந்து அந்த நிறுவனத்திற்கே ஜெனரல் மேனேஜர் என்கிற அந்தஸ்தில் இருக்கிறான். அவனுக்கு ஒரு கூட்டுக் குடும்பத்தில் திருமணம் செய்துகொண்டு நிறைய சொந்தங்களோடு வாழவேண்டும் என்பது ஆசை. நாயகி ஒரு கூட்டுக் குடும்பத்தில் வளர்ந்தவள். ஏகப்பட்ட சொந்தக்காரர்களுடன் ஒரே வீட்டில் வசிப்பவள். அவளுக்கு சொந்தங்களே இல்லாமல் தனியாக வாழ்கிற ஒருவனைக் கல்யாணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஆசை. இவர்கள் இருவருக்கும் கல்யாணம் நடக்கிறது. என்னென்ன சிக்கல்கள் வருகின்றன என்பதுதான் கதை! -இவ்வளவுதான் இயக்குனர் சொன்னார். அவருக்கு ஷøட்டிங் ஏற்பாடுகள் பலவும் இருந்த வகையில் திரைக்கதை தயாராக்குங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு அவர் பாட்டுக்கும் போய்விட்டார்.

இதற்குப் பிறகுதான் ஆரம்பிக்கிறது கதை! அந்தக் காலகட்டத்தில் இப்போதுமாதிரி ஆயிரக்கணக்கில் எபிசோட்கள் உள்ள தொடர்கள் வந்திருக்கவில்லை. 13 எபிசோட் சீரியல்கள்தான் பாப்புலராக இருந்தன. வாரம் ஒரு எபிசோட் என்கிற வகையில் மூன்று மாதத்தில் அவை முடிந்துவிடும். எங்கள் சீரியல் 26 எபிசோட் வருகிற ஆறு மாத சீரியல். அதே காலகட்டத்தில்தான் முதல் 52 வார சீரியல் சக்தி (பானுப்பிரியா நடித்தது) வந்தது. இந்த போஸ்ட் கார்டு சைஸ் கதையை சுவாரஸ்யமான காட்சிகளாக 24 எபிசோடுகளுக்கு வளர்க்கவேண்டும். விளம்பரங்கள், டைட்டில்கார்டு, ரீகேப்ஸ் எல்லாம் போக ஒதுக்கப்படும் அரை மணிநேரத்தில் பத்து நிமிடங்கள் போக, இருபது நிமிடங்கள் தேறும். இருபதை இருபத்து நாலால் பெருக்கினால் 480நிமிடங்கள். ஒரு சினிமா அதிகபட்சம் 3 மணிநேரம் ஓடினாலும்கூட மொத்தமே 180 நிமிடங்கள்தான். ஆக இந்த சீரியல் கிட்டத்தட்ட மூன்று சினிமாக்களுக்குத் தேவையான திரைக்கதையைக் கோருகிறது. சினிமாவிலாவது பாட்டு சண்டை என்று பல விஷயங்களால் கிட்டத்தட்ட நாற்பது நிமிடங்கள் போக மீதமுள்ள நேரத்திற்கு மட்டும் திரைக்கதை செய்தால் போதும். நாங்களோ 480 நிமிடங்களுக்கும் திரைக்கதை செய்தாக வேண்டும். அதிலும் ஒவ்வொரு எபிசோடின் முடிவும் அடுத்த எபிசோடைப் பார்க்கத் தூண்டுகிற வகையில் ஒரு ஜெர்க்கை ஏற்ப்படுத்துவதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் நான் பிரமாதமாக யோசித்துக்கொண்டு விவாதத்தில் கலக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஆனால் முதல் நாளே எனக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்துவிட்டது. அந்த விவாதத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவர்களில் ஒருத்தரோ ரெண்டுபேரோ வேண்டுமானால் தேறலாம். அனாவசியமாக நாலு பேர் உட்கார்ந்துகொண்டு கதையை வளர விடாமல் சொதப்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். கதையின் முடிவு குறித்து முதல்நாளே விவாதம் எழுந்தது. அப்போது எனக்குத் தோன்றிய சில முடிவுகளை அவை முட்டாள்தனமானவை என்பதாக நான் ஒதுக்கிவிட்டேன். வெளியே சொல்லவில்லை. முதல் கதை விவாதம் என்பதால் மிகுந்த தயக்கத்தோடு லாஜிக் உதைக்கிற இடங்களை மட்டும் சுட்டிக்காட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அதற்கு அவர்கள் மிகச் சாதாரணமாக சொன்னார்கள், "லாஜிக்கெல்லாம் பாக்கக்கூடாது சார்" எனக்கு அடப்பாவிகளா என்றிருந்தது. அதன்பிறகு எனக்கு வாயைத் திறக்கவே பயமாக இருந்தது. முழுக்க முழுக்க ஓட்டையாக ஒன்று உருவாகிக்கொண்டிருக்கையில் அதற்குள் எதையும் இட்டு நிரப்ப முடியாது என்பதாலும் நான் அதிகம் வாயைத் திறக்கவேயில்லை.

பத்தாம் நாள் அவர்கள் ஒரு க்ளைமாக்ûஸ கண்டுபிடித்தார்கள். இயக்குனர் அடக்கம் அத்தனை பேரும் அந்த க்ளைமாக்ûஸ கை தட்டி வரவேற்றார்கள். எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. அந்த க்ளைமாக்ஸ் எனக்கு முதல்நாள் முதன்முதலில் தோன்றியது. மிகவும் அபத்தமானது என்பதால் நான் வெளியே சொல்லாமல் விட்டவற்றில் முதலாவது அது! ஆக பத்து நாள் விவாத சாதனை ஒரு அபத்தமான க்ளைமாக்ஸ் மட்டும்தான்.

அதைத் தொடர்ந்து ஷøட்டிங் தேதி மேலும் பத்து நாட்கள் தள்ளிப்போடப்பட்டது. அடுத்த கட்டமாக மதிய உணவுக்காக வந்து உட்கார்ந்துகொண்டு கதையைக் குழப்பிக்கொண்டிருந்த உதவி இயக்குனர்கள், வசனகர்த்தா, பல படங்களில் பணியாற்றியவர் என்கிற அந்தஸ்தோடு வந்து அமர்ந்திருந்த மூத்த இணை இயக்குனர் ஒருவர் என எல்லோரும் இயக்குனரால் வேறு வேலைகளுக்கு அனுப்பப்பட்டு, நானும் அந்த சீரியலின் இணை இயக்குனர் ரவிச்சந்திரனும் மட்டும் மிஞ்சினோம். இயக்குனர் பத்து நாட்களில் முழு ஒன்லைன் ஆர்டரையும் செய்யவேண்டியது எங்கள் பொறுப்பு என்று நம்பி விட்டுவிட்டு மற்ற வேலைகளுக்குப் போனார். அதன்பிறகுதான் எபிசோட் வாரியாக ஒழுங்காக எழுதி பத்தே நாட்களில் அந்த ஒன்லைன் ஆர்டரை எங்களால் முடிக்க முடிந்தது.

ஒவ்வொரு எபிசோட் முடிந்ததும் அதை வசனகர்த்தாவுக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருந்தோம். அவர் வீட்டில் உட்கார்ந்து வசனம் எழுதிக்கொண்டிருந்தார். எல்லாம் சரியாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது. முதல்நாள் ஷøட்டிங்கில்தான் வசனங்களை இயக்குனர் முதலில் பார்த்தார். பிரேக்டவுன் பிரகாரம் முதல் காட்சி ஷூட் செய்யப்பட்டது. பாதிகூட முடிந்திருக்கவில்லை. டைரக்டர் என்னை அழைத்தார். அடுத்த சீன் என்ன? என்று கேட்டார். ஷøட்டிங் ஸ்பாட்டில் இப்படி கேட்டால் பிரேக்டவுன் பிரகாரம் அடுத்த சீன் என்ன என்பது அர்த்தம். அந்தக் காட்சி இருபதாவது காட்சி என்றால் அடுத்தது இருபத்தொன்று என்று சொல்லக்கூடாது. பிரேக்டவுன் என்பது நட்ட நடுரோட்டில் நின்று போகிற பஸ்ஸை குறிப்பது அல்ல. எமது சினிமா பாஷையில் அன்றைக்கு எடுக்கப்போகிற காட்சிகளின் வரிசை. லொக்கேஷன், ஆர்ட்டிஸ்ட் கால்ஷீட், ப்ராப்பர்ட்டீஸ், எக்யூப்மென்ட்ஸ் என்று இருப்பை வைத்து அவை எந்தெந்த காட்சிகளில் ஒத்து வருகின்றன என்கிற அடிப்படையில் தயாரிக்கப்படுவதுதான் பிரேக்டவுன் என்கிற அன்றைய ஃபுட்டேஜ். நான் அடுத்த காட்சி எது என்று கூறினேன். டைரக்டர் அடுத்த காட்சிக்கான வசனத்தை நீங்கள் எழுத முடியுமா என்று கேட்டார்.

எனக்கு இது என்னடா வம்பு என்று இருந்தது. ஏனென்றால் அந்த வசனகர்த்தா அந்தக் கூட்டுக் குடும்பத்தில் எம்மார்ராதா செய்கிற கேரக்டர் மாதிரி ஒரு கேரக்டரில் நடித்துக்கொண்டுவேறு இருந்தார். ஆசாமி அருகில் இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. இது இல்லாப் பொல்லாப்பு அல்லவா!

ஆனால் அந்த காட்சி எடுத்து முடிக்குமுன் நான் அடுத்த காட்சியை எழுதி முடிக்க வேண்டி இருந்தது. இயக்குனர் வாங்கி ஒரு பார்வை பார்த்தார். அப்படியே ஷாட் பிரிக்க ஆரம்பித்தார். இன்னிக்கு பிரேக்டவுன் சீன்ஸ் எல்லாம் நீங்களே எழுதிடுங்க என்று சொல்லிவிட்டு அவர் பாட்டுக்கும் ஷாட்டுக்குப் போய்விட்டார். இப்படி எனது முதல் சீரியல் முழுக்கவும் ஒரு அறையில் ஷூட்டிங் நடந்தால் அதற்கடுத்த அறையில் உட்கார்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த முதல் பத்துநாள் விவாதக் கூத்து மட்டும் நடக்காமல் இருந்திருந்தால் ஷூட்டிங் போகுமுன் இந்த வசனப் பிரச்சனை வேறு ரூபத்தில் திரும்பியிருக்கும்.

நான் முதன்முதலில் இயக்குனரை சந்தித்தபோதே அவர் என்னிடம் சொன்னது அதுதான். நீங்கள் கடைசி நேரத்தில் வந்திருக்கிறீர்கள். இல்லாவிட்டால் வேறு பொறுப்பை கொடுத்திருப்பேன் என்று! அது என்ன பொறுப்பு என்பது போகப் போகத்தான் புரிந்தது. வசனம் எழுதுகிற வேலை. இருபத்தைந்து நாட்கள் ஷூட்டிங் நடந்தது. முடிந்து பார்த்தபோது முன்னூறு பக்கங்களுக்கும் மேல் என் கைப்பிரதி இருந்தது. இதில் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், நான் காட்சிவாரியாக வசனம் எழுதவில்லை. பிரேக்டவுன் வாரியாக எழுதியிருக்கிறேன். முதல் முதலாக எழுத வருகிற ஒருவர் இவ்வளவு கச்சிதமாக எந்தக் காட்சியிலும் வசனம் பிசகாது எழுதுவது சாத்தியமேயில்லை என்று இயக்குனர் என்னிடம் வியப்பைத் தெரிவித்தார்.

நான் வசனம் எழுத ஆரம்பித்த ஒரே வாரத்தில் அந்த வசனகர்த்தாவுக்கும் எனக்கும் பிரச்சனை வந்து பிறகு நல்ல நண்பர்களாக ஆனபோது அவரும் இதே கருத்தைத் தெரிவித்தார். ஆரம்பத்தில் கோபித்துக்கொண்ட அவர் பிற்பாடு நல்ல நண்பராக ஆனதற்குப் பின்னணியிலும் ஒரு முக்கிய காரணம் இருந்தது.

அந்த சீரியலுக்கு வசனம் என்று வந்தது என் பெயர் அல்ல, அவரது பெயர்!

February 27, 2009

பத்திரிகையாளர்களின் பிடியில் சினிமா


பேசாப் பொருளைப் பேசுவது என்பதாக ஒரு phrase உண்டு! நான் இப்போது பேசப்போகிற பொருள் பேசக்கூடாதது. அப்படியென்ன பெரிய National Secret என்று கேட்பவர்கள் தொடர்ந்து படிக்கலாம்.

சினிமா நாளுக்கு நாள் நலிவடைந்துகொண்டே போவதற்கான முக்கிய காரணங்களில் பத்திரிகைகள் மற்றும் மீடியாக்களின் போக்கும் கவனத்தில் கொள்ளப்படவேண்டும். அறுபதுகளிலோ எழுபதுகளிலோ இந்தப் பத்திரிகைகளை நம்பி சினிமா இருந்திருக்கவில்லை. சினிமாவை நம்பித்தான் சினிமா பத்திரிகைகள் என்று சில வந்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் இப்போது விஷயம் அப்படியே தலைகீழ்!

இன்றைக்கு ஒரு சினிமா வெற்றிபெறவேண்டுமானால் அதற்கு மிக முக்கிய தேவை பப்ளிசிடி என்று சொல்லப்படுகிற பரவலாக அறிவிக்கப்படல். அது போஸ்டர்கள், பத்திரிகை விளம்பரங்கள், டீவி ட்ரெய்லர்கள் என்பனவற்றோடு அடங்கியிருந்த காலம் இப்போது மலையேறிவிட்டது. ஒரு படம் பூஜை போடப்படும்போதே போஸ்டர்கள் ஒட்டப்படுகிற அவசியம் இப்போது நேர்ந்துவிட்டது. அதே நேரம், அந்தப் படத்தைப் பற்றிய செய்திகள், புகைப்படங்கள் பத்திரிகைகளில் வெளிவந்தேயாக வேண்டிய கட்டாயத்துக்குள் தமிழ் சினிமா தன்னைத்தானே வலுக்கட்டாயமாக செலுத்திக்கொண்டும் விட்டது.

படம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளரும்போதும் -அது ஆயிரம் கிலோமீட்டர் தூரத்தில் நடக்கும் வெளிப்புறப் படப்பிடிப்பாக இருந்தாலும் சரி - பத்திரிகையாளர்களை செலவு செய்து வரவழைத்து, 'கவனித்து', புகைப்படங்களையும் செய்திகளையும் கொடுத்து, படப்பிடிப்புக்கு இடையூறாக இருந்தாலும் நடிக நடிகைகளை கேரவனுக்குள் வைத்தாவது பேட்டி கொடுக்க வைத்து - இந்தக் கைங்கர்யங்களால் தின, வார, மாதப் பத்திரிகைகளில் செய்திகளாகப் பொங்கிப் பிரவகித்துதான் ஒரு சினிமா வெற்றி பெற வேண்டிய சூழல் இன்றைக்கு இருக்கிறது.

நாம் அன்றாடம் பத்திரிகைகளில் வாசிக்கும் நடிக நடிகையரின் பேட்டிகளைக் கூர்ந்து கவனித்துப் பார்த்தோமானால் இந்த உண்மை எளிதில் விளங்கும். குலுமனாலியில் ஷுட்டிங் ஸ்பாட்டில் குளிருக்கு இதமாக பச்சைக் கலர் கோட்டு அணிந்துகொண்டு சூடாக காஃபி பருகிக்கொண்டிருந்த படத்தின் நாயகன் வினோத் வியாஸிடம் படத்தின் கதை என்ன என்று நாம் கேட்டபோது... என்று ஒரேவிதமான ரிப்போர்ட்டிங்கை நாம் திரும்பத் திரும்ப்ப் படித்து சலித்துக்கொண்டுதானே இருக்கிறோம். முன்பெல்லாம் இந்த shooting spot visit என்பது பத்திரிகைகளைப் பொறுத்தவரை desk workகாக இருந்தது. இப்போது அப்படியில்லை. நாயகனாக மட்டுமல்ல, சினிமா பத்திரிகையாளராக இருந்தாலும் உங்களுக்கு இந்த லொகேஷன் லொகேஷனாகப் பார்க்கக்கூடிய வாய்ப்பு எளிதில் கிடைத்துவிடுகிறது.

ஒரு சினிமாவுக்கு இயக்குனர் என்பதாக ஒருவர் தேவையோ இல்லையோ, 'பீயாரோ' என்பதாக ஒருவர் கண்டிப்பாகத் தேவை என்கிற நிலைப்பாடு இன்று வலிதே உலவுகிறது. பொருள் ஏதாக இருந்தாலும் அதற்கு விளம்பரம் என்பது தேவைதான் என்கிற அவசர யுகத்தில்தான் நாம் வசிக்கிறோம். ஆப்பிளில் ஸ்டிக்கர் ஒட்டி வருவதைப்போல இப்போது இளநீரிலும்கூட ப்ராண்டட் ஸ்டிக்கர்கள் காணப்படத் தொலைத்திருக்கின்றன. நாளைக்கு டீவிக்களில் மயில் மார்க் இளநீர்களையே வாங்குங்கள் என்று விளம்பரங்கள் வரக்கூடும்.

விஷயம் இப்படியிருக்க இந்த பீயாரோக்களின் அவசியம் இல்லாமல் எப்படி? இவர்கள் விளம்பரங்கள் மீடியாக்கள் பத்திரிகைகள் ஆகியவற்றின் நெளிவு சுளிவுகள் தெரிந்தவர்கள். இதனால் ப்ரஸ் மீட்கள் முதல் பர்ஸனல் மீட் வரைக்கும் அரேய்ன்ஞ் செய்து ஒரு படம் ஆகாவளிப்படமாக இருந்தாலும் அதை உயரங்களுக்குக் கொண்டு செல்ல தங்களால் ஆன உதவிகளைச் செய்கிறார்கள். அவர்களின் சேவையைக் குற்றம் கூறவில்லை. முதல் போட்ட முதலாளிக்கு அதைவிட வேறு என்ன ஆறுதல் இருக்க முடியும்?

இந்தப் பதவி வேறு தொழில்களில் இல்லையா? எல்லா தொழில்களிலும் உண்டு. பஞ்சாலைக்கும், இரும்பு உருக்குபவர்களுக்கும், பெட்ரோலியக் கனிமங்களைப் பகுப்பவர்களுக்கும் யாவருக்கும் பப்ளிசிடிக்கான பணியைச் செய்வதற்கென்று கண்டிப்பாக ஒருவர் உண்டு.

மேற்கத்திய புராணக் கதைகளில் மோஸஸ், எகிப்திலிருந்து அடிமைகளை மீட்டுக்கொண்டுவந்து ஒரு கேம்ப் அடித்துக்கொடுத்துவிட்டு மலையேறிப்போய் பத்து கட்டளைகளுடன் திரும்பி வந்தபோது, தங்களுக்குள் எந்தவிதமான ஒழுக்கங்களும் இல்லாமல் அந்த மனிதக்கூட்டம் மிருகங்கள் போல கட்டுப்பாடிழந்து காணப்பட்டது என்கிற பிரபல்யமான கதை, கிருத்துவர்களல்லாதவர்களுக்கும் சினிமாக்களின் வாயிலாகத் தெரிந்திருக்கும். மனித இனம் கட்டுப்படுவதற்கு மதம் என்கிற ஒரு மாயப் போர்வை அப்போது தேவைப்பட்டது. இது எல்லா மதங்களுக்கும் பொருந்தும். ஆனால் இப்போது மதமே கட்டுப்பாடுகளை இழக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிற காலத்தில் நாம் உண்மையில் செய்ய வேண்டியது என்ன?

அப்படித்தான் ஒன்று சினிமாவுக்கும் தேவைப்படுகிறது. ஒரு படத்தை ஒரு கோடியில் எடுக்க முடிகிறது என்று சொன்னால் அரைக்கோடியாவது விளம்பரத்துக்காகச் செலவு செய்யப்பட வேண்டிய அவசியம் வந்து சேர்ந்திருப்பது எப்படி ஆரோக்கியமான சூழலாக இருக்க முடியும்?

அலிபாபா என்றொரு படம் சமீபத்தில் வெளிவந்தது. அது வெற்றி பெற்றதாகத் தெரியவில்லை. வந்தது தெரியாமல் டீவிப்பெட்டிக்குள் சரணடைந்துவிட்டது. அதை நானும் டீவியில்தான் பார்த்தேன். தற்போது வருகிற சாதாரணப் படங்களுக்கு மத்தியில் அது அசாதாரணமாக ஸ்க்ரிப்ட் கொண்ட படம். நேர்த்தியான படத்தொகுப்பு, கச்சிதமான இயக்கம், ஹாலிவுட் படங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட கதை. இந்தப் படம் ஏன் ஓடவில்லை? பப்ளிசிடி இல்லை. இந்தப் படத்தின் ஸ்டில்களை படம் வளரும் காலத்தில் நான் ஒரு பத்திரிகையிலும் பார்த்ததாக நினைவில்லை. திடீரென்று ஒருநாள் எங்கே பார்த்தாலும் போஸ்டர்கள். படம் ரிலீஸ். ஒரு உத்திரவாதமுமில்லாததால் தியேட்டர்களுக்குக் கூட்டம் போகவில்லை. படம் ஓடவில்லை.

திரும்பத் திரும்ப நினைவு படுத்தப்பட வேண்டிய சூழலை பத்திரிகைகள் வாயிலாக சினிமா உருவாக்கியிராமல் இருந்திருந்தால் இந்தப் படம் கண்டிப்பாக ஓடியிருக்கும்.

இயக்குனரோ, தயாரிப்பாளரோ, முக்கிய நடிகரோ கடவுள் நம்பிக்கை உள்ளவராக இருக்கிறாரோ இல்லையோ, படம் என்று ஒன்று தொடங்கப்படவேண்டுமானால் பூஜை என்பதாக ஒன்று போடப்பட்டே ஆகவேண்டும். இந்த பூஜை தெய்வங்களுக்காகப் போடப்படுவது என்பதாகப் பலரும் தப்பிதமாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உண்மையில் இவை பத்திரிகைகளுக்காகப் போடப்படுபவை. அதேபோல்தான் ஆடியோ ரிலீசும்!

ஆடியோ ரிலீஸ் என்கிற புதிய கலாச்சாரமும் பாடல்களை ரிலீஸ் செய்வதற்கானதல்ல, அதன் வாயிலாக பத்திரிகைகள், டீவிக்கள் முதலான மீடியாக்களை எட்டுவதற்காக! பரபரப்பாக ஏதோ செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதை மீடியாக்களின் வாயிலாக தெரியப்படுத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டிய சூழலில் புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதுதான் இந்த ஆடியோ ரிலீஸ்! உண்மையில் படம் ரிலீஸ் செய்வதற்கு யாராவது விழா எடுத்து பார்த்திருக்கிறோமா? படம் திடீரென்று ஒருநாள் ரிலீஸ் ஆகிவிடும். விழாக் கொண்டாடுவதெல்லாம் அது ஓடுவதைப் பொறுத்தே!

இந்த ஆடியோ ரிலீஸ் வேண்டுமானால் புதிதாக இருக்கலாம், ஆனால் ப்ரிவ்யூ ஷோ என்கிற சடங்கோ மிகப் புராதனமானது. இதை ஒரு சடங்கு என்று சொல்வது மிகவும் பொருத்தமானது. சடங்கு என்பது கட்டாயத்தின் காரணமாக நிகழ்த்தப்படுவது. ஒருவரைக் குளிர்வித்துவிட்டால் அதன்பிறகு அவருக்கு நகத்தை வெளியே பிதுக்க மனம் வராது என்பதை மையமாகக் கொண்டே இந்தச் சடங்கு நிகழ்த்தப்படுகிறது.

ஒரு ப்ரிவ்யூ ஷோ சரியாக ஆறு மணிக்குத் தொடங்குகிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள், மீடியாக்காரர்கள், படக்குழுவினர், அவர்களுக்குப் பக்கத்து வீட்டில் வசிப்பவர்கள் என்பதாக ஒரு கும்பல் வந்து படத்தைப் பார்க்கிறது. இன்டர்வெல்லில் எல்லோருக்கும் இலவசமாக காஃபி வழங்கப்படுகிறது. படம் ஒன்பது மணிக்கு முடிகிறது. தயாரிப்பாளர் எல்லோருக்கும் ஒரு கும்பிடு போட்டு வழியனுப்பி வைக்கிறார்.

பிறகு தன் காரில் ஏறப்போகும்போது அவர் பார்க்கிறார். இன்னும்கூட சிலர் எதற்காகவோ காத்திருக்கிறார்கள். அவர் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. அவர் கிளம்பிவிடுகிறார். அந்தப் படத்துக்கு பீயாரோ என்பதாகவும் ஒருவர் கிடையாது.

இப்படி ஒரு சம்பவம் நிகழ்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். போலீஸ்காரர்கள் தாராளமாக அந்த ப்ரொட்யூசரைக் கைது செய்யலாம். ஏனென்றால் தற்கொலை முயற்சி தண்டனைக்குரிய குற்றம்.

சினிமாவிலும் சரி, பத்திரிகைத் துறையிலும் சரி, எனக்கு நண்பர்கள் உண்டு. பத்திரிகையாளர்கள் வாயிலாகவும் சில நேரங்களில் சினிமாக்காரர்கள் வாயிலாகவும் நான் ப்ரிவ்யூ படங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஷூட்டிங் ஸ்பாட்களுக்குச் சென்றிருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம் நான் அப்பட்டமாகக் கண்ட உண்மை என்னை வியக்க வைத்தது. இப்போது வளர்ந்துவிட்ட; அப்போது வளர்ந்துகொண்டிருந்த நகைச்சுவை நடிகர் ஒருவர் பத்திரிகையாளர்கள் சிலரோடு நின்று தம்மடித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் வாதத் திறமை கொண்டவர் என்பதால் (கிசுகிசுவெல்லாம் எழுதவேண்டியிருக்கிறது பாருங்கள்!) அவர்கள் அறியாத வண்ணம் அவர்களை சிரித்து சிரித்துப் பேசிக்கொண்டே கேலி செய்துகொண்டிருந்தார். கூட நின்ற எனக்கு அப்பட்டமாகப் புரிகிறது. அவர்கள் முகத்திலோ எவ்விதமான மாறுதலுமில்லை. அவர் சொல்லும் ஜோக்குகளுக்கு வாயைப் பிளந்து சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். எனக்கானால் வியப்பு! இங்கே யார் புத்திசாலி? உங்களுக்கெல்லாம் இந்த மரியாதை போதும் என்று தன் புத்திசாலித்தனத்தால் அவர்களை - அவர்களே அறியாமல் கேலி செய்துகொண்டிருக்கும் நடிகர் புத்திசாலியா? இல்லை புரிந்துதான் புரியாததுபோல் இவர்கள் நடித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால் இவர்கள் புத்திசாலிகளா?

எனக்கு ஒன்று மட்டும் நன்றாகப் புரிந்தது, அந்தக் கூட்டத்தில் ஒரே ஒரு முட்டாள் அபத்தமாக நின்று கொண்டிருந்தான். அது நான்தான்!

அந்த நடிகரின் ஸ்டைல் அப்படியென்றால் நடிகர் கவுண்டமணி ஒருபோதும் தன்னிடம் பத்திரிகையாளர்களை அண்ட விட்டதில்லை என்பது சினிமா வட்டாரத்தில் அனைவருக்கும் நன்றாகத் தெரிந்த விவகாரம். அவர் திரைப்படங்களில் நடிகர் செந்திலை நடத்துவதுபோலவே பத்திரிகையாளர்களை நிஜ வாழ்வில் நடத்தினார் என்பது யாவரும் அறிந்த உண்மை. சினிமாக்காரர்களில் இவர் மட்டுமே விதிவிலக்கு என்பதாக நான் நினைக்கிறேன். கவுண்டமணியின் பேட்டி என்பதாக பத்திரிகைகளில் படித்த ஞாபகம் ஏதாவது இருக்கிறதா என்று யோசித்துப் பாருங்கள். பெரும்பாலும் இராது. அவர் ஒருவர்தான் திரைத்துறையாகட்டும் பத்திரிகைத்துறையாகட்டும் இரண்டுபேரையுமே அச்சுறுத்தி வைத்திருந்தவர் என்பதாகச் சொல்வார்கள். ஹீரோக்களுக்குக்கூட இந்தத் துணிச்சல் வந்ததேயில்லை.

சினிமாக்காரர்களைப் பற்றிப் பொதுவாகவே ஒருவிதமான கற்பிதம் உண்டு. முகத்துக்கு நேராக சிரிப்பார்கள், முதுகுக்கு நேராக கதைப்பார்கள் என்று. அது சரியோ தவறோ, பெரும்பாலான சினிமாக்காரர்கள் பத்திரிகையாளர்களிடம் கொண்டுள்ள மரியாதை போலித்தனமானது என்பதை நேரில் பார்த்தால் சின்னக் குழந்தையும் சொல்லும்.

படிப்பு வராத குழந்தை வாத்தியாரிடம் கொண்டுள்ள பயம்கலந்த வெறுப்புதான் அவர்கள் பத்திரிகையாளர்களிடம் கொண்டுள்ளது. ஏற்கனவே, ஹீரோ பிரச்சினை, ஹீரோயின் பிரச்சினை, லொக்கேஷன் பிரச்சினை, டெக்னீஷியன் பிரச்சினை, தொழில்நுட்பப் பிரச்சினை என்று ஆயிரம் பிரச்சினைகளை சமாளித்து ஒரு படம் எடுக்க வேண்டிய சூழலில் உள்ள ஒரு முதலாளி, இந்த பத்திரிகையாளர்களை எதிர்கொள்ளும்போது மனதளவில் எவ்வளவு எரிச்சலடைவார் என்பதை பத்திரிகையாளர்களும் மீடியாக்களும் கண்டிப்பாக உணர்ந்தே இருப்பார்கள். ஆனால் இதெல்லாம் பேசாப் பொருளாக தவிர்க்கப்பட வேண்டியவை என்பதையே அவர்கள் அனைவரும் கடைப்பிடித்து வருகிறார்கள்.

இப்படியெல்லாம் எழுதுவதால் எனக்கு தயாரிப்பாளர்கள் சங்கத்திலிருந்து யானையை அனுப்பி மாலையும் போடப் போவதில்லை, ப்ரஸ் க்ளப்பிலிருந்து கொலை மிரட்டலும் வரப்போவதில்லை என்பதே நிதர்சனமான உண்மை. அத்தனை தூரம் ஸ்மரணை கெட்டுப் போய்விட்ட விவகாரம் இது.

February 21, 2009

சினிமாவில் ஜெயிக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?

சினிமாவில் ஜெயிக்க வேண்டுமானால், கூட இருப்பவர்களின் கால்களை வாரி விடவேண்டும் என்பதாக பலரும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுவும் ஒரு உபாயம்தான். ஆனால் இன்றைக்கு சினிமாவில் ஜெயித்தவர்கள் எல்லாம் அந்த உபாயத்தின் வாயிலாகத்தான் தங்கள் உயரங்களை எட்டியிருக்கிறார்கள் என்று பொத்தாம் பொதுவாக எதையும் கற்பிதம் செய்து கொள்வது கூடாது.

இருந்தாலும் பன்னெடுங்காலமாக இவ்விதமான ஒரு மனோபாவம் எமது சினிமா உலகில் நிலவியே வருகிறது. காலை வாரி விடுவது என்பதன் அடிப்படை செயல்பாடு எதிலிருப்பவரை வானளாவப் புகழ்வதுதான். இதை ஒரு நற்குணம் என்பதாகவே மனோசாஸ்திரம்கூட சொல்கிறது. ஆனால் நோக்கம் கேடு விளைவிப்பதாக இருக்க, நாக்கில் சர்க்கரை தடவிக்கொள்வது சரியானது என்று மேலாண்மை படிக்கும் மாணவர்களுக்கு வேண்டுமானால் எமது பல்கலைக்கழகங்கள் போதனை செய்யலாமே தவிர, அது உண்மையாக ஆகவே ஆகாது.

தமிழகத்தைப் பொருத்தவரைக்கும் தென் மாவட்டங்கள் வட மாவட்டங்கள் என்று திசைக்கொரு குணாதிசயம் உண்டு. இதற்கும் சினிமாப்பாடல்களின் உதவியையே நாடலாம். கோயமுத்தூர் குசும்பு, கோவில்பட்டி திமிரு, தென்மதுரை பாசம் கொண்ட பெண்களை நாம் சினிமாவில் பார்க்கவில்லையா? சுப்ரமணியபுரத்தில்கூட நண்பர் சசிகுமார் பழக்கத்துக்காக கொலை செய்வதெல்லாம் நம்ம பசங்கதான் என்று எழுதவில்லையா? கோயமுத்தூரில் பழக்கத்துக்காக ஒரு ரோமத்தைக்கூட யாரும் கொடுக்கமாட்டார்கள் என்பது எனக்குத் தெயும். ஆனால் வீம்புக்காக தலையைக்கூட கொடுத்துவிடத் தயாராக இருப்பார்கள். கவனியுங்கள், தலையை எடுக்க அல்ல!

இப்படி ஊருக்கொரு குணாதிசயம் இருக்கிறது என்று சொன்னால் சென்னைக்கும் ஒரு குணாதிசயம் உண்டல்லவா? - இந்தக் கட்டுரை பிற மாவட்டங்களிலிருந்து சென்னைக்குப் படையெடுக்கும் சினிமாக் கனவு கொண்ட இளைஞர்களுக்காக எழுதப்படுவதாக யாரும் தப்பிதமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் தப்பிதமாக எடுத்துக்கொண்டாலும் தப்பில்லை.

சென்னையில் பிறந்து வளர்ந்தவர்களுக்கு ஒரு ரகசியம் தெரியாது. தமிழகத்தின் வேறு ஊர்களிலிருந்து சென்னைக்கு வந்து இறங்குபவர்கள்தான் அதை கால்வைத்த மாத்திரத்திலேயே உணர்வார்கள். தமிழகத்திலேயே மிகவும் வேகமான நகரம் சென்னைதான். நெரிசல், மக்கள் தொகை, வெய்யில் என்று அதை வர்ணித்துக்கொண்டு போக வேண்டியதில்லை. மும்பையோடு ஒப்பிடும்போது சென்னை நிதானமான நகரமாகவும், நியூயார்க்கோடு ஒப்பிடும்போது மும்பை நிதானமான நகரமாகவும் தோன்றுவதில் எப்படி வியப்பில்லையோ அப்படித்தான் இதுவும்.

அந்த வேகத்துக்கேயான அத்தனை அவசரங்களும் கொண்ட துறை எமது சினிமாத் துறை. ஒவ்வொரு மணித்துளியும் காசாக மாறுவதும், ஒவ்வொரு மணித்துளியிலும் முதலீடு கரைந்து ஒழுகிவிடுவதும் சினிமாவில் சகஜம். ஒருவகையில் பார்த்தால் இந்த வேகம், ஒருவிதமான ஒழுங்கையும் கட்டுத்திட்டங்களையும் கறார்த்தனத்தையும் சட்டதிட்டங்களையும்தான் ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அதற்கு நேர்மாறாக உலகெங்கிலும் உள்ளதைப் போலவே, வருமானமும் புகழும் பெருகியோடும் வாய்ப்புள்ள இடங்கள் அனைத்திலும் பகிரங்கமாக உலவ ஆரம்பிப்பது பாசாங்கு மாத்திரமே! அது எமது சினிமாவுக்கும் விலக்கல்ல.

அரசியலுக்குப் பிறகு சினிமாவில்தான் வாரிசு, காலில் விழும் வைபவம், வகைதொகையில்லாமல் புகழ்ந்து தள்ளும் கபடம் எல்லாம் மலிந்து கிடக்கிறது. சாதாரணமாக தமிழகத்தின் மற்ற ஊர்களில் இந்தமாதிரி ஒருத்தர் காலில் மற்றவர் விழுவது, போலியாகப் புகழ்ந்து தள்ளுவது என்பதையெல்லாம் பார்க்கவே முடியாது. திண்ணையைத் தேய்த்துக்கொண்டு ஊர்வம்பு பேசுபவர்கள்கூட இந்தக் காரியத்தில் ஈடுபடுவதில்லை.

நான் கோவையிலிருந்து தொலைக்காட்சி சீரியல்களில் பணியாற்றும் பொருட்டு சென்னைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது கோடம்பாக்கம் கங்கையம்மன் கோவில் வீதியில் நான் பணியாற்றப்போகும் சீயலில் ஏற்கனவே ஒப்பந்தமாகியிருந்த ஓர் உதவி இயக்குனரைப் பார்க்கப் போயிருந்தேன். அவரும் நானும் அந்தத் தெருவில் செராமிக் டைல்ஸ்களில் விளம்பரங்கள் பதித்த ஒரு சிறு டீக்கடையில் உட்கார்ந்து டீ ஆர்டர் செய்தோம். இந்த சடுதியில் திடீரென்று அந்த நண்பர் ஒரு காரியம் செய்தார். சென்னைக்கு நல்வரவு, நீங்கள் பெரிய டைரக்டர் ஆக உங்களை வாழ்த்துகிறேன் என்பதை அவரது ஸ்லாங்கில் திடீரென்று சொன்னார். நான் இந்தமாதிரி வாழ்த்துக்களையெல்லாம் அதுவரைக்கும் எதிர்கொண்டதேயில்லை. தானே உதவி இயக்குனராக இருக்கும் ஒருவர் புதிதாக வந்த இன்னொருவரை இவ்விதமாக வாழ்த்துவது கோயமுத்தூர் பக்கமெல்லாம் துப்பாக்கியை வைத்து மிரட்டினாலும் காண இயலாதது. மீறிப்போனால் "அப்புறம்? பெய டைரக்க்டர் ஆகப்போறிங்க! அப்டித்தான?" என்று நக்கலாகத்தான் அங்கே ஆரம்பிப்பார்கள்.

அதே நண்பர் நாங்கள் ஒன்றாகப் பணியாற்றுங்காலத்தில் பலமுறை என்னிடம் குறிப்பிட்டுச் சொல்வார், உங்களுக்கென்ன சார், நீங்க பெரிய ரைட்டர். எங்க நிலைமை அப்படியா? என்று. உண்மையில் நான் அப்போது போலீஸ் ஸ்டேஷனில் ரைட்டராக இருந்திருந்தாலாவது நாலு எஃப்பையாராவது எழுதி காசு பார்த்திருக்கலாம் என்பதை என் தன்மானத்தை விட்டுக்கொடுத்து அவரிடம் ஒருபோதும் சொன்னதேயில்லை. எல்லாம் புகழப்படுவதில் உள்ள அற்ப சுகத்தை அனுபவிக்கிற ஆசைதான்.

இந்த ஆசையை அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் சினிமாவில் அழிந்துபோவதையே நாம் இதுவரைக்கும் பார்த்து வருகிறோம்.

இப்படி சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறபோதெல்லாம் புகழாரம் சூட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த நண்பர் ஒருமுறை ஒரு காரியம் செய்தார். இயக்குனர் என்னை ஷூட் செய்யச் சொன்ன காட்சியை கூடவே அவரும் ஸ்டார்ட் கட் சொல்லி இயக்கிக்கொண்டிருந்தார். இந்த சம்பவத்தை என் முதல் நாவலான காக்டெய்லில் விளக்கியிருக்கிறேன் என்பதனால் இங்கே இது போதும். நான் மிகுந்த கோபத்தோடு, இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் கேமராவுக்குக் குறுக்கே நடந்து அந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறினேன்.

அதன்பிறகு நான் நெடுங்காலம் சினிமாவை விட்டு விலகியிருக்க நேர்ந்தது. ஆனால் அந்த நண்பர் தற்போது இரண்டு படங்களையே இயக்கிவிட்டார். சரக்கு இல்லாததால் அத்தோடு முடிந்துபோய்விட்டது கதை. ஆக, இப்படி ஆளை வர்ணிப்பது, காலை வாரி விடுவது ஆகிய கபட நாடகங்கள் சினிமாவில் உங்களுக்கு வாய்ப்பை வாங்கித் தரலாமே தவிர அவை உங்களை உயரங்களுக்கு ஒருபோதும் கொண்டு செல்லாது என்பதே உண்மை.

சரி, சினிமாவில் ஜெயிக்க என்ன செய்ய வேண்டும்? இந்தச் சூத்திரம் மிகவும் இலகுவானது. தனந்தரும், வாழ்க்கைக் கல்விதரும் சினிமாவில் ஜெயிக்க அத்தியாவசியத் தேவை, ஒருபோதும் தளர்வறியா மனமும் தொழிலின் மீதான மாறாத காதலும் நில்லாத உழைப்பும் தீராத தேடலும்தான்!

இவை இருந்தால் சினிமாவில் ஜெயித்துவிடலாமா? கண்டிப்பாக ஜெயித்துவிடலாம். உங்கள் நெஞ்சில் அக்னி இருந்தால் மட்டும்தான் இந்தக் கோட்பாடுகளைக் கைக்கொள்வது எளிதாகும். இந்த குணங்களைக் கொண்டவர்கள் ஒருவரும் சினிமாவில் தோற்றதாக சத்திரமேயில்லை. அதே நேரத்தில் சினிமாவில் ஜெயித்தவர்களில் ஒருவரும் இவ்விதமான குணங்கள் இல்லாதவர்களாக ஒருபோதும் இல்லை.

எங்கோ பண்ணைப்புரத்தில் பிறந்த இளையராஜா சகோதரர்கள் கோடம்பாக்கத்தில் கோலோச்சியதெல்லாம் இந்த அடிப்படை குணங்களிலிருந்து வழுவாமல் போனதனால்தான். குறிப்பாக இளையராஜாவை எடுத்துக்கொள்ளலாம். இன்றைக்கு ஏயார்ரகுமான் ஆஸ்கார் வரைக்கும் உயர்ந்து நிற்கிறார் என்றால் இளையராஜா அந்த அளவுக்கு திறமை இல்லாதவர் என்பதாகக் கொள்ளலாமா?

நான் மேற்சொன்ன குணங்களில் ஒரே ஒரு குணத்தை மட்டும் தவற விட்ட வகையில்தான் இளையராஜா ஏயார்ரகுமானுக்கு வழிவிட வேண்டி வந்தது. சாதாரணமாகவே ஆன்மீக நாட்டம் கொண்ட மனம் இளையராஜாவுக்கு என்பதனாலேயே அவர் ஒரு முக்கியமான கோட்பாட்டிலிருந்து வழுவிவிட்டார். அதுவே அவரது பின்தங்கலுக்குக் காரணம். அது தீராத தேடல். அவரது தேடல் ஆன்மீகத்திற்குள் நுழைந்ததாகச் சொல்லப்பட்டபோது அவரது தொழிலில் அவர் கொண்டிருந்த தேடல் துவள ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

சாதாரணமாக கேரளாவின் கடைக்கோடியிலிருந்து புறப்பட்டு வரும் இருபது வயதுகூட ஆகாத ஒரு சிறுமி, கேரளாவில் இரண்டொரு படங்களில் முகத்தைக் காட்டியதும் தமிழுக்குத் தாவி, தமிழர்களின் சொப்பனங்களை நனைக்க ஆரம்பித்துவிடுவதை நாம் கண்கூடாகப் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம். தமிழில் ஒரு ரவுண்டு வந்துவிட்டதாகக் கருதப்படுமுன் தெலுங்கர்களின் சொப்பனங்களில் அவர்கள் புகுந்துவிடுகிறார்கள். தெலுங்கர்கள் தவித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே திடீரென்று தேசிய அளவில் சீறிப் பாய்ந்துவிடுகிறார்கள். அந்நாள் ஸ்ரீதேவியிலிருந்து இந்நாள் அசின்கள் வரைக்கும் இதற்கு உதாரணங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். இதெல்லாம் அவர்களுக்கு எப்படி சாத்தியமாகிறது. அவர்களின் தேடல் நிற்காமல் போவதனால்தான். சினிமா தரும் புகழும் பணமும் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் நடிகைகளுக்குத்தான் மிக சொற்ப காலத்தில் மட்டுமே கிட்டக்கூடியதாக இருப்பதனாலேயே அவர்களின் அவசரம் சினிமாவுக்கான அத்தனை குணங்களையும் அவர்களுக்கு வழங்கிவிடுகிறது.

என்னோடு பணியாற்றிய ஒரு குணச்சித்திர (?) நடிகர் ஒருமுறை புதிதாக நடிக்க வந்த நடிகை ஒருத்திக்கு சொன்ன அட்வைஸ் இப்போதும் என் காதில் ஒலிக்கிறது. அந்தப் பெண் அவரிடம், நீங்கள் நடிக்கும் படங்களில் எனக்கு சிபாரிசு செய்யுங்கள் என்று கேட்டது. அப்போது அவர் அவளிடம் சொன்னார், ஆம்பளைங்களுக்குத்தான் அதெல்லாம் தேவை. உனக்கு ஈஸி, பேசாம படுத்துக்கோ! என்று.

பேசாமல் படுத்துக்கொண்டால் ஒரு சிறுமி பெரும் நடிகையாக ஆக முடியுமா? இந்த உபாயத்தால் மட்டும்தான் எமது நடிகைகள் எல்லாம் உயரங்களுக்குப் போனார்களா? அப்படி நீங்கள் நினைத்துக்கொண்டிருந்தால் மூளையை ஹார்ப்பிக் போட்டு கழுவுங்கள். தன்னோடு இரவைப் பகிர்ந்துகொண்டதற்காக அடுத்தநாள் படப்பிடிப்புத் தளத்தில் நடிகைக்காக ஓர் இயக்குனர் மாலை வரை காத்திருக்க நேர்ந்தால் அவரும் அழிந்துவிடுவார் அந்த நடிகையும் அழிந்துவிடுவார் என்பதே கண்கூடான உண்மை.

வினாடிக்காலம்கூட நில்லாத வேகம்தான் சினிமாவுக்குத் தேவையான அடிப்படை குணம். அதை விடுத்து வேறு எந்த மாயத்தாலும் ஒருவர் உயரங்களைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவே முடியாது.

திரும்பவும் இளையராஜாவுக்கே வருவோம். இளையராஜா மட்டும் தனக்குக் கிடைத்த பாலிவுட் வாய்ப்புகளை புதிய இசையமைப்பாளரின் உத்வேகத்தோடு உபயோகித்துக்கொண்டு இந்தித் திரைப்படத் துறையில் ஒரு போராட்டத்தை நிகழ்த்தியிருந்தாரேயானால் ஹாலிவுட்டுக்குப் போவதும் அவருக்கு எளிதாகவே இருந்திருக்கும். ஆஸ்கார் நமக்கு எப்போதோ கிடைத்திருக்கும்.

ரகுமானிடம் அந்தத் தீராத வேட்கை இருக்கிறது. இளையராஜாவைவிட இவர் ஆற்றல் மிக்கவரா இல்லையா என்பதை சாலமன் பாப்பையாக்களுக்கும் விஜய்டீவி கோபிநாத்களுக்கும் விட்டுவிடலாம். ரகுமான் இரண்டாவது படத்திற்கே தேசிய விருது வாங்கினார். தேசிய விருது வாங்கிய பின்னால் வேறென்ன இருக்கிறது என்று அவர் பின்தங்கிவிடவில்லை. சினிமாவில் உயரத்தில் இருக்கும்போதே தேசிய ஆல்பம் ஒன்றை வெளியிட்டார். மா துஜே சலாம் என்று அவர் குரலில் ஒலித்ததும் மத்திய அரசு சுதந்திர தினக் கொண்டாட்டங்களில் அவரைப் பாடச் சொன்னது. இந்திப் படங்கள் கதவைத் திறந்தன. திரும்பத் திரும்ப விருதுகள் குவிந்தன. ரகுமான் மலபார் ஹில்ஸில் வீடு கட்டிக்கொண்டு செட்டில் ஆகிவிடவில்லை. அவர் லண்டனுக்குப் பறந்தார்.

ரகுமான் நம்மைப் பார்த்து இப்படிச் சொல்லக்கூடும், உங்களுக்கு ஆஸ்கார் வேண்டுமானால் அது இருக்கும் இடத்துக்கு நீங்கள் போக வேண்டும். அதுவரைக்கும் நிற்கக்கூடாது. ஏன், அதற்குப் பிறகும்கூட நிற்கக்கூடாது. அவ்வளவுதான் சூத்திரம்!

February 11, 2009

வசனம் எழுதுவது எப்படி?


வசனம் என்றால் வஸ்திரம் என்பதாகவும் ஓரர்த்தம் உண்டு. அதனால்தானோ என்னவோ எமது வசனகர்த்தாக்கள் வகை வகையாக வசனம் எழுத விரும்புகிறார்கள். ஆடை என்பது நிர்வாணத்தை மூடுவதற்காக என்பது ஒழிந்து தோற்றத்தை அழகுபடுத்த என்பதாக மாறிவிட்ட வகையில்தான் வசனமும் இஷ்டத்திற்கு எழுதப்படுகிறதோ என்று தோன்றுகிறது.

கட்டபொம்மன் கப்பத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு தென்னாடு முழுக்க ஜாக்சனின் பின்னால் அலைந்தான் என்பதற்கான ஆதாரங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பின் வானம் பொழிகிறது பூமி விளைகிறது உனக்கேன் கொடுக்க வேண்டும் கிஸ்தி? என்று நாடக பாணியில் நடிகர் திலகம் முழக்கமிட்டதைப் பார்க்க நேர்கையில் குமட்டிலிருந்து வருகிறது சிரிப்பு. இந்த சிரிப்பு, நடிகரைப் பார்த்து வருவதல்ல. வசனகர்த்தாவைப் பார்த்து வருவது.

சின்னதாக ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்துவிட்டால் போதும், வசனகர்த்தா தன் மொழிப்புலமையை முழுக்க முழுக்க கொட்டித் தீர்த்து வந்திருக்கிறார் என்பதே நாம் காணக் கிடைப்பது.
மனோகராவில் வசந்தசேனை! வட்டமிடும் கழுகு! வாய்பிளந்து நிற்கும் ஓணாய்!! நம்மை வளைத்துவிட்ட மலைப்பாம்பு!!! என்று அடுக்கடுக்காய் பொழிகிறது வசனம். சிவாஜி கணேசனின் கர்ஜனைக் குரலில் கேட்பதற்குத்தான் எத்தனை ஆசையாய் இருக்கிறது. ஆனால் எந்த ஒரு காலத்திலும் இம்மாதிரி பேசிக்கொண்டு அலைந்தார்களா என்று யோசிக்கப் புறப்பட்டால் முன்னால் ஒரு சுவர்தான் வந்து முட்டுகிறது.

ஒரு நடிகர், வாங்கிய காசுக்கு அதிகமாக நடித்தால் மிகை நடிகர் என்று பழிக்கப்படுகிற கலாச்சாரம் இருக்கிறதே தவிர, ஒரு வசனகர்த்தா இஷ்டத்துக்கு எழுதினால் அதை மிகையெழுத்து என்று தூற்றுகிற சமுதாயமாக ஏன் இல்லாமல் போயிற்று என்பதுதான் தெரியவில்லை.

Read more: http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/ContentDetails.aspx?cid=915

February 05, 2009

காமடியாட்டம்


சிங்கீதம் சீனிவாசராவ் இயக்கிய அபூர்வ சகோதரர்கள் படத்தில் வில்லனாக அறிமுகமானார் நாகேஷ். அதற்குமுன் சிலகாலம் அங்ஞாதவாசத்தில் இருந்தவர் திரும்பவும் நடிக்க வந்தபோது வில்லனாகப் போய் அறிமுகமாகிறாரே என்று பலருக்கும் ஆச்சர்யம். நாகேஷால் எப்படி வில்லனாக நடிக்க முடியும்? அதுவும் டிபிகல் தெலுங்கு வில்லன் கணக்காக ஒற்றைக் கண்ணை மறைக்கும் விக்கெல்லாம் வைத்துக்கொண்டு கூசாமல் கொலை செய்யும் கொடூரமான வில்லனாக!

காமெடி உலகின் சக்கரவர்த்தியாக விளங்கிய ஒரு நடிகர் வில்லனாக நடிக்க நேர்ந்தபோது அந்தப் படத்தின் வாயிலாக நமக்குக் கிடைத்தது புத்தம் புதிய பரிமாணம்ஙு கொடூரமான வில்லனாக சித்தரிக்கப்படும் பாத்திரத்துக்கு சென்ஸ் ஆஃப் ஹ்யூமர் இருக்கக்கூடாதா என்ன? படத்தில் ஒரு பார்ட்டி நடக்கிறது. அப்போது நாகேஷுக்கு கொலை மிரட்டல் தொலைபேசி அழைப்பு வருகிறது. அதை வேறொருவர் எடுக்கிறார். ரிசீவரை டேபிளில் வைத்துவிட்டு வந்து நாகேஷிடம் அவர் சொல்கிறார், ''போன் வந்திருக்கு!'' அதற்கு நாகேஷ் சொல்கிறார், ''யார் வந்தா என்னப்பா, சாப்பிட்டுட்டு போகச் சொல்லு!''

அதுதான் நாகேஷ்!

இந்த அதுதான் நாகேஷ் என்கிற வசனம்கூட நாகேஷாலேயே தில்லுமுல்லு படத்தில் சொல்லப்படுகிறது. அவர் அதில் நடிகர் நாகேஷாகவே வருகிறார். படத்தில் ரஜினிகாந்த் அவரை ஒருமையில் அழைத்தபோது ஒருமாதிரி இருந்தது. நாகேஷ் நாகேஷாகவே நடிக்கும்போது அவரது வயது நமது மனத்தில் நெருடாதா? இதையெல்லாம் லாஜிக் பிழை என்று நினைத்து அலட்டிக்கொள்ளாத இயக்குனரின் உதாசீனத்தைத்தான் இது காட்டுகிறது. அதேபோலத்தான் பாமா ருக்மணி என்று பாக்கியராஜின் ஒரு படம்! நாகேஷை தவறாக உபயோகித்த படங்களில் அதுவும் ஒன்று. நம்பியாருக்கு ரீ என்ட்ரி கொடுத்த பாக்கியராஜ் நாகேஷ் விஷயத்தில் மட்டும் பிழை செய்துவிட்டார் என்பதாகவே தோன்றுகிறது.

கவுண்டமணி கூடத்தான் தள்ளாடும் வயதில் இளமை ததும்ப, நாயகனால் போ வா என்று அழைக்கப்படும் நண்பனாக பல படங்களில் நடித்தார். இருந்தாலும் நாகேஷுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி சொல்கிறேன் என்றால், நாகேஷ் வெறும் காமடியனாக மட்டுமில்லாமல் மரியாதைக்குரிய ஒரு மனிதராகவும் காணப்பட்டதனால்தான்.

சாதாரணமாகவே அம்மைத் தழும்பும் அதுவுமாக அழகில்லாத முகம் கொண்டவர் என்பதாகவே நாகேஷ் திரைப்படத்தில் சித்தரிக்கப்படுவது வழக்கம். இந்தப் போக்கின் நீட்சியாக நம்மவர் படத்தில் அசப்பில் அவரது முகச்சாயல் கொண்ட நடன இயக்குனர் பிருந்தா அவரது மகளாக வந்தபோது இந்தப் பிரச்சனை பிருந்தாவுக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது. நாகேஷின் அதி உன்னத பர்ஃபார்மென்ஸ் அந்தப் படத்தில் நமக்குக் காணக் கிடைத்தது. மகள் இறந்ததை அறிந்ததும் அவர் தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் பாங்கு, நாயகனில் மகன் இறந்ததை அறிந்ததும் கமலஹாசன் நடித்த காட்சியோடு நேரடியாக ஒப்பிடப்பட வேண்டியது. கமலஹாசனே கண்டிப்பாக ஒப்புக்கொள்வார் வென்றது நாகேஷ்தான் என்பதை.

வயதாக வயதாக நாகேஷ் மிகவும் அழகாக ஆகிக்கொண்டே வந்தார் என்று எனக்குத் தோன்றும். வயதான சிவாஜி கணேசனை விட வயதான நாகேஷ் மிகவும் அழகானவர் என்பதே எனது கருத்து. சுரேஷ் கிருஷ்ணாவின் ராஜா கைய வெச்சா படத்தில் கௌதமியின் அப்பாவாக வந்து அவர் அடிக்கிற லூட்டியை சொல்லி மாளாது. அவரது ஆற்றல் அப்படியேதான் இருந்தது. அதை உபயோகித்துக்கொள்ளத்தான் நமக்கு புத்தியில்லாது போய்விட்டது.

இந்த வில்லன் விஷயத்துக்கு மீண்டும் வரலாம், நாகேஷ் இதற்குமுன் வில்லனாக நடித்ததேயில்லையா? மைக்கேல் மதன காமராஜன் படத்தில்கூட நாகேஷ் ஒரு குட்டி வில்லன்தான். அவரது அபிமானியான கமலஹாசனுக்குத்தான் அவரை அப்படியெல்லாம் விதம் விதமாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியிருக்க வேண்டும். இருந்தாலும் இந்தப் படங்களில் வரும் வில்லன்கள் சினிமாத்தனமானவர்கள். ஆனால் யதார்த்தமான வில்லன் ஒருவர் தில்லானா மோகனாம்பாளில் உண்டு. அந்தப் படத்தில் அடுக்கடுக்காக வில்லன்கள் வந்துகொண்டேயிருப்பார்கள். நாயகிக்கு வில்லன்களால் தொல்லைகள் ஏற்படும்போதெல்லாம் அதற்குப் பின்னணியாய் செயல்பட்டுக்கொண்டேயிருப்பார் வைத்தி என்கிற பாத்திரத்தில் வரும் நாகேஷ்! வைத்தியின் நெளிவுகள், சுழிவுகள், வளைவுகள் இதுவரை வேறெந்த நடிகராலும் தீண்டிப்பார்க்க முடிந்திராத சாதனை. படம் முழுக்க அவரது காமடியாட்டம் கொடிகட்டிப் பறக்கும். ஆனால் முடிவில் நம்பியார் வரைக்கும் படத்தில் வரும் அத்தனை வில்லன்களும் திருந்திவிட, ஒரே ஒருவர்தான் போலீசுக்கு பாக்கியிருப்பார். அவர் நாகேஷ்! அப்போதுதான் பார்வையாளர்கள் யார் அந்தப் படத்தின் உண்மையான வில்லன் என்பதை உணர்ந்துகொள்வார்கள்.

இப்படி பாத்திரத்தை உணர்ந்து பொருந்துவதில் அவருக்கு அவர்தான் நிகர். திருவிளையாடல் தருமி என்றால் ஏழ்மையின் பிரதியாக்கம், எதிர் நீச்சல் மாது என்றால் அநாதையின் அவலம், காதலிக்க நேரமில்லை செல்லப்பா என்றால் ஆர்வக்கோளாறின் அவசரம், அன்பே வா ராமையா என்றால் துடிப்பு மிக்க காதலனின் தவிப்பு என்று பாத்திரமாகவே மாறி நம் ஞாபகத்தில் நிலைத்து நிற்கிறார் நாகேஷ்.

நாகேஷிடம் ஒற்றைப் பார்வையிலேயே தென்படுவது அவரது எனர்ஜி. சாதாரணமாக சர்க்கஸில் எல்லா வித்தைகளும் தெரிந்தவர் ஜோக்கர்தான் என்பதுபோல மிக ஆச்சர்யமான ஆற்றல் கொண்டவர் நாகேஷ். குறிப்பாக அவரது வேகம்! எம்ஜியாரும் மிகவும் துறுதுறுப்பான நடிகர். அவரோடு நாகேஷ் இணையும்போது காட்சி படு வேகமாக நகர்வது இந்த இயல்பால்தான். சிவாஜி முதலான பெரும்பாலான நடிகர்கள் மிகவும் மிதமான லயத்தில் நடிக்கக்கூடியவர்கள். பெரும்பாலும் டப்பிங் பேசும்போது உபயோகமாக இருக்கும் என்பதற்காக ஒருவிதமான தாமத லயத்தை நடிக்கும்போது மேற்கொள்வார்கள். நாகேஷ் வசம் இந்தக் கணக்கெல்லாம் கிடையாது. அவரது தனித்தன்மையே டைமிங்தான். நாய் செத்துப்போச்சுண்ணே, டாமின்னு பேருகூட வெச்சிருந்தேன் என்று சொல்லி முடிக்குமுன், பேரு வெச்சியே, சோறு வெச்சியா? என்று பதில் வந்துவிடும் அவரிடமிருந்து.

இப்போது போலல்லாமல், நாகேஷ் நடிக்க வந்தபோது எம்டன்கள் எல்லாம் உயரத்தில் இருந்தார்கள். எம்மார் ராதா, டீயெஸ் பாலையா, கேயே தங்கவேலு என்று அந்தப் பட்டியல் மிகவும் ஆணித்தரமானது. அவர்களுக்கு மத்தியில் புதிதாக ஒருவர் நுழைந்து உயரங்களை எட்டவேண்டுமானால் அது எவ்வளவு கடினமான பணியாக இருந்திருக்கும்ஙு

அந்த வகையில் பாலச்சந்தரின் துணிச்சல் அடிப்படை உதவியாக இருந்தது என்றாலும் நாகேஷின் ஆற்றல்தான் அவரை உச்சங்களுக்குக் கொண்டு சென்றது. முக்கியமாக எம்ஜியார் நாகேஷ் காம்பினேஷனைப் பொருத்தவரைக்கும் இப்போதும் கவனித்துப் பாருங்கள், நாகேஷின் பர்ஃபார்மென்ûஸ எம்ஜியார் ரசிப்பதை திரையிலேயே நாம் கண்டுபிடித்துவிடமுடியும். எம்ஜியார் என்றில்லை, மனோரமா முதலான அவருக்கு இணையான காமெடியன்கள்கூட அவரது நடிப்புத் திறமையை உள்ளூர ரசித்து, சீரியஸôன காட்சிகளில்கூட சிரிப்பை அடக்கப் படாத பாடுபடுவதை பல படங்களில் கண்டுபிடிக்கலாம்.
அவரது சேஷ்டைகள் அவ்வளவு பிரசித்தம். ஒரு காமடியன் அடிப்படையில் கொண்டிருக்க வேண்டியது அங்க சேஷ்டைகள்தான் என்பதை அவருக்கு முன்னால் நிரூபித்தவர் ஜேபி சந்திரபாபு. ஸ்ப்ரிங் மாதிரியான உடம்பை வைத்துக்கொண்டு அவர் செய்த சேஷ்டைகள் எவ்வளவு ரசிக்கப்பட்டனவோ அதே அளவுக்கு நாகேஷ் தன் ஒல்லிப்பிச்சான் உடம்பை வைத்துக்கொண்டு அடித்த லூட்டிகள் இருக்கிறதே! இதில் ஒரு irony பாருங்கள், அவரது ஒரிஜினல் பெயர் குண்டுராவ்!

'குண்டு'ராவ் என்கிற பெயரை உடைய ஒருவர் ஒல்லியாக இருப்பதே அடிப்படைக் காமடிதானே! இப்படி அவரது வாழ்க்கையே ஒரு காமடிச்சரமாக நீண்டுகிடந்ததோ என்னவோ!

வாழும்காலத்தில் இம்மியும் கௌரவிக்கப்படாத நடிகர்களின் நீண்ட பட்டியலில் நாகேஷும் சேர்கிறார். அவரே ஒருமுறை சிவாஜிகணேசன் வட இந்தியாவில் பிறந்திருந்திருந்தால் எப்போதோ சிறந்த நடிகருக்கான விருதைப் பெற்றிருப்பார் என்று குறிப்பிடது அவருக்கும் அப்படியே பொருந்தும். அவர் கர்னாடகத்திலிருந்து இருந்திருந்து தமிழகத்திற்கு வந்து சேர்ந்ததற்கு பதிலாக மும்பைக்குப் போகிற ரயிலைப் பிடித்திருந்தாரேயானால் உலக அளவுக்கு அவரைக் கொண்டுபோயிருப்பார்கள் என்றே தோன்றுகிறது.

கட்டிக்கரும்பே கண்ணம்மா!

அயாம் ச்செலபா! சன் ஆஃப் கண்ணபா!

ஒரு காசா ரெண்டு காசா? ஆயிரம் பொன்னாச்சே! ஆயிரம் பொன்னாச்சே!

லோகத்துல இந்த வைத்தி மட்டும் இல்லேன்னா...

எப்போதும் மனத்திரையில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த வசனங்கள் நாகேஷின் உச்சரிப்பின் வாயிலாகத்தான் சாகாவரம் பெற்றனவே தவிர சும்மானாச்சுக்கும் நீங்கள் சொல்லிப்பாருங்கள் அப்போதுதான் தெரியும் அவரது அருமை!

சமீபத்தில் ஒரு திரைக்கதை விவாதத்தில் கதையின் பிரதான பாத்திரத்திற்கு நான் முன்மொழிந்தது நாகேஷைத்தான். மிகவும் அழுத்தமான அந்தப் பாத்திரத்தை அவரைத் தவிர வேறு யாரும் செய்ய முடியாது என்பதாக நான் உணர்திருந்தேன். அதைத் தொடர்ந்து அவர்களது ப்ரொடக்ஷன் மேனேஜர் நாகேஷைத் தொடர்பு கொள்ள முயன்ற வகையில் அவர் உடல் நலம் குன்றியிருப்பதாக அறிந்துகொள்ள நேர்ந்தது. அப்போதே மனதிற்குள் ஒரு பதைபதைப்பு எழுந்திருந்தது.

அண்மையில்தான் நம்பியார் மறைந்தார். அதற்குள் இப்போது நாகேஷ்! பிதாமகன்களைக் கொண்டுபோகிற காலமாகத்தான் விடிந்துவிட்டது போலிருக்கிறது. தொலைக்காட்சியில் அவரது கடைசிக் காட்சிகளைப் பார்த்தபோது உண்மையிலேயே என் கண்கள் பனித்தன. வேறெந்தக் கலைஞரின் மரணக்கோலமும் என் நெஞ்சை இவ்வளவு உலுக்கியதில்லை என்பதே உண்மை. அவரை ஒரே ஒரு முறைதான் நான் நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். அவரது மகன் ஆனந்த் பாபுவோடு பணியாற்றியிருக்கிறேன். அவரது வாழ்வும் எனது வாழ்வும் வேறு வேறு திக்குகளில் இருந்துவந்தபோதும் இழப்பு என்று வரும்போதுதானே அணுக்கத்தின் பிரக்ஞை விழிக்கிறது.

பீரியட் அவஸ்தை!

பள்ளி விழாக்களுக்காகவோ, இல்லத் திருவிழாக்களுக்காகவோ குழந்தைகளுக்கு கிருஷ்ணர் வேஷம், விவேகானந்தர் வேஷம் என்று போட்டுவிடுவதில்தான் பீரியட் படங்களின் அவசியம் துவங்குகிறது. பிற்பாடு வந்த சினிமா மட்டும் இல்லாமல் போயிருந்தால் வரலாற்றுக்காலத்தின் மீட்டுருவாக்கம் என்பது அதிகபட்சமாக திரைச்சீலைகளின் தட்டையான நிச்சலனத்தோடு மேடைகளின் சட்டகத்துக்குள்ளேயே அடைந்துகிடந்திருக்கும்.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை சினிமாவின் தொடக்கம் என்பதே முழுக்க முழுக்க பீரியட் படங்களாகவே இருந்தது. புராணக் கதைகள் மாத்திரமே படமாக்கப்பட்டதால் அத்தனை படங்களும் பீரியட் படங்கள் வைகையைச் சார்ந்தவைதான். ஆனால் புராணக் கதைகளின் பீரியட் எது என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஏனென்றால் புராணங்கள் பெரும்பாலும் நிகழ்ந்தவை அல்ல. நமது இதிகாசங்களாகட்டும், புராணங்களாகட்டும், அவை உருவாக்கப்பட்ட காலத்தின் சாயலையே அவை கொண்டிருக்க இயலுமேயல்லாமல் அவற்றுக்கென்று சொந்தமாக காலமோ சாயலோ அறவே இருக்க முடியாது. இதனால் நம் தொடக்ககாலப் படங்கள் எதுவுமே பீரியட் படங்களாக அமைவதும் இயலாதே போயிருந்தது.

அதேபோல் இதிகாசங்களின் காலம், மன்னராட்சிக் காலம், குறுநில மன்னர்கள் அல்லது பாளையக்காரர்கள் காலம், முகலாயர் ஆட்சிக் காலம், பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலம், சுதந்திரப் போராட்டக் காலம் - அதில் இரண்டாம் உலகப்போர்க் களம், சுதந்திரம் வாங்கி இருபது வருடக் காலம், அதற்குப் பிந்தைய இருபது வருடக் காலம் என்று இந்திய பீரியட் ஃபிலிம்களுக்கான களம் விரிந்து கிடக்கிறது.

இருந்தாலும் அவசியம் ஏற்பட்டாலேயொழிய யாரும் இந்த வம்பில் மாட்டிக்கொள்ள விரும்புவதில்லை. ஏனென்றால் இதில் தொல்லைகள் அதிகம். ராஜாக்காலப் படங்களில் மார்பில் கவசம் இருக்கிறதோ இல்லையோ, காவலனிலிருந்து ஏவலன் வரைக்கும் புஜங்களில் ஒரு காப்பு காணப்படுகிறதே, அது எதற்காக என்று யாரும் கேள்வி எழுப்பினால் வெளிப்படும் பதில் இதுதான், 'அம்மைத் தளும்பை மறைக்க!'

இப்படிப் பார்த்துப் பார்த்து பீரியட் ஃபிலிம் கொடுக்க விரும்புவர்கள் ஒருபக்கம் இருந்தாலும், பீரியட் ஃபிலிம் என்று பம்மாத்து காட்டி அதில் கண்டதையும் கலக்கும் பல கலைஞர்களையும் நாம் பார்த்து வந்திருக்கிறோம்.

Read more:http://www.uyirmmai.com/Uyirosai/Contentdetails.aspx?cid=904